Before Maps Had Names: The Ratnagiri Elephant and a Stone-Carved Memory of an Ancient World
By Dhinakar Rajaram
History often surprises us in the most unexpected places.
Not inside royal palaces or beneath famous monuments, but on forgotten plateaus where children play cricket and villagers walk past without realising what lies beneath their feet.
On a rocky expanse in Maharashtra's Ratnagiri district lies a remarkable petroglyph: an enormous elephant-like figure carved into laterite stone. Measuring roughly fourteen metres in length, it has quietly endured beneath the open sky for thousands of years.
At first glance, it appears to be an impressive work of prehistoric art.
But a recent interpretation proposes something far more extraordinary.
What if this elephant was not merely an animal?
What if it was a map?
Not a map of modern India, but perhaps a memory of a landscape that existed near the end of the last Ice Age.
The idea is bold.
It is controversial.
It is not yet archaeological consensus.
Yet it deserves our attention.
Perhaps the true value of history lies not in providing certainty, but in teaching us how to ask better questions.
Figure 1.
Sketch representation of the Ratnagiri elephant petroglyph.
This image has been reproduced with due acknowledgement to the original source that brought wider public attention to the interpretation discussed in this article.
Figure 2.
Aerial photograph illustrating the immense scale of the Ratnagiri elephant petroglyph.
The human figure provides a sense of proportion.
"Sometimes the oldest stories are written not with ink, but with stone."
The Forgotten Petroglyphs of Konkan
The Konkan coast of Maharashtra has, over the past decade, emerged as one of India's most fascinating archaeological landscapes.
Hundreds of prehistoric carvings have been documented across exposed laterite plateaus spread over several villages in Ratnagiri and neighbouring districts.
These carvings, known as petroglyphs, depict animals, human figures, geometric motifs, footprints, and enigmatic symbols whose meanings remain uncertain.
Many researchers suggest that some of these carvings could date back to approximately 10,000–12,000 years before the present, placing them among the oldest surviving artistic expressions in the Indian subcontinent.
Precise dating, however, remains challenging. Unlike organic materials that can sometimes be radiocarbon dated, petroglyphs carved directly into rock often require indirect methods of estimation.
Important Note:
The Ratnagiri petroglyphs themselves are well documented archaeological discoveries. Their exact age and interpretation continue to be subjects of ongoing research.
Regardless of their precise chronology, they represent voices from a period of human history that predates writing, kingdoms, and many of the cultural traditions familiar to us today.
The Elephant on the Plateau
Among the many carvings discovered in Konkan, one figure has captured both scholarly interest and public imagination.
Viewed from above, it resembles an elephant.
Its massive outline stretches across the laterite surface, making it one of the largest known petroglyphs of its kind in India.
Yet it is the details within the elephant that have sparked debate.
Embedded within the broad outline are numerous smaller motifs:
animals,
abstract forms,
mountain-like markings,
and symbols whose meanings remain uncertain.
Researchers associated with a recent hypothesis have argued that these internal elements may not have been positioned randomly.
According to this interpretation:
A tiger occupies the eastern portion of the figure.
A langur-like figure appears toward the north.
A boar motif is located closer to central India.
A pangolin is suggested toward the southern region.
Seven mountain-like symbols occur within the composition.
Individually, such placements may not appear extraordinary.
Together, however, they invite questions that are difficult to dismiss outright.
Were these motifs symbolic?
Were they ecological observations?
Or were they attempts to represent a larger world?
At present, we simply do not know.
A Map Hidden Within an Elephant?
This is where the discussion becomes especially intriguing.
The recent Zenodo paper proposes that the elephant's outline bears a resemblance to the Indian subcontinent.
Interestingly, the proportions do not correspond closely to modern political India.
According to the authors, the carving possesses a width-to-height ratio of approximately 1.167.
Modern India, by comparison, exhibits a different proportional relationship.
Rather than treating this discrepancy as a weakness, the researchers ask a different question:
What if the people who created this carving were not depicting the coastline we know today?
To explore this possibility, the authors turn to palaeogeography—the study of ancient landscapes.
Around 12,000 BCE, global sea levels were considerably lower than they are today.
Large areas of continental shelf that now lie submerged beneath the ocean were exposed as dry land.
Southeast Asia looked dramatically different.
The Sunda Shelf connected regions that are today separated by sea, extending habitable land far beyond present coastlines.
When the researchers compared the elephant's proportions with reconstructed coastlines from this Ice Age world, they argued that the eastern extent aligned more closely with the Malay Peninsula than with the borders of modern India.
Interpretative Caution:
This proposed alignment remains a hypothesis advanced by the authors of the Zenodo paper. It has not yet achieved broad acceptance within mainstream archaeology.
If correct, the implications would be profound.
It would suggest an unexpectedly sophisticated awareness of geography among prehistoric communities.
If incorrect, it nevertheless demonstrates the remarkable capacity of ancient art to stimulate fresh questions about the past.
"The debate itself reminds us that archaeology is not merely about finding objects; it is about learning how to interpret them."
Between Wonder and Evidence
One of the greatest lessons history teaches us is humility.
It is tempting to embrace dramatic conclusions immediately.
To proclaim:
"The world's oldest map."
"Proof that everything we know is wrong."
"Evidence of forgotten civilisations."
Such declarations capture public imagination.
Yet responsible scholarship requires patience.
The Ratnagiri petroglyphs are undeniably real.
The elephant carving unquestionably exists.
The interpretation of the elephant as a prehistoric map, however, remains an evolving hypothesis awaiting wider evaluation and critical examination.
Alternative explanations remain possible.
The motifs may have been symbolic rather than geographical.
The animal placements may reflect ritual significance.
The seven mountain forms may represent cosmological ideas.
Human beings are naturally inclined to recognise meaningful patterns, even where coincidence may be involved.
Curiosity should lead the investigation.
Evidence should guide the conclusions.
And history, perhaps, is most rewarding when it encourages us to remain open to wonder without surrendering our commitment to careful reasoning.
Reading the Elephant: What Do We Actually See?
Before asking whether the Ratnagiri elephant represents a map, it may be worth pausing to examine the figure itself.
Archaeology often begins with a simple discipline: describing what is present before attempting to explain what it means.
Viewed closely, the elephant appears far more than a solitary animal. Its interior is populated by a remarkable assortment of motifs that seem to have been placed with intention rather than at random.
An Elephant Filled with Life
Along the upper portion of the figure are elongated forms that resemble fish or other marine creatures. Some observers have even noted shark-like silhouettes with streamlined bodies and distinct tail fins. Given Ratnagiri's proximity to the Konkan coast, such an interpretation cannot be dismissed outright, although certainty remains elusive.
Elsewhere, one encounters slender antelope-like forms, bovine figures with powerful shoulders, and animals whose identities remain open to debate.
A large creature in the lower right portion of the elephant has attracted particular attention. To modern eyes, its posture and long tail evoke comparisons with a kangaroo. Yet kangaroos belong to Australia, making such an identification highly improbable. It may instead represent a langur, a stylised feline, or another mammal rendered in a symbolic manner.
Several figures in the upper regions have been interpreted as rhinoceroses, while the prominent bovids near the margins could plausibly represent gaur or other wild cattle that once roamed prehistoric India.
A Catalogue, a Cosmos, or a Landscape?
Taken together, these motifs suggest that the carving may have been intended as more than simple decoration.
A geographical representation of a larger world.
An ecological catalogue recording the diversity of familiar animals.
A cosmological image in which the elephant embodies the living order of creation.
At present, no interpretation commands universal agreement.
