AMAZING FACTS OF SHRI KRISHNA's DWARAKA

When I talked about this in Orkut Iyers community in 2007/8, some “brainbox" there thought I was just blabbering but it is an archaeological fact Krishna's city existed and Mahabharatha happened! There are several factors to justify that and there are archaeological and astronomical evidences. Many artefacts excavated from submerged dwaraka dates back to the period as said in Mahabharata in carbon dating! I quit that crap community shortly after that as I can't go with people who think they knew everything. 

Well this below post is an verbatim reproduction from various sources. Some years ago maybe a decade or two ago saw a UGC programme on this.  Well UGC or University Grants Commission is a Government of India department for aids to Universities in India.  I acknowledge the original authors. 

Shri Krishna's Dwarka submerged in 1443 BC:

 

THE QUEST: An underwater archaeologist of the ASI examines an ancient structure off the shore of Dwaraka; a circular structure on the shore at Dwaraka; fragment of an ancient structure found underwater; remains of an ancient structure in the forecourt of the Dwarakadhish temple.

For thousands of years, we Indians have believed in the divinity of Shri Krishna. For us he was a Karmayogi par excellence who gave us action oriented philosophy of life in the form of Bhagavad Gita. But questions have constantly haunted us as to whether Shri Krishna was a historical character or is a mythical character and whether war of Mahabharata was actually fought or was it great poet Vyasa’s imagination.

Till recent past we did not have the wherewithal to search for and establish the truth. But modern scientific tools and techniques like computers with planetarium softwares, advancements in archaeological and marine archaeological techniques, earth-sensing satellite photography and thermo luminescence dating methods, all have made it possible to establish the authenticity and dating of many events narrated in ancient texts like Mahabharata. Recent archaeo-astronomical studies, results of marine-archaeological explorations and overwhelming archaeological evidence have established the historicity and dating of many events narrated in the epic Mahabharata. These have led to the conclusion that Mahabharata War was actually fought in 1478 BC and Shri Krishna’s Dwarka City got submerged under the sea in 1443 BC.

Astronomical Evidence - In the Mahabharata references to sequential solar and lunar eclipses as also references to some celestial observations have been made. Dr. R.N.Iyengar, the great scientist of Indian Institute of Science, Bangalore examined relevant references and searched for the compatible dates by making use of planetarium software (PVIS and EZC). He concluded that most of these references were internally consistent and that the eclipses and celestial observations of Mahabharata belong to the period 1493 BC - 1443 BC of Indian History. (refer Indian Journal of History of Science/38.2/2003/77-115).

In the Mahabharata there are references to three sequential solar eclipses and to some other planetary positions. Reference to the first solar eclipse comes in the Sabha Parva (79.29), graphically described by Vidur when Pandavas start their journey to the forest on being banished for 12 years of life in exile and one year of life incognito after they had lost everything in the game of dice. After 13 years of exile and incognito life, Pandavas came back to Hastinapur and they demanded their kingdom back but Duryodhana refused. Several efforts to prevent war failed and war became imminent. There is a reference to the second solar eclipse in the Bhisma Parva (3.29), following a lunar eclipse occurring within the same fortnight a few days before the actual war of Mahabharata. These eclipses occurred after 14-15 years of the first solar eclipse the epic also refers to some unfavourable planetary positions between the second solar eclipse and the beginning of the war on Kartika Purnima (Bhisma Parva 3.14 to 3.19). On Kartika Krishna Ashtami, Saturn was near Rohini and Mars was between Jayestha and Anuradha. Twenty two days later, on Kartika Purnima, Saturn was near Rohini, Mars was near Jayestha, a rough planet (probably uranus) was between Citra and Swati. Another white planet (possibly Jupiter) had moved from Purva-bhadra to Uttar-bhadra. Reference to the third solar eclipse comes in the Mausala Parva (2.19 to 2.20) occurring in the 36th year of the Mahabharata War. This was visible from the city of Dwarka which is stated to have been subsequently submerged under the sea. For these observations to be internally consistent there should have been three solar eclipses within a period of 50 years. The first one and the second one after a gap of 14-15 years should have been visible from Kurukshetra whereas the third solar eclipse should have been visible from Dwarka after 35 years of the second one.

From references to these eclipses and celestial observations Dr. Iyengar prepared the list of compatible dates and concluded that these eclipses alongwith the stated planetary positions were observable during the period 1493 BC - 1443 BC because the planetarium software shows that:

(i) On 19.3.1493 BC there was solar eclipse visible from Kurukshetra.

(ii) After about 15 years, on 1st June, 1478 BC, there was a solar eclipse visible from Kurukshetra which was preceded by a lunar eclipse during the same fortnight on 16th May 1478 BC.

(iii) About 3 months later, there was Kartika Krishna Ashtami on 20.9.1478 BC when Saturn was near Rohini (in Bhar-Kritika) and Mars was between Jayestha and Anuradha.

(iv) Three weeks later, on 12.10.1478 BC, there was Kartika Purnima when the war actually started. On that day, Saturn was still near Rohini (as it actually moved from Bhar Kritt to Rohini between 1.6.1478 BC to 10.11.1478 BC). Mars was near Jayestha. Uranus, which probably is referred to as rough planet, was between Citra and Swati. Jupiter had moved from Purva-bhadra to Uttar-bhadra on 12.10.1478 BC.

(v) In the 36th year after Mahabharata war in October 1478 BC, a solar eclipse could be seen from Dwarka on 7.1.1443 BC.

Thus as per archaeo-astronomical calculations, Mahabharata War was fought in 1478 BC and Dwarka City got submerged in 1443 BC. These conclusions arrived at are corroborated by marine archeologists, archeologists as well as by the historians who have analysed the genealogy charts of rulers given in Puranas.

Marine Archaeological explorations around Dwarka - The on-shore and off-shore explorations carried out in and around Dwarka during last 50 years have revealed that Dwarka was a prosperous city in ancient times which was destroyed and reconstructed several times. The work of great excavators like Shri Z.D.Ansari and Shri M.S.Mate and chance discovery of temples of 9th century AD and 1st century AD buried near the present Dwarkadhish Temple prompted setting of a Marine Archaeology Centre jointly by National Institute of Oceanography (NIO) and Archaeological Survey of India (ASI). A project for marine archaeological explorations in Dwarka was initiated under the dynamic leadership of great marine archaeologist Dr. S.R.Rao who has the distinction of being awarded “The World Ship Trust Award” for outstanding research done in this field.

Dr. S.R.Rao’s team consisted of expert under-water explorers, trained diver-photographers and experienced archaeologists. The technique of geophysical survey was combined with the use of echo-sounders, mud-penetrators, sub-bottom profilers and under-water metal detectors. This team carried out twelve marine archaeological expeditions between the year 1983 to 1992 AD and articles/antiquities recovered were sent to Physical Research Laboratory for dating. By using thermoluminescence, carbon dating and other modern scientific techniques, artifacts were found to be belonging to the period 15th century BC to 18th century BC. In his great work “The Lost City of Dwarka”, Dr. S.R.Rao has given graphic and scientific details of these discoveries and artifacts. He has concluded that:

(i) The land for building the city of Dwarka had been reclaimed from the sea between 16th to 15th century BC and a fortified city was built on boulder packing with outer gateway to the sea and inner gateway to Gomti river. This corroborates the references in the Epic Mahabharata as per which Dwarka city was built by Shri Krishna after reclaiming the land from the sea and it was built only a few years before the Game of Dice in 1493 BC.



(ii) The thermoluminescence dating of lustrous Redware Pottery items found during explorations revealed that these were 3520 years old i.e. around 16th-15th century BC.

(iii) the most famous rectangular seal with engraved motifs of bull, unicorn and goat found in trench UW6 in the sea bed was dated as belonging to 16th century BC. The seal corroborates the references made in the ancient manuscripts that every citizen of Dwarka was required to carry a mudra (seal) as a mark of identification.


3 animal headed mudra, votive jar and copper bell
(IV) a copper bell and a copper lota, brass-items including U-shaped objects with holes at both ends and a bronze bell, all were dated as belonging to 15th century BC. Stone anchors with double holes and triangular prismatic stone anchors recovered from under the sea were similar to the ones found in Lothal excavations belonging to 23rd century BC.

(v) A votive jar with seven characters inscribed was found. Reading based on Semitic-Indus-Phonetic value revealed that script is old Indo-Aryan and similar to the other Indus seal inscriptions. The date assigned to this votive jar and inscriptions are 15th-14th century BC.

(vi) Three iron nails and a stake, four potsherds and one small bottle of iron were dated 16th-15th century BC indicating limited use of iron.