Yet one conclusion seems difficult to avoid:
whoever carved this figure was working with purpose. The arrangement is deliberate. The selection of creatures appears intentional. The elephant itself was chosen for a reason now hidden by time.
Perhaps the greatest mystery is not what the elephant means, but why its creator chose to place an entire world within its body.
Ice Age Geography: A Different India
To understand why the Ratnagiri elephant hypothesis has attracted such attention, we must briefly step into a world very different from our own.
Around 12,000 BCE, humanity was emerging from the closing stages of the last Ice Age. Vast quantities of the Earth's water remained locked within glaciers and polar ice sheets. As a consequence, global sea levels were substantially lower than they are today.
The coastlines familiar to us from school atlases simply did not exist.
Large areas of continental shelf that now lie beneath the ocean surface formed dry land. River systems followed different courses. Coastal settlements, if they existed, may now be hidden beneath the sea.
Perhaps nowhere was this transformation more dramatic than in Southeast Asia.
The Sunda Shelf, now submerged beneath the waters separating Malaysia, Indonesia and surrounding regions, was once an extensive landscape connecting territories that today appear as islands.
Modern geography encourages us to think in terms of political boundaries. Ice Age geography reminds us that nature recognised no such borders.
For prehistoric people, the world was not the world we inherit today. Their horizons, coastlines and pathways may have been profoundly different from our own.
It is against this reconstructed landscape that proponents of the Ratnagiri map hypothesis compare the proportions of the elephant carving.
Whether their interpretation ultimately withstands scholarly scrutiny remains uncertain. Yet the exercise itself highlights an important truth: ancient landscapes can be scientifically reconstructed through geology, climatology and palaeoenvironmental studies.
The past is not merely imagined.
It can often be modelled.
A Familiar Scientific Approach
As astronomy reconstructs ancient skies using precession and celestial mechanics, archaeology can reconstruct ancient landscapes through sea-level data, sediment studies and geological evidence. Both disciplines attempt to understand worlds that no longer exist in their original form.
The Preservation Crisis
Amidst debates over maps, symbolism and chronology, it is easy to overlook the most immediate concern.
These carvings are vulnerable.
Unlike artefacts displayed in climate-controlled museums, many Ratnagiri petroglyphs remain exposed on open plateaus.
Monsoon rains erode their surfaces year after year.
Vegetation growth obscures details.
Human activity, often unintentional, adds further risk.
People walk across them.
Children play nearby.
Agricultural practices sometimes encroach upon archaeological landscapes.
Every season carries away microscopic fragments of history.
Whether the elephant proves to be a map, a sacred symbol, or an artistic expression of prehistoric imagination, its preservation matters.
Too often, societies celebrate heritage only after it has vanished.
The Ratnagiri petroglyphs remind us that conservation is not merely about protecting stones.
It is about protecting memory.
History Between Certainty and Wonder
There is a temptation in the modern world to divide every question into two opposing camps.
Either something is unquestionably true.
Or it must be dismissed entirely.
History rarely operates in such absolutes.
The Ratnagiri elephant invites us to occupy a more thoughtful space.
The space between certainty and wonder.
It encourages us to ask:
How did prehistoric communities perceive their world?
How did they organise knowledge?
What forms of memory existed before writing?
Could geographical awareness have developed in unexpected ways?
What assumptions do modern observers bring to ancient evidence?
Some of these questions may eventually find answers.
Others may remain unresolved.
Yet even unanswered questions possess value.
They expand the boundaries of inquiry.
"Good history does not ask us what to think. It teaches us how to think."
Conclusion
The Ratnagiri elephant has survived beneath the open sky for thousands of years.
It has endured changing climates, shifting societies and the passage of generations beyond counting.
Perhaps it is a map.
Perhaps it is a sacred elephant adorned with symbolic motifs.
Perhaps it belongs to a cultural language whose grammar we have not yet learned to read.
Whatever its ultimate meaning, the carving stands as a powerful reminder of humanity's deep antiquity.
Long before written chronicles and royal inscriptions, people observed, remembered and expressed their understanding of the world around them.
They left traces.
Sometimes in stories.
Sometimes in monuments.
Sometimes in stone.
The greatest wonder may not be that ancient people knew more than we imagined.
The greatest wonder is that their voices still survive at all.
Silent upon a Konkan plateau, the Ratnagiri elephant continues to ask a question across millennia:
What exactly were our ancestors trying to tell us?
Glossary
Petroglyph
An image or symbol carved directly onto a rock surface by removing part of the stone.
Laterite
A reddish, iron-rich soil and rock common in tropical regions, including the Konkan coast.
Palaeogeography
The scientific reconstruction of ancient landscapes and geographical environments.
Sunda Shelf
A continental shelf in Southeast Asia that was exposed during periods of lower sea level in the Ice Age.
Late Pleistocene
The final phase of the Pleistocene Epoch, ending approximately 11,700 years ago.
Cartography
The science and practice of making maps.
Geoglyph
A large design created on the ground and best appreciated from an elevated viewpoint.
Hypothesis
A proposed explanation based on available evidence that requires further testing and evaluation.
Archaeological Consensus
A conclusion widely accepted by specialists after extensive evidence and scholarly review.
Sapta Kulaparvatas
The "Seven Sacred Mountains" mentioned in later Indian literary traditions, including the Mahabharata.
Credits and Acknowledgements
This article was inspired by a post shared on X (formerly Twitter) by Gems of Indology, which brought wider public attention to the Ratnagiri elephant interpretation discussed herein.
The hypothesis concerning the elephant as a prehistoric map is attributed to the authors of the Zenodo paper referenced below.
The present article represents an independent educational discussion written to encourage curiosity, critical thinking and appreciation for India's archaeological heritage.
References
Gems of Indology (X Post):
https://x.com/gemsofindology/status/2065788792964063322
Zenodo Research Paper:
DOI: 10.5281/zenodo.20516459
India Science Documentary on Ratnagiri Petroglyphs.
Published studies concerning Ratnagiri petroglyph documentation and spatial analysis.
Figure 3.
Educational reconstruction illustrating the Ratnagiri elephant hypothesis.
This is an original interpretative diagram and not a tracing of the published petroglyph.
Figure 4.
Comparison between present-day geography and the larger Ice Age landscape proposed in the Ratnagiri elephant hypothesis.
Figure 5.
The reasoning process behind the Ratnagiri map proposal. Observations lead to interpretations, which in turn generate hypotheses subject to scholarly testing.
This article has been written for educational, historical and critical discussion purposes.
Interpretations discussed herein are attributed to their original proponents and should not necessarily be regarded as established archaeological consensus.
Images reproduced from external sources remain the property of their respective copyright holders and are included with acknowledgement for purposes of commentary, scholarship and public education.
No part of the original text of this article may be reproduced without appropriate credit to the author.
இந்தக் கட்டுரை தனித்து நிற்கும் ஒன்றல்ல. இது, நான் முன்பு எழுதிய
1976–1981: The Experimental Years of Ilaiyaraaja
என்ற கட்டுரையின் இயல்பான தொடர்ச்சியாக உருவாகியுள்ளது.
அந்தக் கட்டுரையில், இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசைச் சோதனைகள், புதிய ஒலியமைப்புகள்,
ராகம்–நாட்டுப்புறம்–மேற்கத்திய இசை ஆகியவற்றின் கலவைகள் குறித்து ஒரு பரந்த பார்வையைப் பதிவு செய்திருந்தேன்.