Thus, conclusions arrived at after carrying out these under-water archaeological explorations support and validate the dates arrived at through astronomical calculations. These also prove that the reconstructed city of Dwarka was a prosperous port town and that it was in existence for about 60-70 years in the 15th century BC before being submerged under the sea in the year 1443 BC.



artist's view based on marine archaeological reports and sumerged wall

Other Archaeological excavations - Most of the cities referred to in Mahabharata e.g.Mathura, Hastinapur, Indraprastha, Kurukshetra and Dwarka were situated in the territories which are at present known as Haryana, Punjab, Delhi, UP, Rajasthan and Gujarat. Extensive excavations carried out in these areas have shown that Indus Civilisation flourished in these areas between 3400-1500 BC. The excavations carried out in Lothal in Gujarat have proved the existence of very advanced civilisation between 2300 BC to 1600 BC. The town was divided into the dock, the arcopolis and the industrial, commercial, residential sectors. Artifacts recovered include gold jewellery and copper utensils. Archaeological surveys at Kalibhangan in Rajasthan have identified the existence of a planned fortified city between 2500-1700 BC. Artifacts excavated include baked bricks, semi precious stones, copper and bronze articles. Photographs taken by American earth-sensing satellite known as Landsat have confirmed that the river Saraswati described in the Rigveda as flowing from the “mountain to the sea” was indeed a great river before 2000 BC. Archaeological explorations on the ancient beds of the Saraswati e.g. at Kunal near Kurukshetra and at Banawali in Punjab have confirmed the existence of highly advanced civilisation during 3400-1500 BC. Artifacts excavated include silver jewellery and articles made of copper and bronze. Taken as a whole archaeological excavations establish the continuous evolution of Sindhu-Saraswati civilisation between 3400-1500 BC culminating in the Mahabharata period. The inhabitants of all the excavated places had similar ethnic features, spoke similar languages, followed similar religious rites which were vedic in nature, knew about horse and rice, had advanced knowledge of mathematics, made extensive use of copper and had discovered the use of iron. These discoveries match with the details in the Epic as also with the belief of the historians that the use of iron was discovered in India in 16th century BC. The War of Mahabharata acted as a watershed, putting an end to the ‘copper age’ and ushering in the ‘iron age’ in 15th century BC. Archaeological excavations thus support the conclusion that Mahabharata War was fought in 1478 BC.

Attempts have also been made to determine the year of Mahabharata War from the details available in scriptures and ancient texts which include Puranas. When events are unrecorded for quite some time and they are passed on to the succeeding generations through Shruti and Smriti traditions, the inaccuracies and myths get mixed with reality on account of differences in the perceptions of different individuals. However, it is for the objective rational individual mind to find out and differentiate facts from fictions. Important informations, including the genealogy charts of rulers after Yudhishtira, are available in Srimad Bhagvatam, Matsya Puran and Vayu Purana. On the basis of such evidence, famous historian Lord Cunningham assigned the year 1424 BC to the War of Mahabharata. Another historian Shri S.B.Roy in his work ‘Date of Mahabharata Battle’ also arrived at the same conclusion by combining the literary and the astronomical route.

All these are very important pieces of evidence which prove that epic Mahabharata is not merely a myth but is history and its central character Shri Krishna was a man with extra-ordinary abilities, around whom legends were built over the years. The common man started having faith in the divinity of this Supreme Hero, who for them is God incarnate.

After knowing all this, there can be no doubt in the mind of any rational person that what has been taught to us in our school history books is not all correct. As per our history books, Aryans came to India from Central Asia in their war Chariots in 15th century BC. They defeated and destroyed the natives who were “aboriginal savages”. According to this theory both the Vedas and the Sanskrit language were brought into India by these Aryan invaders. The most influential proponents of this theory were Max Muller and William Jones who were linguists and they arrived at this conclusion on being struck by the affinities between Sanskrit and European languages. This theory is not supported by any archaeological, physical or scientific evidence. When subsequently archaeological excavations at more than 1100 sites scattered all over major parts of India proved beyond doubt the existence of flourishing Indus civilisation during 3400 BC to 1500 BC then the proponents of Aryan invasion theory reacted by suggesting that the invading Aryans had defeated the ‘Dravidian inhabitants’ of the Indus valley, least realising that such theoretical assumption would change the character of invading Aryans from bringers of civilisation to destroyers of great civilisation and culture developed by the native Indians.

The four sets of evidences referred to earlier point more to the probability that nobody had come to India from Central Asia or from any other place. In fact, Indo-Aryan, kings and warriors had come to Kurukshetra in their war Chariots from all over India to participate in the Mahabharata War and that a whole lot of people got killed in that war. The killers as well as the killed, the victors as well as the vanquished, the charioteers as well as the foot soldiers, all were Indians who had already experienced thousands of years of prosperous and advanced civilisation. Archaeology also records a continuous indigenous evolution of vedic civilisation going back to 5000 BC at sites like Mehrgarh and Koldi. It is sad that, so far we have not known even a fraction about our ancient civilisation and cultural achievements. Detailed factual data in our ancient texts and sanskrit manuscripts is beckoning us to carry out further researches. By making use of most modern scientific instruments and techniques we must discover the true facts about our most ancient past. If we do that, we may be able to gather supportive evidences to reassert that ours was the oldest civilisation in the world that flourished in India and that our ancestors i.e. vedic Aryans had travelled from India to various parts of Asia and Europe to spread our knowledge, civilisation and culture. When this is recorded we would be able to hold our heads higher and will be able to take on the future with greater confidence.






 A video of the find and its related submerge can be seen here: 

Bibliography
1) “The lost city of Dawarka’ by Shri S.R. Rao (Emeritus scientist and adviser, Marine Archeology), head of Team for Exploration in Dwarka by Marine Archeology Centre. Aditya Prakashan , New Delhi.

2) R.N. Iyengar’s “Internal consistency of eclipses and planetary positions in Mahabharata” (Indian Journal of History of science, 38.2(2003) 77-115

3) ‘Mahabharata’ Translated into English from original Sanskrit Text by M.M. Dutt (Parimal Publications, Delhi) – 7 Parvas (volumes)

4) “Lothal – A Harappan Port Town” By S.R. Rao – Vol. I & II, Archaeological Survey of India.
5) “The Saraswati flows on” by B.B. Lal, Aryan Book International, New Delhi.
6) “Date of Mahabharata War” by Shri S.B. Roy, The Academic Press Gurgoan.
7) “The Astronomical Code of the Rig Veda” by Subhash Kar, Munshiram Manoharlal Publishers Pvt. Ltd, Delhi.
8) “Reference Encyclopedia (India – 2001)” By Hanna Myer, joint imprint created by Mermaid center, Bangalore & Indmark Publishing New Delhi.
9) “Vedic Aryans and the Origins of Civilisation” by Navaratna S. Rajaram and David Frawlley – Voice of India, New Delhi
10) Ansari, Z.D. And Mate M.S. ( 1966) Excavations of Dwarka, Deccan College, Puna.
11) Rao, S.R. (1988) ‘ Marine Archaeology in India’ in “ 40 years of Research – A CSIR Overview”, Delhi.
12) Rao, S.R. (1991) “Dawn and Devolution of the Indus Civilisation” Aditya Prakashan, New Delhi. 
13) http://hindu.com/2007/02/23/stories/2007022301242200.htm 
14) http://en.wikipedia.org/wiki/Dwarka

பைத்தியமாக்கப்பட்ட ஒரு அப்பாவி இந்தியன்

நன்றி: http://gomathichetty.wordpress.com/2011/10/28/mad-innocent-indian-commi/

தமிழினத்தையே அழிக்க கூடிய கூடம் குளம் அணு உலையை தடுக்க கோரி மன்மோகனிடம் மனு கொடுக்க சென்றேன்.   அதிஷ்டவசமாக எனக்கு அனுமதியும் கிடைத்தது. ஏற்கனவே தோழர்கள் புத்தகம் அதிகம் படித்ததன் காரணமாக பேசுவது ஒன்றும் பெரிதான விசயம் அல்ல. என்னுடைய பேச்சை கேட்டு ஆச்சரியம் அடைந்த மன்மோகன் சிங், அணு உலையில் இவ்வளவு பிரச்சனைகள் உள்ளதா என்று ஆச்சரியப்பட்டு, உடனடியாக அந்த திட்டத்தை நிறுத்துவதாகவும் அதற்கு முன் வேறு முறையில் எரிசக்தி உருவாக்கும் முயற்சியை பற்றிய ஒரு ஆய்வை மேற் கொள்ளுமாறு என்னிடம் கேட்டு கொண்டார். இதற்காக ஒரு 500 கோடி நிதியையும் வழங்கினார். அணு சக்தி போன்ற ஆபத்து இல்லாத மின் சக்தி உற்பத்தி செய்யும் விசயங்களை பட்டியலிட்டேன்.

முதலில் நான் தேர்ந்தெடுத்தது நீர் மின்சக்தி. சரி நீர் மின் சக்தி வேண்டும் என்றால் அணை கட்ட வேண்டும். அதனால் நதியில் அணை கட்டலாம் என்று போனேன். அணை கட்டினால் மக்கள் வாழ்வாதாரம் பாதிக்க படும், அவர்களால் காலம் காலமாக வாழ்ந்த பகுதியை மத்திய ஏகாதிபத்திய அரசு ஆக்கிரமிக்கறது. அதனால் அணையை கட்ட விடமாட்டோம் என்று மேத்தா பட்கர் தலைமையில் தோழர்கள் போராட்டம் நடத்தினார்கள். அதனால் அந்த திட்டத்தை கைவிட்டேன்.