அந்தக் கட்டுரையை முதலில் வாசிக்க விரும்புவோர், கீழே உள்ள இணைப்பைப் பார்க்கலாம்:
இந்தக் கட்டுரை அந்தப் பெரிய இசைப் பயணத்திலிருந்து மூன்று பாடல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து,
அவற்றின் உள்ளார்ந்த இசை இலக்கணத்தை ஆராயும் ஒரு முயற்சி.
தம் தனனம் தம் தனனம்... – ஷண்முகப்ரியாவை மக்கள் மொழியாக்கம் செய்த துணிச்சல்.
இதயம் போகுதே... – கீரவாணி மற்றும் Schubert-இன் Symphonic Thought சந்திக்கும் தருணம்.
அலைகளே வா அவருடன் வா... – திரைப்படப் பாடலின் கட்டமைப்பையே விரிவுபடுத்திய இசைச் சோதனை.
இந்த மூன்று பாடல்களும் ஒரே உண்மையை நமக்குச் சொல்கின்றன:
இளையராஜா வெற்றிப் பாடல்களை மட்டும் உருவாக்கியவர் அல்ல.
இசையின் எல்லைகள் எவ்வளவு தூரம் செல்ல முடியும் என்பதைத் தொடர்ந்து சோதித்துப் பார்த்த படைப்பாளர்.
இந்தக் கட்டுரை முதலில் தமிழில் எழுதப்பட்டுள்ளது.
ஆனால் இசைத் தொழில்நுட்பச் சொற்கள், மேற்கத்திய இசைக் கருத்துக்கள்,
சில இசையியல் குறிப்புகள் போன்றவற்றிற்கு சரியான தமிழாக்கம் எப்போதும் சாத்தியமில்லை.
அதனால், தேவையான இடங்களில் ஆங்கிலச் சொற்களும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
அவை மொழிக்கலப்பிற்காக அல்ல; கருத்தின் துல்லியத்திற்காக.
மேலும், இந்தக் கட்டுரையின் நீளமும் திட்டமிட்ட ஒன்றே.
இது ஒரு விரைவான பாடல் விமர்சனம் அல்ல.
ஒரு காலகட்டத்தை, ஒரு இசைச் சிந்தனையை, ஒரு படைப்பாளியின் பரிசோதனை மனப்பாங்கை ஆவணப்படுத்தும் முயற்சி.
அதனால், சில இடங்களில் நாம் மெதுவாக நடப்போம்.
சில பாடல்களிடம் நீண்ட நேரம் தங்குவோம்.
சில இசைக் குறிப்புகளை மீண்டும் மீண்டும் கேட்போம்.
ஏனெனில்,
இளையராஜாவின் ஆரம்பகாலப் பாடல்களை ஒருமுறை கேட்பது போதாது.
இரண்டாவது முறை கேட்கும்போது புதிய கதவு திறக்கும்.
பத்தாவது முறை கேட்கும்போதும் புதிதாகக் கண்டுபிடிக்க ஏதோ ஒன்று மீதமிருக்கும்.
அப்படியானால், இந்த இசைப் பயணத்தைத் தொடங்கலாம்.
முன்னுரை
இசை பற்றிய பெரும்பாலான கட்டுரைகள், பாடல்களின் இனிமை, நினைவுகள், அல்லது அவை உருவாக்கும் உணர்வுகளைப் பற்றிப் பேசிவிட்டு நிறைவடைகின்றன. ஆனால் சில பாடல்கள் மட்டும் அப்படியல்ல. அவை எப்படி உருவாக்கப்பட்டன? அவற்றின் பின்னால் இருந்த இசைச் சிந்தனை என்ன? ஒரு இசையமைப்பாளர் எந்தக் கேள்விகளைத் தன்னிடமே எழுப்பிக் கொண்டார்? என்பதையும் கேட்கத் தூண்டுகின்றன.
இந்தக் கட்டுரை அப்படிப்பட்ட ஒரு தேடலின் விளைவு.
இது தனித்து நிற்கும் ஒன்றல்ல. இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசைச் சோதனைகள் குறித்து நான் முன்பு எழுதிய
"1976–1981: The Experimental Years of Ilaiyaraaja"
என்ற கட்டுரையின் இயல்பான தொடர்ச்சியாக இதை வாசிக்கலாம்.
அந்தக் கட்டுரையில், தமிழ் திரைப்பட இசையின் வழக்கமான எல்லைகளை மீறி, நாட்டுப்புற இசை, கர்நாடக இசை, மேற்கத்திய ஹார்மனி, Counterpoint, புதிய ஒலியமைப்புகள், மற்றும் பாடல் வடிவமைப்புகளில் இளையராஜா மேற்கொண்ட பரந்த பரிசோதனைகளைப் பற்றிப் பேசினோம்.
இந்தக் கட்டுரையில், அந்தப் பெரிய இசைப் பரப்பிலிருந்து மூன்று பாடல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவற்றின் உள்ளார்ந்த இசை இலக்கணத்தை நெருக்கமாகப் பார்க்கப் போகிறோம்.
தம் தனனம் தம் தனனம்... –
ஷண்முகப்ரியா போன்ற ஆழமான ராகத்தை மக்கள் மொழியாக மாற்றிய துணிச்சலான முயற்சி.
இதயம் போகுதே... –
கீரவாணி ராகத்தின் ஏக்கத்தையும் Schubert-இன்
Unfinished Symphony
யின் Symphonic Thought-ஐயும் இணைத்த அபூர்வமான திரைப்பட இசைச் சோதனை.
அலைகளே வா அவருடன் வா... –
நீண்ட இடையிசைகள், விரிந்த பாடல் வடிவமைப்பு, மற்றும் கேட்பவர்களையே சவாலுக்கு அழைக்கும் இசைக் கட்டிடக்கலை.
இந்த மூன்று பாடல்களும் ஒரே விஷயத்தை நமக்குச் சொல்கின்றன.
இளையராஜா வெறும் வெற்றிப் பாடல்களை உருவாக்க நினைத்தவர் அல்ல.
இசை என்ற மொழி எவ்வளவு தூரம் விரிய முடியும் என்பதை இடையறாது சோதித்துப் பார்த்த படைப்பாளர்.
இந்தக் கட்டுரை முதலில் தமிழில் எழுதப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், இசைத் தொழில்நுட்பச் சொற்கள், மேற்கத்திய இசைக் கோட்பாடுகள், மற்றும் சில இசையியல் கருத்துகளுக்கு எப்போதும் துல்லியமான தமிழாக்கம் சாத்தியமில்லை.
எனவே, தேவையான இடங்களில் ஆங்கிலச் சொற்களும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அவை மொழிக்கலப்பிற்காக அல்ல; கருத்தைத் துல்லியமாக எடுத்துச் செல்லும் தேவைக்காக.
மேலும், இந்தக் கட்டுரையின் நீளமும் திட்டமிட்ட ஒன்றே.
இது விரைவாக வாசித்து முடித்துவிடும் ஒரு பாடல் விமர்சனம் அல்ல. மாறாக, ஒரு காலகட்டத்தை, ஒரு இசை மனதை, ஒரு படைப்பாளியின் பரிசோதனைத் துணிச்சலை ஆவணப்படுத்தும் முயற்சி.
சில இடங்களில் நாம் மெதுவாக நடப்போம். சில இசைக் குறிப்புகளிடம் நீண்ட நேரம் தங்குவோம். சில இடங்களில் மீண்டும் திரும்பிச் சென்று கேட்போம்.
ஏனெனில், இளையராஜாவின் ஆரம்பகாலப் பாடல்கள் அப்படிப்பட்டவை.
ஒருமுறை கேட்டால் அவை நம்மை ஈர்க்கும்.
இரண்டாவது முறை கேட்டால் அவை நம்மை ஆச்சரியப்படுத்தும்.
பத்தாவது முறை கேட்டாலும் புதிதாகக் கண்டுபிடிக்க ஏதோ ஒன்று மீதமிருக்கும்.
அதனால்தான் இந்தக் கட்டுரை ஒரு review அல்ல.
இது ஒரு listening journey.
1970-களின் இறுதியில், தனது முப்பதுகளின் தொடக்கத்தில் இருந்த ஒரு இளம் இசையமைப்பாளர், தமிழ் திரைப்பட இசையின் எல்லைகளை எவ்வாறு விரிவுபடுத்தினார் என்பதை மீண்டும் கேட்டு, மீண்டும் வாசித்து, மீண்டும் ஆச்சரியப்படுவதற்கான ஒரு பயணம்.
இப்போது, அந்த இசை ஆய்வகத்தின் கதவை மீண்டும் திறப்போம்.
புதிய வார்ப்புகள்: ஒரு திரைப்படமா? அல்லது ஒரு இசை ஆய்வகமா?
1979. தமிழ் திரைப்பட இசை ஒரு சுவாரஸ்யமான மாற்றத்தின் நடுவில் இருந்தது.
மெல்லிசையின் பொற்காலம் பின்னால் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. நாட்டுப்புற இசையின் உயிர்த்துடிப்பு திரையுலகில் புதிய இடம் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது. மேற்கத்திய இசையின் தாக்கங்கள் இருந்தாலும், அவை பெரும்பாலும் அலங்காரங்களாகவே பயன்படுத்தப்பட்டன.
அந்த நேரத்தில், தனது முப்பதுகளின் தொடக்கத்தில் இருந்த ஒரு இளம் இசையமைப்பாளர் வேறு மாதிரியான கேள்விகளை எழுப்பத் தொடங்கினார்.
"கர்நாடக ராகத்தை மக்கள் இசையாக மாற்ற முடியுமா?"
"Symphony-யின் சிந்தனையை திரைப்படப் பாடலுக்குள் கொண்டு வர முடியுமா?"
"பாடலின் வடிவமைப்பை உடைக்காமல், அதை விரிவுபடுத்த முடியுமா?"
"கேட்பவர்களே இசைப் பயணத்தில் பங்கேற்பாளர்களாக மாற முடியுமா?"
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை அவர் இசை அரங்குகளில் அல்ல, திரைப்படங்களிலேயே தேடினார்.
அந்தத் தேடலின் மிக அழகான உதாரணங்களில் ஒன்று தான் "புதிய வார்ப்புகள்".
முதல் பார்வைக்கு இது ஒரு சாதாரண திரைப்பட ஆல்பமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அதன் பாடல்களை ஒன்றாகக் கேட்கும்போது வேறொரு உண்மை வெளிப்படுகிறது.
இது வெறும் திரைப்படப் பாடல்களின் தொகுப்பு அல்ல.
இது ஒரு இசை ஆய்வகம்.
அதே திரைப்படத்தில்,
"தம் தனனம் தம் தனனம்..." மூலம் ஷண்முகப்ரியா போன்ற செவ்வியல் ராகம் மக்கள் மொழியில் பேசத் தொடங்குகிறது.
"இதயம் போகுதே..." மூலம் கீரவாணி, Schubert-இன் Symphonic Thought-உடன் உரையாடுகிறது.
மற்ற பாடல்களில் நாட்டுப்புற இசை, மேற்கத்திய ஹார்மனி, மற்றும் புதிய ஒலிக்கட்டமைப்புகள் இயல்பாக ஒன்றோடொன்று கலக்கின்றன.
இன்று நாம் இந்த ஆல்பத்தை மீண்டும் கேட்கும்போது, "இந்தப் பாடல் ஹிட் ஆனதா?" என்ற கேள்வி முக்கியமல்ல.
அதற்குப் பதிலாக,
"இந்தப் பாடல் மூலம் இளையராஜா என்ன புதிதாகச் சோதித்தார்?"
என்ற கேள்வியே முக்கியமாகிறது.
ஏனெனில், அப்போது இளையராஜா இன்னும் தனது "formula"-வை கண்டுபிடிக்கவில்லை.
அதனால்தான் அவர் எந்த formula-வுக்கும் அடிமையாகவில்லை.
ஒவ்வொரு பாடலும் அவருக்குப் புதிதாக ஆரம்பிக்கும் ஒரு இசைக் கேள்வியாக இருந்தது.
ஒரு பாடலில் ராகம்.
இன்னொரு பாடலில் Symphony.
வேறொரு பாடலில் வடிவமைப்பின் எல்லைகளைத் தள்ளிச் செல்லும் முயற்சி.
இவை அனைத்தும் ஒரே காலகட்டத்தில், ஒரே மனிதரின் கற்பனையிலிருந்து வந்தவை.
1979-இல் இளையராஜா வெற்றிப் பாடல்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கவில்லை.
திரைப்பட இசை எவ்வளவு தூரம் செல்ல முடியும் என்பதைத் தொடர்ந்து சோதித்துக் கொண்டிருந்தார்.
அதனால்தான், நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக கடந்த பிறகும், இந்தப் பாடல்கள் வெறும் nostalgia ஆக இல்லை.
அவை இன்னும் முழுமையாக வாசித்துத் தீர்க்கப்படாத இசை ஆவணங்களாக நம்முன் நிற்கின்றன.
அந்த இசை ஆய்வகத்தின் முதல் கதவை இப்போது திறப்போம்.
ஷண்முகப்ரியா போன்ற ஆழமான கர்நாடக ராகத்தை, கிராமத்து மக்களின் உதடுகளில் முணுமுணுக்கும் அளவுக்கு எளிமையாக்கிய ஒரு துணிச்சலான முயற்சிக்குள் நுழைவோம்.
தம் தனனம் தம் தனனம்...
தம் தனனம் தம் தனனம்... ஷண்முகப்ரியாவை மக்கள் இசையாக்கிய இளையராஜா
சில பாடல்களை முதன்முறையாகக் கேட்கும்போது அவை ராகப் பாடல்கள் என்று தோன்றாது.
அவை நம்மோடு ஏற்கனவே பழகியிருந்ததுபோலத் தோன்றும்.
கிராமத் திருவிழாக்களில் கேட்டது போலவும்,
வீட்டில் யாரோ முணுமுணுத்தது போலவும்,
குழந்தைப் பருவ நினைவுகளில் எங்கோ மறைந்து கிடந்தது போலவும் இருக்கும்.
"தம் தனனம் தம் தனனம்..." அப்படிப்பட்ட பாடல்களில் ஒன்று.
ஆனால் அந்த எளிமையின் பின்னால் மறைந்து கிடப்பது,
கர்நாடக இசையின் ஆழமான ராகங்களில் ஒன்றான
ஷண்முகப்ரியா.
இதுவே இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசையின் மிகப்பெரிய அதிசயம்.
அவர் ராகத்தை எளிமைப்படுத்தவில்லை.
ராகத்தின் மொழியை மக்களுக்குப் புரியும் மொழியாக மாற்றினார்.
ஷண்முகப்ரியா: மேடையிலிருந்து மக்கள் மத்தியில்
ஷண்முகப்ரியா என்பது கர்நாடக இசையின் 56-வது மேளகர்த்தா ராகம்.
இதில் உள்ள ப்ரதி மத்யமம் மற்றும் சுத்த தைவதம் ஆகிய ஸ்வரங்கள்,
ராகத்திற்கே உரிய தனித்துவமான நிறத்தை அளிக்கின்றன.