அடுத்து அனல் மின் சக்தியை பயன் படுத்தாலம் என்று அதற்கான திட்ட வரைவை உருவாக்கலாம் என்று போனேன். அங்கு சென்றால் நீர் மின் சக்தியை விட அங்கு பிரச்சனை அதிகம். முதலில் எழைகள் நிலங்களை அரசாங்கம் பிடுங்க பார்க்கிறது என்று என்னை தோழர்கள் தடுத்தார்கள். நிலக்கரி போன்ற பொருட்களை எடுக்க போனால்  பழங்குடியினர் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கபடும் என்று செங்கொடி ஏந்திய மக்கள் அருந்ததி ராய் தலைமையில் போராடினார்கள். அதனால் அந்த திட்டத்தையும் கை விட்டேன்.

 

சரி இது எல்லாம் வேண்டாம் பிரச்சனையே இல்லாத சோலார் தட்டுகளை உருவாக்கலாம் என்று அதிகாரிகளை கேட்டேன். அதற்கும் அதிக அளவு நிலக்கரி தேவை படுகிறது. அதற்கும் தோழர்கள் அனுமதிக்க மாட்டார்கள். அது தவிர நம்மிடம் அதை உருவாக்கும் தொழில் நுட்பம் கிடையாது. இதை வெளி நாட்டில் இருந்த தான் கொண்டு வர முடியும். வெளி நாட்டு கம்பெனிகள் இந்தியாவிற்கும் வருவதை தோழர்கள் விரும்ப மாட்டார்கள். அது மட்டும் இன்றி இதற்கும் மிக பெரிய இடம் தேவை. இதற்கும் கம்யூனிஸ்டுகள் போராட்டம் நடத்துவார்கள். அப்புறம் பிரிந்தா கரத் சிகப்பு சேலையை கட்டி கொண்டு விஜய் மாதிரி ஒரு காட்டு காட்டுவார் பரவாயில்லையா என்றார்கள். அதனால் அந்த திட்டத்தையும் கை விட்டேன்.

 

சரி சானியில் இருந்தாவது மின்சாரத்தை தயாரிக்கலாம் என்று மாட்டு பண்ணை வைத்து  மாடுகளை கொல்லவதை தடுக்கும் சட்டம் கொண்டு வந்தால் இது பார்பணீய சட்டம். ஹிந்து பாசிஸ்டுகளின் இந்த சட்டத்தை அனுமதிக்க மாட்டோம் என்று அலுவலகம் முன்பு மாட்டு கரியோடு உட்கார்ந்து கொண்டார்கள்.

 மேற்கத்திய நாடுகளை போன்று நாமும் பிற நாட்டின் வளத்தை ஆட்டைய போடலாம் என்று இராணூவ அதிகாரி ஒருவரிடம் கேட்டேன். இதை கேட்ட அவர் கேக்க பெக்க என்று சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார். காஷ்மீர் மற்றும் வட கிழக்கு மாநிலத்தில் ஆயிரக் கணக்கான மக்களை கொல்லும் பிரிவினை வாதிகளை கைது செய்தாலே மனித உரிமை என்று கொடி பிடிக்கும் கம்யூனிஸ்டு தோழர்கள் அடுத்த நாட்டை தொட்டால் சும்மாவிடுவார்களா? அதுவும் சுற்றி இருப்பது முஸ்லீம் நாடு. ஓட்டு வங்கி பாதிக்கும் என்று உங்களை ஒரு வழி செய்து விடுவார் கம்யூனீஸ்டு தலைவர் ப்ரகாஷ்  கரத்தும் அவருடைய சகலை ப்ரனாய ராயின் தொலைக்காட்சி NDTV யும்  என்று என்னை எச்சரித்தார்.

இது எல்லாம் வேண்டாம்… மக்கள் தொகையை குறைத்து இருக்கிற மின்சாரத்தை யாவது ஒழுங்காக பயம் படுத்தலாம் என்று நினைத்தால் இது சிறுபானமை மக்களுக்குத் எதிரான திட்டம். யார் எத்தனை குழந்தைகள் பெற்று கொள்வது எத்தனை திருமணங்கள் செய்து கொள்வது போன்றவை அவரவர் விருப்பம். இது சிறுபானமை மத சுதந்திரத்தை பாதிக்கும் செயல் என்று கூறி நரேந்திர மோடி போல் உங்களையும் மத வெறியன் என்று சொல்வார்கள். இது தவிர இதனால் ஏற்படும் போராட்டத்தில் வன்முறையில் ஈடுபடும் சிறுபானமை சமூகத்தவர் யாராவது காவல் துறை சுட்டு கொன்றால் உங்களை ஹிட்லராக்கி உங்களுக்கு அமெரிக்க விசா கிடைக்காமல் செய்துவிடுவார்கள்…

சரி காற்று மூலமாவது மின்சாரம் தயாரிக்கலாம் என்றால் அதில் வரும் மின்சாரம் போதாது. அதுவும் தவிர அது தொடர்ச்சியாக மின்சாரம் தறாது. அப்படி மின்சாரம் ஒழுங்காக வராவிட்டால். சாலை மறியல் செய்து உங்கள் உருவ பொம்மையை எரிப்பார்கள் என்றார்கள்.

இப்படி முன்ன போன உதைக்கிராங்க, பின்ன வந்தா கடிக்கராங்க… இப்படி எந்த பக்கம் போனாலும் போராட்டம் நடத்துறாங்களே இதற்கு எதாவது தீர்வு காண யோசித்து யோசித்து பைத்தியம் ஆனேன். தற்பொழுது தான் கொஞ்சம் தெளிந்து உள்ளேன். தயவு செய்து கம்யூனிஸ்டு கழுதைகள் பேச்சை கேட்டு சிந்திக்க தொடங்கி எதாவது செய்ய தொடங்கினால் என்ன போல நீங்களும் பைத்தியம் ஆக நேரிடும் ஜாக்கிரதை…

 

 - இப்படிக்கு

முன்னாள் கழுதை (கம்யூனிஸ்ட் தோழர்)

Nataraja Dance Form Has Its Origin In The Cosmos- By Syed Akbar

courtesies: 3

http://syedakbarindia.blogspot.com/2008/11/nataraja-dance-form-has-its-origin-in.html
http://www.sharadasrinivasan.com/data/shivacosmicdancer.pdf
www.rramakrishnan.com/Articles/Hinduism/Orions-Cosmic.txt

A major celestial event in the night sky about 1000 years ago gave birth to the concept of depicting Lord Siva as Nataraja, the Cosmic Dancer. According to senior archaeometallurgist and dance exponent Dr Sharada Srinivasan, ancient South Indians, who witnessed a supernova explosion in 1054 CE, had depicted Lord Siva as the Cosmic Dancer or Nataraja. They had also conceptualised the observations of the constellation Orion and its star Betelgueuse or Alpha Orionis to present a pictorial representation to the God of Destruction.

Dr Sharada and late astrophysicist Dr Nirupama Raghavan had conducted a series of studies on the origin of Nataraja and his worship in various temples, particularly in Tamil Nadu. They based their findings on archaeometallurgy, a subject that deals with metals of yore, and archaeo-astronomy, the study of stars, constellations and galaxies as observed by our ancestors.

According to her, the notion of "cosmic dance" entered the human mind influenced by the developments in the sky. A close observation of the Orion constellation and its star Alpha Orionis conjures up the picture of a dancing lord, Nataraja. And she dates back the origin of the concept to the eleventh century, the period of the Chola kings, who patronised Nataraja idols in bronze.

"At one level, Chola bronzes represent an intensely visual culture of the activities of gods; of seeing and being seen as they were carried out in procession, followed by concealment in the sanctum. The art of processional bronzes emerged in the Tamil country, in the sixth to twelfth centuries, out of the creative foment of Bhakti worship when the saint-poets composed passionate hymns praising their chosen deities," she points out in an interview with this correspondent.

The interplay between duality, of microcosm and macrocosm, and of the reconciliation of opposites seems to also be brilliantly captured in Chola bronzes. The superbly crafted eleventh century Ardhanariswara in Chennai’s Government Museum epitomises the complementarity of the male and female halves of Siva. Saiva Siddhanta ritual associated with Chola temple worship itself oscillated between the intimate communion with the pillar-like stone lingam representing Siva within the sanctum, and the public processional worship of metal deities such as the dancing Siva outside the sanctum during festivals.

According to Dr Sharada, the repertoire of the contemporary ‘classical’ dance form of Bharata Natyam, reconstituted from the wreckage of the abolished devadasi temple dance tradition of sadir, similarly oscillates between the inner space of abhinaya (expressive dance) and the outer space of an impersonal, geometric rendering of pure dance.

"Arudra/Ardra darisanam is a 10-day annual festival in Chidambaram in December related to the moon being full in the lunar asterism of the naksatra ardra (the reddish star Alpha Orionis), associated with the wrathful aspect of Siva. The constellation of Orion and surrounding stars is bathed in the soft glow of the full moon when it is high in the sky at Chidambaram. A thousand years ago, devoid of the present smog and light flares, the stars must have been even brighter in the tropical night sky," she explains.

Another annual festival at Chidambaram, the Brahmotsavam of Ani Thirumanjanam, which is related to the lunar asterism of Uttara Nakshatra around June-July, seems to have begun in the mid-eleventh century from inscription.