இந்த ராகத்தை மிக அதிகமாகக் கர்நாடக பாணியில் கையாளும்போது,
பொதுவான திரைப்படக் கேட்பவர்களுக்கு அது "கச்சேரி இசை" என்ற தூரத்தை உருவாக்கும் அபாயம் உள்ளது.
ஆனால் மிக அதிகமாக எளிமைப்படுத்தினால்,
ராகத்தின் அடையாளமே அழிந்து விடும்.
இந்த இரண்டுக்கும் நடுவே இருக்கும் மெல்லிய கோட்டில்தான் இளையராஜா நடக்கிறார்.
ஷண்முகப்ரியாவை அவர் மக்களுக்காக மாற்றவில்லை.
மக்களை ஷண்முகப்ரியாவிடம் அழைத்துச் சென்றார்.
"தம் தனனம்..." – வெறும் நிரப்புச் சொற்களா?
பாடலின் முதல் அதிசயம் அதன் சொற்களிலேயே இருக்கிறது.
"தம் தனனம்... தம் தனனம்..."
இவை பொருளற்ற ஒலிகள் அல்ல.
அவை தாளத்தின் ஒலிக்குறிப்புகள்.
உடலை இசைக்குள் இழுக்கும் துடிப்புகள்.
கேட்பவரை அறியாமலேயே பாடலின் உள்ளே அழைத்துச் செல்லும் கதவுகள்.
இந்தச் சொற்கள் காரணமாகவே,
ஷண்முகப்ரியா என்ற ராகத்தின் சிக்கலான உலகிற்குள்
கேட்பவர்கள் எந்தப் பயமும் இல்லாமல் நுழைகிறார்கள்.
நீண்ட சரணங்கள்: பாடகர்களுக்கான சவால்
இன்றைய திரைப்படப் பாடல்களில்,
பல்லவியும் சரணமும் மிகச் சுருக்கமாக அமைவது வழக்கம்.
ஆனால் இந்தப் பாடலில் சரணங்கள் விரிகின்றன.
மெலடிகள் தொடர்ந்து வளர்கின்றன.
ஒரே கருத்து மீண்டும் மீண்டும் வருவதில்லை.
இதனால் பாடகர்களிடம்,
மூச்சுக் கட்டுப்பாடு,
ஸ்வரத் துல்லியம்,
உச்சரிப்பின் தெளிவு,
உணர்ச்சி வெளிப்பாடு,
ஆகிய அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்பார்க்கப்படுகின்றன.
முற்றுப்புள்ளிகளைத் தவிர்க்கும் இசை
இந்தப் பாடலில் மிகவும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய இன்னொரு அம்சம் அதன் ஓட்டம்.
வழக்கமாக திரைப்படப் பாடல்களில் பல்லவி ஒரு கருத்தைச் சொல்லி முடியும். சரணம் தனித்தனி வரிகளாகப் பிரிந்து, கமா மற்றும் முற்றுப்புள்ளிகளைப் போல சிறிய இசை இடைவெளிகளைக் கொண்டிருக்கும்.
ஆனால் "தம் தனனம் தம் தனனம்..." பாடல் அந்த வழக்கத்தை முற்றிலும் மாற்றுகிறது.
பல்லவியும் நீள்கிறது. சரணங்களும் நீள்கின்றன. அவை சிறு சிறு இசை வாக்கியங்களாக நின்றுவிடுவதில்லை. ஒரு எண்ணம் அடுத்த எண்ணத்திற்குள் கரைகிறது. ஒரு மெலடிக் சொற்றொடர் இன்னொன்றை மெதுவாக அழைத்துச் செல்கிறது.
இந்தப் பாடலைக் கேட்கும்போது, கமாவும் இல்லை; முற்றுப்புள்ளியும் இல்லை.
இசை ஒரு நீண்ட மூச்சைப் போல தொடர்ந்து பாய்கிறது.
அதனால்தான், இந்தப் பாடலை இடையில் நிறுத்திவிட்டு மீண்டும் தொடங்குவது இயல்பாகத் தோன்றாது. அது ஒரு ஆற்றின் ஓட்டத்தை இடையில் வெட்டி மீண்டும் இணைப்பது போன்ற உணர்வைத் தரும்.
இதனுடன் சேர்ந்து, இடையிசைகளின் நுழைவும் குறிப்பிடத்தக்கது.
பல பாடல்களில் Interlude என்பது பாடலின் ஓட்டத்தைச் சிறிது நேரம் நிறுத்திவிட்டு, புதிய பகுதியை அறிமுகப்படுத்தும் பாலமாகச் செயல்படும்.
ஆனால் இங்கே அவை திடீரென நுழைவதில்லை. மெலடியின் மூச்சிலிருந்தே பிறக்கின்றன. பாடலிலிருந்து இசைக்கருவிகள் இயல்பாகப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்கின்றன. பின்னர் எந்த அதிர்ச்சியும் இல்லாமல் மீண்டும் குரலுக்குத் திருப்பிக் கொடுக்கின்றன.
பாடல் முடிந்து இடையிசை தொடங்குவதில்லை.
பாடலே இடையிசையாக மாறுகிறது.
இடையிசையே மீண்டும் பாடலாகத் திரும்புகிறது.
பின்னணி இசையும் இதே தத்துவத்தைப் பின்பற்றுகிறது.
அது குரலின் மீது தனது ஆளுமையைத் திணிக்காது. கேட்பவரின் கவனத்தை வலுக்கட்டாயமாக ஈர்க்க முயலாது. மாறாக, மெதுவாகவும் நிதானமாகவும் பாடலின் உணர்வை உயர்த்திக் கொண்டே செல்கிறது.
சில வயலின் நகர்வுகள், மெல்லிய தாள அசைவுகள், தூரத்தில் கேட்கும் புல்லாங்குழல் பதில்கள்...
இவை அனைத்தும் பாடலின் மைய உணர்வை அமைதியாகச் சுற்றி நிற்கின்றன.
இளையராஜாவின் பின்னணி இசை இங்கே பேசுவதில்லை.
அது கிசுகிசுக்கிறது.
ஆனால் அந்த மென்மையான கிசுகிசுப்பே பாடலை இன்னும் உயரமான இடத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது.
இதுவே இந்தப் பாடலின் மறைந்திருக்கும் மகத்துவம்.
கேட்பவருக்கு அது மிகவும் இயல்பாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் அந்த இயல்பின் பின்னால், மூச்சு விடும் இடங்களைக் கூட இசை ரீதியாகத் திட்டமிட்ட ஒரு அசாதாரணமான கட்டமைப்பு மறைந்திருக்கிறது.
"தம் தனனம்..." என்பது வெறும் ஷண்முகப்ரியா அடிப்படையிலான இனிய பாடல் அல்ல.
அது இடைவெளிகளை மறைத்து, இசையை ஒரு தொடர்ச்சியான அனுபவமாக மாற்றிய இளையராஜாவின் ஆரம்பகால மேதமையின் சான்று.
இந்தப் பாடல் கேட்பவர்களுக்கான அனுபவம் மட்டுமல்ல.
பாடுபவர்களுக்கான ஒரு சோதனையும் கூட.
Interludes: இடைநிறுத்தங்களா? இல்லை. சிறிய இசைத் துணுக்குகளா?
இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசையைப் பற்றிப் பேசும்போது,
Interludes குறித்து தனியாகப் பேசாமல் இருக்க முடியாது.
பல திரைப்படப் பாடல்களில் இடையிசைகள் என்பது குரல்களுக்கு இடையிலான ஓய்வு.