The Indian zodiac of 360 degrees is divided into 27 parts based on the moon’s sidereal period such that a nakshatra denotes the longitudinal position of the moon within 13 degrees 20 minutes. "Thus, by using astronomical software, Dr Nirupama Raghavan could ascertain that in 1054 AD the moon would have been full in Uttara Nakshatra on July 11.

This is uncannily close to the date that Chinese astronomers
recorded the crab supernova explosion of July 4! Although this is a preliminary finding, it could suggest a perceived metaphoric link between an observed cosmic phenomenon and notions of cosmic dance," Dr Sharada said supporting her thesis.
Indeed, a drawing from a Tamil manuscript sourced by Raja Deekshitar of Chidambaram shows how the Nataraja icon itself was probably traditionally visualised within the stars around Orion.

Moreover, the star chart for 1054 CE fitted well the iconometric design of a Nataraja image from Kankoduvanitham archaeometallurgically fingerprinted to the mid-11th century CE. "In the image, the hypothetical position of the crab supernova which exploded in 1054 CE lies near the top left of the head, close to the crescent moon. Chinese records suggest that the crab supernova came into view with a morning
crescent moon near it and was visible for 23 days, being four times as bright as Venus. Even American Indians are believed to have made cave paintings of a supernova with a crescent moon," she said.

I have posted as a separate blog posts the other two write ups on the orion system!

Sun - A third generation star

A Speculation is the sun is a third generation star - what exactly does this mean?


Before we go into the points on that, let us see in brief some points / details of the sun:

Our sun is a star located at the centre of our Solar System. It is a huge, spinning ball of hot gas and nuclear reactions that lights up the Earth and provides us with heat.The sun's absolute magnitude (its intrinsic brightness) is +4.83. Its stellar type is G (a star that absorbs strong metallic lines in its spectrum). The Greeks called the Sun "Helios"; the Romans called it "Sol." Sun contains 99.8 % of all mass in the solar system. It drives the climate and weather in Earth!


Our sun is a medium-sized yellow star that is 93,026,724 miles (149,680,000 km or 1 Astronomical Unit) from the Earth. The Earth is closest to the Sun (this is called perihelion) around January 2 each year (91.4 million miles = 147.1 million km); it is farthest away from the Sun (this is called aphelion) around July 2 each year (94.8 million miles = 152.6 million km). The Sun is made up of about 2 x 1030 kilograms of gas. It is composed of about 75% hydrogen and 25% helium. About 0.1% is metals (made from hydrogen via nuclear fusion). This ratio is changing over time (very slowly), as the nuclear reactions continue, converting smaller atoms into more massive ones.

Since the Sun formed 4.5 billion years ago, it has used up about half of its initial hydrogen supply. Our Sun is a second or third generation star some even speculate fourth. Second / third generation stars do not just burn hydrogen, they also burn heavier elements, like helium and metals (elements heavier than hydrogen and helium), and were formed from supernova explosions (the debris of exploded population II stars). The element helium was named after the Sun (called "Helios" in Greek) because it was first discovered on the Sun. Helium is plentiful on the Sun but rare on Earth. The element helium was discovered by Jules Janssen during the total solar eclipse of 1868 when he detected a new line in the solar absorption spectrum; Norman Lockyer suggested the name helium. The composition of the Sun is studied using spectroscopy in which the visible light (the spectrum) of the Sun is studied.

Every star in the universe whirls through a celestial cycle of birth, development, and decline.


When English poet Alfred, Lord Tennyson wanted to describe the bright stars of the Pleiades against their misty background, he called them "a swarm of fireflies tangled in a silver braid." His poetic vision, expressed in simple yet beautiful metaphor, was an entirely effective means to give his readers insight into a subject that is so far away, so immense that it almost defies comprehension.


As long as man has lived on earth, he has watched the skies, utterly fascinated, perhaps overwhelmed by the magnificence of the display. The study of the heavens may well be man's oldest science—proof of his relentless quest to understand more and more about the structure of the universe. But he has had to wait for the growth of science and coming of sophisticated tools to win most of the knowledge he now possesses. His understanding of the nature of the universe has been gained largely through the study of stars—their birth, development and eventual death.


Much indeed has been discovered about the life of stars within the past decade, but where and how a star's story begins are still matters of educated speculation. One theory contends that there was originally one primeval atom. Perhaps ten billion years ago that single atom burst, and from the radioactive explosion of the proton-electron-neutron-meson materials came every other star, planet and galaxy in the universe. A more common theory holds that there was no beginning point. The billions of stars in the galaxies were always there, forming and re-forming themselves out of what Tennyson called "silver braid."


Scientists call this substance by the less romantic name of "the field of nebulosity"—interstellar gases floating everywhere in space in cloud-like formations. There appears to be a continual flow of movement in space, and sooner or later some of these gas clouds come together, contract, and become dense enough to form a new star. Newton's Law of Gravitation holds that a massive body will tend to collapse under its own gravitational attraction. Yet the stars, most of them far bigger than the sun (which is more than 300,000 times as massive as the earth) keep their balance.


The secret is in their substance. The gases forming a star are so hot and dense that they exert a counter-pressure to the outside pressure. The sun, for example, is estimated to have a central pressure more than a billion times the air pressure at the surface of the earth. And the sun is but a relatively small star that appears big only because it is, by astronomical standards, so near—just 93,000,000 miles mean distance from earth. The sun's light reaches earth in a little over eight minutes, with light travelling at 186,000 miles a second. The next nearest star after the sun, Proxima Centauri, needs four and one-half years for its light to reach us.

Because of its nearness, the sun is a comparatively easy-to-study and spectacular example of how a star lives. Basically, the sun is a sphere of hot gas a little less than one million miles in diameter, with about three hundred thousand times as much mass (weight) as the earth has. The surface temperature is about 10,000 degrees F., rising steeply in the interior to a peak at the centre which is believed to reach millions of degrees.


In the sun, as in other stars, is a thermonuclear crucible which is constantly synthesising the lighter atoms of the gases into heavier atoms. For example, the sun burns 564 million tonnes of hydrogen into helium each second, liberating as much energy as the explosion of several billion H-bombs.


A series of calculations have been carried out by nuclear physicists for stars more massive than the sun. They show that as the helium content is built up in the star, the central areas shrink, releasing gravitational energy, while the outer areas expand. The star must make a drastic reorganization to the sudden new production of energy in its interior. Nuclear physicists believe that not only helium is formed in the interior of stars, but all other elements as well.


It takes a temperature of one or two hundred million degrees to transform helium into the main isotopes of carbon, oxygen and neon. And it takes temperatures of from two to five billion degrees to make the nuclei of atoms like iron and nickel. The common carbon atom is twelve times heavier than the hydrogen atom; iron is 56 times heavier; uranium is 238 times.

Whatever the atom activity in the centre of the star, eventually the energy will move outward to the surface and be radiated into space. This heat radiation is what is seen as the star's twinkle.


Estimates of the age of stars range from ten to twenty million years for youngsters and from ten to twenty billion years for celestial senior citizens. As they pass "middle age," something may go wrong with the inner thermostatic controls, and the star can no longer shine on steadily and uneventfully, quietly manufacturing heavier and heavier atoms. Ageing stars appear to become what astronomers call blue giants, then red giants, and eventually white dwarfs.


The ageing sequence begins when a star's hydrogen supply runs low. As the star approaches extinction, its old age shows up on the telescope in changes in colour and brightness, and it may appear to pulsate.A white dwarf is a "dead" star, that is, a star that no longer shines because its nuclear fires have died down and it has cooled off. One authority has called the white dwarf "the burned out skeleton of a star," destined to float anonymously through space for eternity. Thus, the last stages of a star's story are spent as a white dwarf.


It is thought that the death of a star comes from violent explosion, whether from unstable internal conditions or from collision with another star. Time after time the skies have yielded what appears to be a brilliant, new star—a nova. It is not really a new star, but for a short time it looks like something new in the sky as the explosion, with its flare-up of light-producing energy, fills the space around with its dying radiance. What appears to be a new star is more likely an old star blowing its mass back into space in the form of interstellar gas and leaving behind its skeleton—a white dwarf.

A truly spectacular phenomenon is the blow-up of a supernova, an explosion so brilliant that some have appeared to be fifty million times more luminous than the sun.


On July 4, 1054, Indian, Chinese and Japanese astronomers studied a dazzling new light in the sky, a light that outshone all others. It was so bright that for a week it could even be seen in the daytime, and its visibility at night lasted until April 17, 1056. Then the "star" faded from the sky, and no more was known of it. Centuries later astronomers noted a small, faint nebulosity, or gas cloud, in the constellation Taurus, the same position the star had occupied. Because of its shape, it was named the Crab Nebula, and it is visible today. Indian Astronomers were calling the Constelaltion of Orion as Dakshinamurthi or Nataraja. this super Nova was fixed as a star on the head of the Nataraja. At the centre are two small stars, probably white dwarfs. Studies through the spectrograph show the nebula expanding at the rate of about 700 miles a second, with its filaments reaching out into space for billions of miles. Calculating back from its steady rate of expansion, astronomers have been able to establish its date of origin. The nebula was indeed the star which had lighted the Oriental skies in 1054. The explosion which caused the light had actually occurred some 4,000 years before the supernova had first been seen.