ஆனால் இங்கே அவை வேறு பங்கு வகிக்கின்றன.
வயலின் குழுக்கள்,
புல்லாங்குழல் பதில்கள்,
தாளத்தின் சிறிய மாற்றங்கள்,
மெலடியின் புதிய சாயல்கள்...
இவை அனைத்தும் சேர்ந்து,
ராகத்தின் உலகை இன்னும் விரிவுபடுத்துகின்றன.
பாடல் நின்றுவிடுவதில்லை.
அது தொடர்ந்து வளர்கிறது.
கேட்பவர்களுக்கே விடப்பட்ட சவால்
இங்கே நாம் கவனிக்க வேண்டிய இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது.
இளையராஜா இந்தப் பாடலை,
ஒருமுறை கேட்டு மறந்து விடும் வகையில் அமைக்கவில்லை.
முதல் முறை கேட்கும்போது தாளம் கவரும்.
இரண்டாவது முறை கேட்கும்போது மெலடி மனதில் பதியும்.
மூன்றாவது முறை கேட்கும்போது பின்னணி இசை கவனத்திற்கு வரும்.
பத்தாவது முறை கேட்ட பிறகுதான்,
ஷண்முகப்ரியாவின் நிழல்கள் எவ்வளவு இயல்பாக நம்மைச் சுற்றி நின்றிருக்கின்றன என்பது புரியும்.
இளையராஜா கேட்பவர்களை Passive Audience-ஆக நடத்தவில்லை.
இசைப் பயணத்தின் பங்கேற்பாளர்களாக மாற்றினார்.
இந்தப் பாடலின் உண்மையான சாதனை
இந்தப் பாடலின் வெற்றி அதன் பிரபலத்திலோ,
அதன் இனிமையிலோ மட்டும் இல்லை.
அதன் மிகப்பெரிய சாதனை,
ஒரு செவ்வியல் ராகம் மக்கள் மத்தியில் இயல்பாக வாழ முடியும் என்பதை நிரூபித்ததுதான்.
"தம் தனனம்..." என்பது ஒரு திரைப்படப் பாடல் மட்டுமல்ல.
அது ஷண்முகப்ரியாவுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் இடையே இளையராஜா கட்டிய இசைப் பாலம்.
ஆனால், புதிய வார்ப்புகள் திரைப்படத்தின் இசைச் சோதனைகள் அங்கேயே நிற்கவில்லை.
அதே திரைப்படத்தில்,
காதல் பிரிவின் ஏக்கத்தைச் சொல்லும் ஒரு பாடலுக்குள்,
கீரவாணியும் Schubert-இன் முடிவுறாத Symphony-யும் சந்தித்தன.
அந்தப் பாடல்...
இதயம் போகுதே...
இதயம் போகுதே... கீரவாணி, Schubert, மற்றும் ஒரு முடிவுறாத ஏக்கம்
திரைப்பட இசையில் பிரிவைப் பற்றிய பாடல்கள் ஏராளம்.
காதலின் மகிழ்ச்சியைப் பாடிய பாடல்களைவிட,
காதலின் இழப்பைப் பாடிய பாடல்கள் மனித மனதில் நீண்ட காலம் தங்குகின்றன.
காரணம் எளிது.
சந்திப்பு ஒரு தருணம்.
பிரிவு ஒரு பயணம்.
அந்தப் பயணத்தின் ஏக்கம், குழப்பம், ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத தனிமை,
நினைவுகளின் தாக்கம்,
மறக்க நினைத்தும் மறக்க முடியாத மனநிலை...
இந்த எல்லா உணர்வுகளையும் இசையாக மாற்றுவது எளிதான காரியம் அல்ல.
ஆனால் "இதயம் போகுதே..." அதைத்தான் செய்கிறது.
இது வெறும் பிரிவுப் பாடல் அல்ல.
பிரிவின் உளவியலை இசையாக மாற்றிய பாடல்.
கீரவாணி: ஏக்கத்தின் இயல்பான மொழி
இந்தப் பாடல், கர்நாடக இசையின் மிக உணர்ச்சிமிக்க ராகங்களில் ஒன்றான
கீரவாணி ராகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
கீரவாணி,
சோகத்தையும்,
ஏக்கத்தையும்,
ஆழ்ந்த உள்ளார்ந்த சிந்தனையையும்,
மென்மையான காதல் உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்தும் அபாரமான திறன் கொண்டது.
ஆனால் இங்கே மீண்டும்,
இளையராஜா கச்சேரி இசையை திரைப்படத்திற்குள் கொண்டு வரவில்லை.
அவர் கீரவாணியின் உணர்ச்சியை,
திரைப்படக் கதாபாத்திரங்களின் இதயத் துடிப்பாக மாற்றினார்.
ஒரு மேடை நிகழ்ச்சியில் திறந்த இசை ரகசியம்
"இதயம் போகுதே..." பற்றிப் பேசும்போது,
ஒரு முக்கியமான நிகழ்வை தவிர்க்க முடியாது.
சில இசை நிகழ்ச்சிகளில்,
இளையராஜா இந்தப் பாடலின் பின்னால் இருந்த இசைச் சிந்தனையை நேரடியாகக் காட்டியுள்ளார்.
அவர் முதலில்,
ஆஸ்திரிய இசை மேதை
Franz Schubert இயற்றிய
Symphony No. 8 in B minor,
உலகம் முழுவதும்
"Unfinished Symphony"
என்று அழைக்கப்படும் படைப்பின் இசைக் கருத்தை வாசிக்கிறார்.
பின்னர்,
எந்தப் பெரிய இடைவெளியும் இல்லாமல்,
அதே உணர்ச்சி உலகிலிருந்து
மெதுவாக
"இதயம் போகுதே..."
பாடலுக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார்.
அந்த மாற்றத்தை நேரில் கேட்கும் போது,
ஒரு உண்மை தெளிவாகிறது.
இது வெறும் "inspiration" அல்ல.
இது ஒரு இசைச் சிந்தனையின் மறுபிறவி.
நகலா? மொழிபெயர்ப்பா? இல்லை.
இங்கே இயல்பாக எழும் கேள்வி:
"அப்படியென்றால் இது Schubert-இன் இசையின் நகலா?"
பதில் – இல்லை.
Schubert-இன் இசை,
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பிய இசை மரபின் ஒரு பகுதியாக உருவானது.
ஆனால் இளையராஜா செய்தது வேறொன்று.
Symphonic Thinking-ஐ எடுத்தார்.
அதை கீரவாணியின் உணர்ச்சி மொழியில் மறுவடிவமைத்தார்.
தமிழ் காதல் பிரிவின் சூழலுக்குள் மாற்றினார்.
Jency-யின் மென்மையான குரல் வழியாக மனித வேதனையாக மாற்றினார்.
இது ஒரு copy அல்ல.
இது ஒரு transformation.
Symphonic Thinking என்றால் என்ன?
Symphony என்றால் பெரிய orchestra என்று மட்டும் நினைத்தால்,
அதன் உண்மையான அழகை நாம் தவறவிடுகிறோம்.
அதன் மையக் கருத்து மிகவும் எளிமையானது.
ஒரு சிறிய இசைக் கருத்து உருவாக்கப்படுகிறது.
பின்னர் அது,
வேறு கருவிகளில் தோன்றுகிறது,
வேறு உணர்வுகளுடன் மீண்டும் வருகிறது,
புதிய இசைச் சூழல்களில் வளர்கிறது,
மெல்ல ஒரு பெரிய உணர்ச்சி உலகமாக விரிவடைகிறது.
இதையே
Thematic Development
என்பார்கள்.
"இதயம் போகுதே..."யில் இதைத் தெளிவாகக் கேட்க முடிகிறது.
பிரிவின் உளவியல் மற்றும் இசை
பிரிவு என்பது ஒரே மாதிரியான சோகம் அல்ல.
சில நேரங்களில் மறுக்கிறோம்.
சில நேரங்களில் நினைவுகளில் மூழ்குகிறோம்.
சில நேரங்களில் ஏற்றுக்கொள்ள முயற்சிக்கிறோம்.
மறுபடியும் வலி திரும்பி வருகிறது.
மனித மனத்தின் இந்த அலைச்சலையே இசையும் பிரதிபலிக்கிறது.
Prelude-இல் விதைக்கப்படும் இசைக் கருத்து,
பின்னர் வளர்கிறது.
இடையிசைகளில் விரிவடைகிறது.
குரலின் பின்னால் மீண்டும் தோன்றுகிறது.
அதே ஏக்கம்,
ஒவ்வொரு முறையும் வேறொரு முகத்துடன் நம்மைத் தொடுகிறது.
பிரிவு ஒரு சம்பவமல்ல.
அது மாறிக்கொண்டே இருக்கும் மனநிலை.
"இதயம் போகுதே..." அந்த மனநிலையின் இசை வடிவம்.
கீரவாணியிலிருந்து Schubert வரை
இந்தப் பாடலின் மிகப்பெரிய சாதனை,
கிழக்கையும் மேற்கையும் இணைத்ததில் இல்லை.
ஏக்கத்தின் பொதுவான மனித அனுபவத்தை,
இரண்டு வெவ்வேறு இசை மரபுகள் வழியாக வெளிப்படுத்தியதில்தான் இருக்கிறது.
Schubert தனது
Unfinished Symphony
யில் முடிவுறாத ஏக்கத்தை இசையாக்கினார்.
இளையராஜா,
அதே ஏக்கத்தை கீரவாணியின் வழியாக தமிழில் பாட வைத்தார்.
ஒன்று Symphony.
மற்றொன்று திரைப்படப் பாடல்.
ஆனால் இரண்டின் இதயத் துடிப்பு ஒன்றே.
அதனால்தான்,
"இதயம் போகுதே..." இன்று மீண்டும் கேட்கப்பட வேண்டிய பாடல்.
அது nostalgia-க்காக மட்டுமல்ல.
தமிழ் திரைப்பட இசை எவ்வளவு உயர்ந்த இசைச் சிந்தனைகளைத் தாங்கக்கூடியது என்பதை நினைவூட்டுவதற்காகவும்.
ஆனால்,
புதிய வார்ப்புகள் திரைப்படத்தின் இசைச் சோதனைகள் அங்கேயும் நிற்கவில்லை.
சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு,
பாடலின் கட்டமைப்பையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் இன்னொரு முயற்சி வந்தது.
நீண்ட இடையிசைகள்.
விரிந்த இசைக் கட்டிடக்கலை.
கேட்பவர்களுக்கே விடப்பட்ட பொறுமையின் சவால்.
அந்தப் பாடல்...
அலைகளே வா அவருடன் வா...
அலைகளே வா அவருடன் வா... அலைகளுக்குள் மறைந்த இசைக் கட்டிடக்கலை
சில பாடல்கள் உடனடியாக மனதில் பதியும்.
சில பாடல்கள் மெதுவாக நம்மைத் தேடி வருகின்றன.
இன்னும் சில பாடல்கள், அவற்றை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள நம்மிடமிருந்து பொறுமையை எதிர்பார்க்கின்றன.
"அலைகளே வா அவருடன் வா..." அப்படிப்பட்ட பாடல்.
முதன்முறையாகக் கேட்கும்போது இது ஒரு இனிய காதல் பாடலாகத் தோன்றலாம். ஆனால் மீண்டும் மீண்டும் கேட்கும்போது, அதன் மென்மையான மேற்பரப்புக்குக் கீழே ஒரு அசாதாரணமான இசைக் கட்டமைப்பு மறைந்திருப்பது தெரியவருகிறது.
இந்தப் பாடலின் சிறப்பு அதன் மெலடியில் மட்டும் இல்லை.
அது இசையை எவ்வாறு நேரமாகவும், இடமாகவும் விரிவுபடுத்துகிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது.
பாடல் விவரங்கள்
பாடல் : அலைகளே வா அவருடன் வா
திரைப்படம் : கவிதை மலர்
ஆண்டு : 1982
பாடியவர்கள் : எஸ். பி. பாலசுப்ரமணியம், உமா ரமணன் மற்றும் குழுவினர்
இசை : இளையராஜா
பாடல்வரிகள் : கண்ணதாசன் (அவரது மறைவுக்குப் பின் பயன்படுத்தப்பட்ட பாடல்வரிகள்)
Interludes: பாடலின் மறைந்த இதயம்
இந்தப் பாடலைப் பற்றிப் பேசும்போது அனைவரும் முதலில் குறிப்பிடுவது அதன் நீண்ட இடையிசைகளையே.
திரைப்பட இசை வரலாற்றில் மிக நீளமான இடையிசைகளைக் கொண்ட பாடல்களில் இதுவும் ஒன்றாகக் கருதப்படலாம். ஆனால் அவற்றின் நீளமே அதன் பெருமை அல்ல. அவற்றின் பங்கு தான் முக்கியமானது.
பொதுவாக இடையிசைகள் என்பது பல்லவிக்கும் சரணத்திற்கும் இடையிலான சிறிய பாலங்கள். ஆனால் இங்கே அவை பாடலின் பெரும்பகுதியைத் தாங்கிச் செல்லும் மறைந்த அத்தியாயங்களாக மாறுகின்றன.
இங்கே இடையிசைகள் ஓய்வு அல்ல.
அவையே பாடலின் இன்னொரு சரணமாக விரிகின்றன.
Strings தனி கதை சொல்கின்றன.
Woodwinds உணர்ச்சிகளை விரிவுபடுத்துகின்றன.
Rhythmic movement தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது.
Melodic fragments மீண்டும் தோன்றி புதிய அர்த்தம் பெறுகின்றன.
பாடகர் அமைதியாக இருக்கும் நேரங்களிலும் இசை தனது கதையை நிறுத்துவதில்லை. கருவிகள் ஒன்றோடொன்று உரையாடி, பாடலின் உணர்ச்சி உலகை விரிவுபடுத்திக் கொண்டே செல்கின்றன.
பாடல் நிற்கிறது என்று நாம் நினைக்கும் இடத்தில்,
உண்மையில் இசை தனது அடுத்த அத்தியாயத்தைத் தொடங்குகிறது.
இந்தப் பாடல் இன்னொரு அரிய இசைச் சுவடையும் கொண்டுள்ளது. இசையமைப்பாளராக எல்லா இடங்களிலும் இருந்த இளையராஜா, இங்கே தனது குரலையும் அமைதியாக இசைக்குள் கலக்கிறார்.
இது ஒரு "Featuring Ilaiyaraaja" தருணம் அல்ல.
தனது படைப்பின் அலைகளுக்குள் இசையமைப்பாளரே அமைதியாக நுழைந்து மறைந்துபோகும் அரிய தருணம்.
அதனால்தான் "அலைகளே வா..." வெறும் காதல் பாடலாக மட்டும் நினைவில் நிற்பதில்லை. இடையிசைகளுக்கே தனி உயிர் கொடுத்த இசைக் கட்டிடக்கலையாக அது நிலைத்து நிற்கிறது.