Since what is now seen happened forty centuries ago, scientists aren't sure what has happened to the supernova of the Crab Nebula. The materials may have been dispersed through space, and parts already gathered elsewhere to make a new star.

Astronomers have made spectroscopic observations indicating that very young stars are richer in metals than the older stars. "Second generation" stars may have formed from the material of the old, exploded stars. There is speculation that the sun may be a third generation star, as it contains all kinds of heavy atoms.


The stars in earth's galaxy number about 100 billion, spread out in a space so great that light takes a hundred thousand years to travel from one side to the other. There are other galaxies, beyond counting, many millions of light-years distant from earth. Like earth's galaxy, they are composed of stars, with interstellar gases. As earth's galaxy is continually moving and evolving, so, scientists speculate, are the other galaxies. But since it is all a matter of deduction from what scientists know today, it may be that a discovery in the next month will give an entirely new perspective.

A White Dwarf is presumed to have a Highly compressed Carbon Core in other words a few miles wide spherical diamond!


A video on the sun by cassiopeiaproject


-----------------------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------------------
Sun is our real visible god, without which no life can thrive on this planet. Same applies to other planets where there might be life ITS MOTHER STAR IS ITS LIFE GIVER! In Sanskrit Sun is called: Dhinakar, Surya, Adithya

आ कृष्णेन् रजसा वर्तमानो निवेशयन्न अमृतं मर्त्यं च ।
हिरण्ययेन सविता रथेना देवो याति भुवनानि पश्यन ॥

Throughout the dusky firmament advancing, laying to rest the immortal and the mortal, Borne in his golden chariot he cometh, Savitar, God who looks on every creature

- Rig Veda, Book 1 Hymn 35:


This article was largely based with inputs from pages 10-12 of the August/September 1963 print edition of Saudi Aramco World with various other inputs from various texts!

உரத்த சிந்தனை : மாயைகள் மறைந்த தேர்தல் :- ஆர்.நடராஜன்

நன்றி : தினமலர்
URL: http://www.dinamalar.com/News_Detail.asp?Id=336632

அரசியல் கட்சிகள், தம் தனிப்பட்ட செல்வாக்கை எடைபோட்டுக் கொள்ள, தமிழகத்தில் நடந்த உள்ளாட்சித் தேர்தல் முடிவுகள், பெரிதும் உதவியது. கட்சிகள் வேண்டுமென்றே தம்மைச் சுய பரிசோதனைக்கு உள்ளாக்கிக் கொண்டன என சொல்வதற்கில்லை; காரணங்கள் வேறு.

சட்டசபைத் தேர்தலில் தேறவில்லை, பிரதான எதிர்க்கட்சியாக முடியவில்லை, முன்னாள் அமைச்சர்கள் மீது வழக்குகள், குடும்ப உறுப்பினர்கள் மீது ஊழல் குற்றச்சாட்டுக்கள் என்ற நிலையில் இனி வென்றாலும், தோற்றாலும் ஒன்றுதான் என்ற மனநிலையில், தி.மு.க., உள்ளாட்சித் தேர்தலில் கூட்டணிக் கட்சிகளைக் கழற்றிவிட்டது.ஏற்கனவே சட்டசபைத் தேர்தலில் அமோக வெற்றி பெற்றாகிவிட்டது. அது கூட்டணியினால் வந்தது என்ற நினைப்பு, தே.மு.தி.க., விஜயகாந்துக்கு இனியும் இருக்கக் கூடாது; சமச்சீர் கல்விப் பிரச்னையில் கம்யூனிஸ்ட்கள் மற்றும் உதிரிக்கட்சிகளின் ஆதரவு இல்லை; இப்படி உள்ளேயிருந்து முணுமுணுத்த அல்லது எதிர்த்த கட்சிகளை உதறிவிட்டால், என்ன பெரிய நஷ்டம் வந்து விடப்போகிறது என்ற மனப்பாங்கில் அ.தி.மு.க., நடந்து கொண்டது.கம்யூனிஸ்ட்கள் தவிர, உதிரிக் கட்சிகள் தங்கள் பலமாக நினைத்துக் கொண்டது, தாங்கள் சார்ந்திருந்த ஜாதிகளின் ஓட்டு வங்கியை. சிறிய வட்டத் தேர்தல்தானே, ஜாதி உணர்வு எடுபடும் என்ற நினைப்பில், பா.ம.க., உட்பட உதிரிக் கட்சிகள் களத்தில் இறங்கின. அவர்கள் நினைத்தபடி, ஜாதி ஓட்டுகள் கை கொடுத்திருந்தால், சில ஊர்களின் தேர்தல் முடிவுகள் மாறிப் போயிருக்கும். ஆனால், ஓட்டளிப்பில் ஜாதி அபிமானம் வெளிப்படவில்லை என்பதே உண்மை.

லோக்சபா தேர்தலில் ஆறு தொகுதிகளிலிருந்து ஒரு வேட்பாளர் அல்லது வெளியூர் வேட்பாளர்; அவ்வளவாக அறிமுகமாகாதவர், அறிமுகமாகியிருந்தாலும் தொகுதிப் பக்கம் அடிக்கடி வராதவர், நெருங்கிப் பழகாதவர் என்று காரணங்களை அடுக்க முடியும். சட்டசபைத் தேர்தலிலும் வேட்பாளர்களைப் பொறுத்தவரை, இதே காரணங்கள் எடுபடும். ஆனால், உள்ளாட்சித்தேர்தல் அப்படியல்ல. வேட்பாளர் வார்டு மக்களுக்கு நன்றாக அறிமுகமானவரே; நகராட்சித் தலைவர், மேயர் பதவிகளுக்குப் போட்டியிட்டவர்களும், அந்தந்த வட்டார மக்களுக்கு நன்கு பழகியவர்களே.இந்நிலையில், அ.தி.மு.க., - தி.மு.க., என்ற இரண்டு பெரிய கட்சிகளும் வேட்பாளர் தேர்வில் ஜாதிக்கு அதிக இடம் கொடுக்கவில்லை என்றே சொல்லவேண்டும் ஆகவே, வேட்பாளரின் வெற்றிக்கு, கட்சி, 75 சதவீதம் காரணம், தனி செல்வாக்கு, 20 சதவீதம், ஜாதி அபிமானம் என இருந்திருந்தால் அது வெறும், 5 சதவீதம் என, மட்டுமே எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும். வேட்பாளர்களின் பட்டியல், தொகுதிகளின் வாக்காளர் எண்ணிக்கை, வேட்பாளர் ஜாதியினரின் எண்ணிக்கை இவை பற்றி சமூகவியலாளர்கள் உடனே ஆய்வு செய்து, இந்த அனுமானத்தை நிரூபிக்கலாம்; நிரூபிக்க வேண்டும்.பத்து மாநகராட்சிகளும், அ.தி.மு.க., வசம்; பல நகராட்சிகளும், பேரூராட்சிகளும் அதன் வசம், என்பது மகத்தான வெற்றி. அதே நேரம் கவனிக்கப்பட வேண்டியது ஜாதியை, நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் முன்னிறுத்தி வந்துள்ள - பா.ம.க., விடுதலைச் சிறுத்தைகள் வேறு சில உதிரிக் கட்சிகள் ஒதுக்கப்பட்டுள்ள யதார்த்தம். இதனால், ஜாதிகளே தமிழகத்தில் இல்லை என, அவசரப்பட்டுப் பெருமை பேசிக்கொள்ள வேண்டாம்; ஜாதிகள் இருக்கின்றன. ஆனால், அவை அரசியல் சக்திகள் அல்ல என்ற நிலை உருவாகி வருகிறது. வேட்பாளர்களின் வெற்றி, தோல்வியை ஜாதி நிர்ணயிக்கவில்லை என்பது தேர்தல் முடிவுகளிலிருந்து தெரிய வருகிறது.
பா.ம.க., அவ்வப்போது, ஜாதி உணர்வை நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் வெளிப்படுத்தும். இத்தேர்தலில் அக்கட்சி, 58 நகராட்சி உறுப்பினர் இடங்களைப் பெற்றிருக்கிறது. இதுதவிர, இரண்டு பேரூராட்சி தலைவர் பதவி, 108 பேரூராட்சி உறுப்பினர்களை மட்டுமே பெற்றிருக்கிறது. மாநிலத்தின் மொத்த உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் உறுப்பினர்கள் எண்ணிக்கையோடு ஒப்பிடும் போது, இது வெற்றி அல்ல.

சென்னையில் ஒரு வார்டில் வெற்றி, 18 நகராட்சி உறுப்பினர்கள் வெற்றி என்பதுதான் விடுதலை சிறுத்தைகளின் நிலையும்.பொதுமக்கள் காதில் பூ சுற்றுவதற்காக, இக்கட்சிகள், சமூக நீதி, உயர் ஜாதி ஆதிக்கம் என்று பேசி வந்தாலும், பெரிய கட்சிகளிடம் கூட்டணி பற்றி தனியறையில் பேரம் பேசியபோது, "எங்கள் கட்சிக்கு இந்த ஜாதியின் ஓட்டு வங்கி இவ்வளவு சதவீதம்' என்று சொல்லியிருந்ததெல்லாம் கவைக்குதவாத வாதங்களாக, இப்போது நொறுங்கிப் போய்விட்டன. பெரிய கட்சிகள் இனி விழித்துக் கொள்ளும்.பத்து மேயர்கள், 88 நகராட்சி சேர்மன் பதவிகள் உட்பட மொத்தம், 6,619 இடங்களில் அ.தி.மு.க., வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. நகராட்சி தலைவர் பதவிகள், 23 உட்பட, 3,349 இடங்களில், தி.மு.க., வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. சுயேச்சைகள், ஐந்து நகராட்சிகள் உட்பட, 2,906 இடங்களை வென்றிருக்கின்றனர். ஆனால், பா.ம.க.,வில் வெற்றி பெற்றவர்கள், 235 பேர் மட்டுமே; விடுதலைச் சிறுத்தைகள் 31, புதிய தமிழகம் 9, பகுஜன் சமாஜ் கட்சி 4.ஜாதிக் கண்ணோட்டத்தில் இன்னமும் நம்பிக்கை வைத்திருப்பவர்கள் ஓட்டளித்த மக்கள் தந்துள்ள இந்த முடிவை அலசிப் பார்க்க வேண்டும்.

வெவ்வேறு காரணங்களினால், அ.தி.மு.க.,வும், தி.மு.க.,வும் கூட்டணிக் கட்சிகளைக் கழற்றி விட்டாலும், இந்த உள்ளாட்சித்தேர்தலில் அவர்கள் தங்கள் பலத்தை நிர்ணயம் செய்துகொள்ள முடிந்தது; உதிரிக் கட்சிகளை எடைபோட முடிந்தது. தி.மு.க.,வும், தான் பலமிழந்து போனது ஏன் என்பதைக் கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்க்கலாம்.எப்படியும், மா.சுப்பிரமணியன் சென்னை மேயர் தேர்தலில் வெற்றி பெறுவார் என்ற தி.மு.க.,வின் நம்பிக்கை தகர்ந்து போனதற்குக் காரணம், "2ஜி' பிரச்னையோ, குடும்ப உரசல்களோ அல்ல. அக்கட்சி கவுன்சிலர்கள் நடந்துக் கொண்ட முறையே காரணம். இரண்டு வீடுகளுக்கு ஒரே குழாயில் தண்ணீர் வருவதில் சிரமம் இருக்கிறது என்பதால், தனிக் குழாய் இணைப்பு கேட்க விரும்பி குடிநீர் வடிகால் வாரிய அதிகாரியை அணுகிய போது, அவர், "அய்யா, வாரியத்திற்கு, 15 ஆயிரம்; கவுன்சிலருக்கு, 10 ஆயிரம் ரூபாய் தர வேண்டும். கவுன்சிலர் ஒப்புதல் கொடுத்தால் தான் வேலை நடக்கும்!'

இதுபோல் மின் இணைப்பு, புதுக் கட்டடம், பழைய கட்டடப் புதுப்பிப்பு என்று எல்லாவற்றிற்கும் கவுன்சிலர்களுக்குக் கப்பம் கட்ட வேண்டும் என்ற நிலையில் மக்கள் நொந்துபோயினர். பழைய கவுன்சிலர்கள் போய், புதிய கவுன்சிலர்கள் வந்ததற்குக் காரணம் இதுவே. கட்சித் தலைமை வானத்தில் வேலிகட்டிக் காற்றைக் கூறுபோட்டதில் லட்சக் கணக்கான கோடிகளைச் சுருட்டியதாகக் குற்றச்சாட்டு வந்தபோது, அது சுவாரஸ்யமான செய்தி மட்டுமே என்று எடுத்துக் கொள்ள முடிந்த மக்களால், பூமியைத் தோண்டுவதற்கு, பத்தாயிரம், பதினைந்தாயிரம் என்ற கெடுபிடி வசூல் ஆத்திரத்தை ஏற்படுத்தியது.புதிய கவுன்சிலர்கள் இந்தப் பாடத்தைப் புரிந்துக் கொள்வது நல்லது.கவுன்சிலர்களே இப்படியென்றால், மேயர்களை அணுகியவர்கள் பட்ட பாட்டைத் தெரிந்துக் கொண்டால், படுவேதனைதான்! கேட்டால்தான் தெரியும். புதிதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் இதைப் புரிந்துக் கொண்டால், மறு தேர்தலில் ஜெயிக்க முடியும். இல்லையென்றால், தாமும் தோற்று கட்சிக்கும் கெட்ட பெயர் வாங்கி தருவர்.

கட்சி தலைமை லஞ்சத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தால் தான், இதை வெற்றி பெற்றவர்களுக்கு உணர்த்த முடியும்.ஆக, கட்சிகள் ஓட்டுகளை இழக்க ஊழல் காரணம்; ஓட்டுகளைப் பெற ஜாதி காரணமல்ல என்பதை இப்போதாவது பெரிய கட்சிகள் புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும்.தேர்தலில் வெற்றி பெற ஜாதி அபிமானம் என்ற மாயையைத் தொலைக்க வேண்டும் என்பதை, பெரிய அரசியல் கட்சிகள் புரிந்துக் கொள்ள இன்னொரு தேர்தல் தேவையில்லை. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் ஜாதிக்காரர்களாயிருந்தாலும், கறாராக லஞ்சத்தைக் கறந்து விடுகின்றனர். லஞ்சம் அதிகம் வந்தால், ஜாதியை மட்டுமல்ல, கட்சியையும் மக்கள் உதறிவிடுவர் என்பதை மட்டும் புரிந்துக் கொண்டால் போதும்.சட்டசபைத் தேர்தலில் கூட்டணி பேரங்களில் வெளிப்படையாகச் சொல்லப் பட்டது அந்தக் கட்சிக்கு இவ்வளவு ஓட்டு சதவீதம், அந்தக் கட்சிக்கு இவ்வளவு சதவீதம் என்ற கணக்கு. இந்தக் கணக்கைச் சொன்ன சிறிய கட்சிகளும், ஏற்றுக்கொண்ட பெரிய கட்சிகளும், ஓட்டு வங்கிக்குப் பின்னே ஜாதி ஓட்டுகள் இருக்கின்றன; அந்தந்த ஜாதி மக்களை இந்த தலைவர்கள் கைக்குள் போட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனர் என்ற மாயையை நம்பினர். அந்த மாயை, ஜாதிக்கட்சிகள் உள்ளாட்சித் தேர்தலில் காணாமல் போனதன் மூலம் உடைந்து போய்விட்டது.இட்டார் இடாதார், அதாவது ஓட்டு இட்டார், ஓட்டு இடாதார் என்ற இரண்டு தவிர, வேறு ஜாதிகள் இல்லை என்பதை நடந்து முடிந்த தமிழக உள்ளாட்சித் தேர்தல் முடிவு உணர்த்துகிறது. சில மாதங்களுக்கு முன் நடந்த சட்டசபைத் தேர்தலில் கூட, "ஜாதி' ஒரு அம்சமாகக் கருதப்பட்டதே, இப்போது திடீரென்று அந்த உணர்வு முடங்கிவிட்டதா அல்லது காணாமல் போய்விட்டதா என்ற கேள்வியும் அர்த்தமில்லாதது. அப்போது புரியாதது இப்போது புரிகிறது; அவ்வளவு தான். நிகழ்கால நிஜங்கள் உடனுக்குடன் புரிவதில்லை என்பதே வரலாற்றின் வினோதப் போக்கு.

ஆர்.நடராஜன் - விமர்சகர், அமெரிக்க தூதரகமுன்னாள் அரசியல் ஆலோசகர்

இக் கட்டுரையளரைக் மின்னஞ்சல் ஊடாக தொடர்பு கொள்ள: hindunatarajan@hotmail.com

ரீதி கௌளை - ஒரு அலசல் | Reethi Gowlai raga - an analysis

து 22ஆவது ‘மேளகர்த்தா’வான ‘கரஹரப்ரியா’வின் ஜன்ய ராகமாகும். (தீட்சிதர் மரபில் ‘நாரீ ரீதிகௌள’என்று பெயர்.)
உபாங்க – வக்ர ராகமான ‘ரீதி கௌள’ அதிகாலையில் பாடப் பொருத்தமானது.



பெண்பால் ராகமான இதன் ஸ்வரங்களாவன :

ஷட்ஜமம், சதுஸ்ருதி ரிஷபம், சாதாரண காந்தாரம், சுத்த மத்யமம்,பஞ்சமம், சதுஸ்ருதி தைவதம் மற்றும் கைஷிகி நிஷாதம்

ஆரோஹணம் : ஸ க ரி க ம நி த நி ஸ்
அவரோஹணம் : ஸ் நிதம கமபம கரிகஸ

(ஆரோஹணத்தில் பஞ்சமம் இல்லை)


6. “கரஹரப்ரியா”

இது 22வது ‘மேளகர்த்தா’ராகமாகும்.இந்த ராகம் முன்னதாக தமிழிசை மரபில்‘செம்பாலைப் பண்’என்று
அறியப்பட்டது.இந்தஸ்தானி இசை மரபில்‘இந்துஸ்தானி காஃபி தாட்’என்றழைக்கப்படும்

இதன் ஸ்வரங்கள்:

ஷட்ஜமம்,சதுஸ்ருதி ரிஷபம் சாதாரண காந்தாரம்,சுத்த மத்யமம்,பஞ்சமம்,சதுஸ்ருதி தைவதம்,கைஷிகி நிஷாதம்.

ஆரோஹணம் : ஸ ரி க ம ப த நி ஸ்
அவரோஹணம் : ஸ் நி த ப ம க ரி ஸ

ரீதி கௌளை ராகத்தை நல்ல கூரல்  வளம் உள்ளவர்கள் மட்டுமே  பாட முடியும் . கூரல்  வளம் இல்லாதவர்கள் தப்பித்தவறி பாடினால் ஆனந்த பைரவி இராகம் வந்தாலும் வரும்  இல்லாவிடல்  ஸ்ரீ இரஞ்சனி வந்தாலும் வந்து விடும்  காரணம் ரீதிகௌளை ஆரோகணத்தில் மத்யமத்திலிருந்து நிஷாதத்திற்கு quantitate  செய்ய வேண்டும் அதாவது ஒரே தாவாக தாவ வேண்டும் hurdles race  மாதிரி இல்லையேல் பிரச்சனை.

இப்பொழுது ரீதி கௌளை இராகத்தில் உள்ள பாடல்களையும் சில கருத்துகளையும் நோக்குவோம் :

ரீதிகௌளை இராகப் பாடல்களைப் நோக்கும் முன்பு கரகரப்பிரியா இராகத்தை சற்று நோக்குவோம்:

புதிய முகம் ( ௨௦௦௯ | 2009) மலையாளம்
பாடியவர்: ஷங்கர் மகாதேவன்
இசை: தீபக் தேவ்



கரகப்ப்ரியா இராகத்திற்கும் ரீதி கௌளை இராகத்திற்கும் ஒரு ஸ்வரம் வித்யாசம். நானே பலமுறை இந்த வித்யாசம் தெரியாமல் கரகரப்ப்ரியவை ரீதி கௌளை என்றும் ரீதி கௌளையை கரகரப்பிரியா என்றும் கூறியுள்ளேன் !

ரீதி கௌளை இராகத்தில் அதிகப் பாடல்கள் எனக்கு தெரிந்தவரை இளையராஜா அவர்கள் படைத்துள்ளார். மேலும், இந்த இராகத்தில் திருவாளர்கள் வித்யாசாகர், ஏ.ஆர். ரகுமான் , ரவீந்திரன் மாஸ்டர், ஜேம்ஸ் வசந்தன்,சரத் மற்றும் கார்த்திக் இராஜா ஆகியோரும் சில பாடல்களை படைத்துள்ளனர்.

அப்பாடல்களை நோக்குவோம்:

ஒரு பொண்ணு ஒரு பையன் - இப்பாடல் ரீதி கௌளை இராகப் சாயலில் (ஸ்கேல்) உள்ள பாடல் திரு. கார்த்திக் இராஜாவின் இசையில்.



இசைப்புயல் ரீதி கௌளையை விட்டு விடுமா? ஏ ஆர் ரகுமான் கர்னாடக இசையைப் பெரும்பாலும் இந்த தலைமுறைக்கு ஏற்றவாறு மாற்றிக் கொடுப்பவர். மேற்கத்திய மற்றும் ஹிந்துஸ்தானி இசைக் கூறுகள் அதிகம் தென்படும் இவர் பாடல்களிலும் அவ்வப்போது சுத்தமான கர்னாடக இசையைக் காணலாம் as a tenuity/slenderness. முதல்வன் படத்தில் ரீதி கௌளையில் ஒரு நல்ல பாடல்

அழகான ராட்சசியே - முதல்வன் ௧௯௯௯ | 1999



என்ற அந்தப் பாடலில் 'குயிலே ஆலங்குயிலே ' என்று இழுக்கும் இடம் தான் ரீதி கௌளையை ரிஃப்ளெக்ட் செய்கிறது / தூக்கி காட்டுகிறது.

ரீதிகௌளை லேசாக ஒலித்தாலும் கண்டுபிடித்து விடலாம். தாழம்பூ வாசம் மாதிரி கூப் என்று இருக்கும். வித்யாசாகர் நல்ல கர்னாடக இசை நுணுக்கம் அறிந்தவர். தூய கர்னாடக இசையைத் தருபவர் இராஜாவை போல் !! 'தம்பி' என்ற படத்தில் ஒரு மெல்லிய ஹிந்துஸ்தானி ஜாடையில் ரீதிகௌளையைப் கொடுத்து இருப்பார். டிப்பிக்கல் வித்யாசாகர் பாணி.'காதலித்துப் பார்' என்ற இடத்தில் இராகமுத்திரை இருக்கிறது.

தீண்ட  தீண்ட - துள்ளுவதோ இளமை திருவாளர்கள் : யுவன் சங்கர் ராஜா மற்றும் விஜி மனுவேல். இப்பாடல் ரீதிகௌளை இராகத்தின் சாயலில் உள்ள பாடல் அதாவது இராகத்தின் ஸ்கேல் !!!

சுடும் நிலவு....சுடாத சூரியன் ! தம்பி மற்றும் ஒரு நல்ல ரீதிகௌளை புதிய இசை அமைப்பாளர் ஜேம்ஸ் வசந்தனிடம் இருந்து : இராகம் என்பது ஒரு சமையல் குறிப்பைப் போன்றது. என்னென்ன பொருட்களைச் சேர்க்கலாம் என்று கூறும். சமையல் குறிப்பைப் பின்பற்றி நூறு பேர் உணவு சமைத்தாலும் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு சுவையாய் இருக்கும். அது போலவே மெட்டுக்களும். ப்ரதொச்மி குருவாயூர் .... - சிந்தூர ரேக்ஹா இசை: சரத் பெரும்பாவூர் ஜி ரவீந்திரநாத் இசையில் ஒண்ணாம் ராகம் பாடி - தூவான தும்பிகள் ௧௯௮௭ | 1987  அபிமன்யு ௧௯௯௦ | 1990 - ரவீந்திரன் மாஸ்டர் இசையில் கண்டு நான்..... இப்பொழுது இசை அரசன் அவர்கள் ரீதிகௌளை இராகத்தில் செதுக்கிய பாடல்களைப் காண்போம் : கவிக்குயில் ௧௯௭௭|1977 - சின்ன கண்ணன் ௧) ௨) ௩  ) ஒரு ஓடை நதியாகிறது 1983 | ௧௯௮௩ - தலையைக் குனியும் தாமரையே ௪ ) கே. விஸ்வநாத் அவர்கள் தெலுங்கில் நல்ல இசையம்சமுள்ள படங்களைத் தந்தவர். ௧௯௮௫ல்|1984 அவர் இயக்கத்தில் வந்த சிப்பிக்குள் முத்து (தெலுங்கில் ஸ்வாதி முத்யம்) படத்தில் ரீதிகௌளையில் இசை ஞானியும் எஸ். பி. பாலசுப்ரமணியமும் பின்னி எடுத்த 'சீதையின் சுயம்வரம் நிச்சயிக்கப் பட்ட நாளிலே, ஜனகனின் மண்டபத்திலே மாலை ஏந்தி வந்த ஜானகியை வெண்ணிலா மண்ணிலா வந்ததென்று மன்னவரெல்லாம் பார்க்க ஸ்ரீ ரா....மச்சந்த்ர முர்த்தி ,கண்ணெடுத்துப் பார்க்க மாட்டாரோ என்று கவலை கொண்டார்களாம் சீதா தேவியின் செல்லத்தோழிகள்.' என்று தொகையறாவாகப் (வசனத்தை இராகத்துடன் பாடுதல்) பாடியிருக்கும் இடத்தில் இராகமும் குரலும் இணைந்து கலக்கும் ஸ்வாதி முத்யம் - இராமா கனவேமிரா / இராமன் கதை கேளுங்கள்  ௫ ) மீட்டத ஒரு வீணை - பூந்தோட்டம் ௨௦௦௭ | 2007 எந்த இசை அமைப்பாளர் ரீதி கௌளைல் பாடலை தந்தாலும் எனது மதிப்பெண் மேஸ்ட்ரோ இளையராஜாவை சாரும் ! அவரைப்போல ஒருவரும் இந்த இராகத்தை செதுக்கியது இல்லை !!! இருவரை ஐந்து ரீதிகௌளை பாடல்களை தந்து உள்ளார் ஒவ்வென்றும் ஒரு சாயல் - ஒரு பரிமாணம். இசை ஞானிக்கு இப்பாடல் சமர்ப்பணம் பிற ரீதி கௌளை பாடல்கள் ( மலையாளம்) Ellupaadam [Neelamizhiyaal ] - Vidhichathum Kothichathum (Kasthoori)1982 - Ravendran Master Pon Kinaavinu - Kinginikkombu - Raveendran - 1983 Hridaya sarovaramunarnnu - Mounaraagam 1983

தீண்டாதே தீண்டாதே - பார்த்தேன் ரசித்தேன் . இசை : பரத்வாஜ்

Elements of the Zen Practice

Requirements for the Zen Practice:

1. Emptying the cup – having an open mind with a zeal for curiosity.

A famous Zen story is that of emptying the cup.

One day a University Professor visit a Zen master at his home and had tea with him. As

they were talking, the Zen master was pouring tea into the University Professor’s cup.

Even though the cup was full, the Zen master continued to pour it until it overflowed and

spills out on to the table.

The University Professor noticed that and said: “Stop, why are you overflowing my cup?

There is enough tea in there already.”

The Zen master replied: “Just like the cup, your mind is completely filled with preconceived

notions and past concepts you have learned. When that happens, you cannot

fill it with anything new further.”

Before embarking to learn and practice Zen, one must keep an open mind, test the

practice, try the practice to see if it works for them before dismissing it.

The practice of Zen is about emptying the cup and treating all experience as a completely

new one. Only through that way, we can observe and study Zen in its fullest extent.

2. Understanding of the basic tenets of the Buddha’s teachings. Strive for not

just an intellectual understand but also one of experiential understanding in

seeing it in one’s own life.

Although the teachings of Zen is about practice and outside of the scriptures, but in

reality, the practice and teachings of Zen is always based on the essence of the Buddha’s

teachings. Before you arrive at the awakening realization in Zen, which is the fruit of

Zen practice. It is advisable that you learn the fundamental aspects of the Buddha’s

teachings and use it as a map to guide you in your interaction with the teacher, in your

practice with others and in your own life. The teachings of the Buddha is a guide map,

it is not the essence of the truth, to fully realize those teachings is to practice it.

However, don’t be too attached to the words and concepts of the teachings, discern it for

yourself and see if it helps you in your daily life. Try whatever works, keep that and

leave the rest. The Buddha taught many ways for different types of people to arrive at

the understanding of the truth. Like giving different medicine for different illness of the

mind, one type of medication will not suffice to apply to all. So if it doesn’t apply to

you, don’t discard it as being wrong, see it as a medicine that you don’t need, because

you don’t have the same condition. Someone else will find it useful in their practice.

2

Always strive for the experimental understanding, not just for the conceptual intellectual

understanding of what is taught. This can only happen if you apply it as your daily

practice and life.

3. Making a vow to end your own sufferings and to help all beings end theirs.

Practice generosity.

The Buddha’s teachings are about the cause of suffering and how to end sufferings. It is

not about gaining knowledge, not about becoming a more spiritual person or becoming

this or that. Many people make the mistake of taking on to their ego identity the role that

they learn or play in a community. Because they sit and meditate, practice a little or

learn a little from books or Dharma talk, they take the stance of being “holier than thou”.

They expect their external circumstances to change in some ways, people to like them

more, their spouse, children or family to treat them differently.

Others expect that they will gain profound insight and get frustrated that they don’t.

While some would expect to experience blissful or transcendental states of mediations or

out of body experience, others would be a little crazier and want to have ESP, special

powers from their meditative practice. The more devoted ones want somehow that the

Buddha will protect them from harm or external happenings which do not go their way.

This is not the goal of a Buddhist practice. Not the goal of a Zen practice. If you are

expecting all these, don’t practice Buddhism or Zen. This practice is not for you.

The most profound practice of Zen is to totally empty your cup and relieve yourself of all

expectations of your practice. Just keep an open mind and allow everything to be

naturally. Experience life as a child, be curious and observe. Preconceived expectations

of results of practice will definitely cause you to be disappointed and never reaching the

fruits of your practice, which is the end of sufferings. They are nothing but mere

distractions.

4. Willingness to be truly alive and discover the Dharma within one’s life

through one’s own experience. Practice appreciation of all things you

experience, the people you meet, the gifts of life around you.

The Buddha’s Dharma exists in many different forms. We usually have habitual patterns

which repeat itself over and over again in our own life without our conscious knowledge.

It is through the meditative practice that we truly see into these patterns of the mind.

Nothing in our life is happens by accident. Everything is there to teach us a profound

spiritual lesson. Observe your own life, learn from it, view it from the light of the

Buddha’s teachings to test and see if it is true. Be totally honest about it.

I had one person who came up to me to ask question, he was frustrated about his lack of

progress in practicing spirituality. He continues to have depressions, anxieties, and

sufferings in his life. I told him to meditate. When the illness is acute, apply more

medicine. Meditate for 1 or 2 hours a day. Observe the emotions, let it flow through

your body; investigate to see where it came from.

3

However, he was afraid of doing so. He resisted regular meditation. He resisted

looking into his patterns because it brings up painful feelings. So repressing it is a lot

easier, it is habitual. I gave him medication for his sufferings; he refused to take them,

being very discouraged that he didn’t get over his acute mental states. If a person is ill,

refuses to take medication then complains about pain and their illness, it doesn’t help.

The practice of Zen is about facing your fears, facing your feelings, your emotions, and

thoughts patterns no matter how dark, good or bad. We have to be honest that this is

what is happening in our life. This honesty is not to judge ourselves to but to help us to

heal. Repression and avoidance will not suffice. We must dive into life and accept all

the good and bad experiences as is and repress nothing. We must bring this clarity of

mind gained from our meditative practice as the light to shine on all the happenings in

our life. Observe it, not judge it, and allow the realization and understanding of them to

naturally come to us. The answer is there, we’re just too busy being lost in our habitual

patterns of mind to hear it. This is being truly alive.

5. Willingness to have a regular daily practice.

Regular practice is the key to realizing the Buddha’s teachings. Without regular

practice, there can be no direct experience of his teachings. All the Buddha’s teachings

then are only mere concepts to be discussed and debated, being of little use in your life.

How many people have learned so much intellectual understanding of the Buddha’s

teachings, went to Buddhist University, become famous lecturers and teachers and

experiences nothing of the experience of realization of truth that the Buddha talked about.

Without having regular meditative practice, the teachings are merely words, not the truth.

6. Willingness to journey inside and discover one’s own reality within.

The human mind and habitual patterns is complex. However, the goal of a Buddhist

practice is not about psychologically examining every aspects and part of mental

functioning. It is to understand inner conscious reality and realizing that which is the

ultimate truth inside ourselves that we meditate, this discovery can only happen when we

stop the incessant analysis of every little bit of our thoughts. Continual analysis is more

thinking. When you journey inside, you will face the good, the bad, the scary parts, the

parts you don’t want to see. Let it be and allow it to pass, acknowledge it but not judge

it or analyze it. Let the dust settle and discover what happens when it does.

This act of being willing to face our reality within requires courage and determination at

first, however, with the clarity of mind, the insights you gain from your practice will

propel you to naturally practice with little efforts at a certain point in your practice.

7. Being totally honest about the process and progress of one’s practice.

4

Many people make the mistake of claiming that they are spiritually developed when

indeed they are not. What a futile attempt. What for? It doesn’t help you. It might

help your ego a lot but it doesn’t help you.

When we’re honest about our practice, we keep going at it, we never settle for anything

less than the total eradication of suffering. This is how the Buddha discovers his

profound truth. He didn’t settle for less.

If you’re not meditating regularly, acknowledge that you don’t. Doesn’t help to feel

guilty about it, just do something about that. Guilt is completely useless. It doesn’t help

us change our habitual mind patterns. Being honest about the process of our practice

means not holding on to judgments to beat ourselves over the head with it. It is about

changing that pattern and doing something different.

8. Finding oneself a suitable guiding teacher, to guide one on the path of

practice.

I cannot stress how important it is to have a guiding teacher. I’m going to be blunt in

explaining the relationship between spiritual teachers and their students. Some people

may not like to hear it, but this is the reality of the relationship. Without teachers who

taught us how to read and write, very few people would be able to do so. Buddhism is

the same, especially Zen Buddhism. It is about direct experience and practice. Zen

teachers are usually someone who had practice for many years. A teacher is not one who

is perfect according to our mind’s expectations. Students cannot expect them to know

everything, but at least know more than the students themselves in terms of direct

experience into the Buddhist practice.

Students need to observe, watch and see if a teacher is one that is suitable for them to

accept their personal guidance, you can receive teachings for an assortment of different

teachers, but the guiding teacher is the one who intimately guide you and ultimately help

you get to where you want. This very important act usually comes from the heart, not

from the head. Trust is very important in this respect. Be mindful about this

relationship, that students are not projecting unfulfilled needs on to their teacher. As well

a guiding teacher should have the maturity to understand and not have his or her own

mental needs projected on to their students. Be mindful of mental projections of unmet

needs in the student teacher relationships.

A good teacher would never have expectations or force a student to do things they are not

willing to choose themselves. Guidance is different from directing.

In this modern age, a guiding teacher can be accessible through many means of

communication. Geography is no longer a restriction. So choose your guiding teacher

wisely and always be mindful of the dynamic of this relationship.

5

Steps of Zen Practice:

1. Sitting meditation – concentration practice through the counting of the breath.

2. Sitting meditation – once concentration is achieved through counting, let go of

counting and just follow the breath

3. Sitting meditation and relaxation techniques – Zazen practice – no meditation

object

4. Sitting meditation – Koan Study

5. Sitting and walking meditation – Zazen in everyday life.

6. Sitting, walking, laying down, working meditation – Moment to moment

awareness.

Tools for the Zen Practice:

1. Comfortable clothings

2. A comfortable cushion and mat to sit on.

3. Set time aside everyday 15 to 30 minutes for sitting meditation.

4. One on one meeting with the teacher to assist and guide with understanding and

experience during meditation.