மூன்று பாடல்கள்... ஒரு இசை இலக்கணம் Raw Ilaiyaraaja-வின் மறைந்த Grammar
இப்போது இந்த மூன்று பாடல்களையும் மீண்டும் ஒருமுறை நினைத்துப் பார்ப்போம்.
தம் தனனம் தம் தனனம்...
– ஷண்முகப்ரியாவை மக்களின் உதடுகளில் முணுமுணுக்க வைத்த பாடல்.
அலைகளே வா அவருடன் வா...
– திரைப்படப் பாடலின் கட்டமைப்பையே விரிவுபடுத்திய இசைச் சோதனை.
முதல் பார்வைக்கு இவை மூன்றும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாத பாடல்களாகத் தோன்றலாம்.
ஒன்று ராக அடிப்படையிலான மக்கள் இசை.
ஒன்று Symphonic Thinking கொண்ட பிரிவுப் பாடல்.
மற்றொன்று விரிந்த Interlude Architecture கொண்ட காதல் பாடல்.
ஆனால் அவற்றை தொடர்ந்து கேட்டால்,
அவற்றை ஒன்றாக இணைக்கும் மறைந்த இலக்கணம் இருப்பது புரிகிறது.
அந்த இலக்கணமே Raw Ilaiyaraaja.
1. Melody is always the King
இந்த மூன்று பாடல்களிலும் முதலில் மனதில் நிற்பது மெலடிதான்.
ஆனால் அது எளிமையான Tune அல்ல.
மீண்டும் மீண்டும் கேட்கும்போது அதன் அடுக்குகள் திறக்கத் தொடங்குகின்றன.
ஷண்முகப்ரியாவின் நிழல்கள்.
கீரவாணியின் உளவியல்.
அலைபோல் ஏறி இறங்கும் விரிந்த வாக்கியங்கள்.
மெலடி எளிமையாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால் அதன் கட்டமைப்பு மிக நுட்பமானது.
Melody என்பது இலக்கு அல்ல.
கேட்பவர்களை இசைக்குள் அழைக்கும் கதவு.
2. Form is never fixed
அந்தக் காலத்திய பல திரைப்படப் பாடல்கள்,
ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தைப் பின்பற்றின.
Pallavi → Charanam → Pallavi → Charanam
ஆனால் இளையராஜா அந்த வடிவத்தை மதித்தபடியே அதன் எல்லைகளை விரிவுபடுத்தினார்.
நீண்ட சரணங்கள்.
விரியும் இசைச் சொற்றொடர்கள்.
திடீர் மெலடிக் மாற்றங்கள்.
நினைவில் நிற்கும் Prelude-கள்.
தனி இசைத் துணுக்குகளாக மாறும் Interlude-கள்.
அவர் பாடலின் வடிவத்தை உடைக்கவில்லை.
அதன் சுவர்களைத் தள்ளி விரிவுபடுத்தினார்.
3. Interludes are not fillers
திரைப்பட இசையில் பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாமல் போகும் பகுதி இடையிசைகள்.
ஆனால் இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசையில் அவை தனி உயிர் பெறுகின்றன.
சில நேரங்களில் அவை ராகத்தை விரிவுபடுத்துகின்றன.
சில நேரங்களில் அவை Symphonic Development-ஆக மாறுகின்றன.
சில நேரங்களில் அவை பாடலின் மறைந்த கதையைச் சொல்கின்றன.
பாடகர் மௌனமாக இருக்கும் நேரத்தில் கூட,
இசை தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டே இருக்கும்.
4. Emotion has layers
இளையராஜாவின் இசையில் உணர்ச்சிகள் ஒரே நிறத்தில் இருப்பதில்லை.
மகிழ்ச்சிக்குள்ளும் ஏக்கம் இருக்கும்.
காதலுக்குள்ளும் அச்சம் இருக்கும்.
பிரிவுக்குள்ளும் நினைவின் வெப்பம் இருக்கும்.
அதனால்தான் அவரது பாடல்களில் உணர்ச்சிகள் நிஜ மனிதர்களைப் போலத் தோன்றுகின்றன.
அவர் உணர்ச்சிகளைச் சொல்லவில்லை.
அவற்றை வாழச் செய்தார்.
5. The Listener Must Participate
இதுவே Raw Ilaiyaraaja-வின் மிகப்பெரிய அடையாளம்.
அவர் கேட்பவர்களை Passive Audience-ஆக நடத்தவில்லை.
மாறாக,
அவர்களிடமிருந்து கவனத்தையும் பொறுமையையும் எதிர்பார்த்தார்.
முதல் முறை மெலடி கவரும்.
இரண்டாவது முறை பின்னணி இசை அழைக்கும்.
மூன்றாவது முறை கட்டமைப்பு தெரிய வரும்.
பத்தாவது முறை கேட்கும்போதும் புதிய விஷயம் ஒன்றைக் கண்டுபிடிக்க முடியும்.
"என்னுடன் வாருங்கள்... இன்னும் ஒரு அடுக்கு திறக்கும்."
அவரது இசை எப்போதும் இப்படித்தான் கேட்பவர்களிடம் பேசுகிறது.
6. Cinema as a Laboratory
இந்த மூன்று பாடல்களும் சேர்ந்து ஒரு பெரிய உண்மையைச் சொல்கின்றன.
திரைப்பட இசை கர்நாடக ராகங்களை மக்களிடம் கொண்டு செல்ல முடியும்.
திரைப்பட இசை Symphonic Thinking-ஐ தாங்க முடியும்.
திரைப்பட இசை தனது வடிவமைப்பை விரிவுபடுத்த முடியும்.
திரைப்பட இசை கேட்பவர்களையே சவாலுக்கு அழைக்க முடியும்.
Cinema அவருக்கு ஒரு வணிகத் தளம் மட்டுமல்ல.
அது ஒரு இசை ஆய்வகம்.
முடிவில்...
இந்த மூன்று பாடல்களையும் தொடர்ந்து கேட்ட பிறகு,
ஒரு கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது.
இளையராஜாவின் உண்மையான Grammar என்ன?
அது ராகமா?
இல்லை.
அது Harmony-ஆ?
இல்லை.
அது Counterpoint-ஆ?
அதுவும் இல்லை.
இவை அனைத்தையும் விட ஆழமான ஒன்று இருக்கிறது.
அவரது உண்மையான Grammar என்பது Curiosity.
"இதை இப்படியும் செய்ய முடியுமா?" என்ற குழந்தைத்தனமான ஆச்சரியம்.
ஷண்முகப்ரியாவை மக்கள் இசையாக்க முடியுமா?
Schubert-இன் ஏக்கத்தை கீரவாணியில் தமிழில் பேச வைக்க முடியுமா?
ஒரு திரைப்படப் பாடல் தனது கட்டமைப்பைத் தாண்டி விரிய முடியுமா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள்தான் இந்த மூன்று பாடல்கள்.
அதனால்தான் இன்று, நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும்,
இவை வெறும் நினைவுப் பாடல்கள் அல்ல.
இன்னும் முழுமையாக வாசித்துத் தீர்க்கப்படாத இசை ஆவணங்கள்.
அந்த ஆவணங்களை மீண்டும் திறந்து வாசிப்பது,
ஒரு இசையமைப்பாளரை நினைவுகூர்வது மட்டுமல்ல.
இசைக்கு இன்னும் எத்தனை கதவுகள் திறக்கப்படாமல் இருக்கின்றன என்பதை உணர்வதும்கூட.
முடிவுரை முடிவில்லாத இசைப் பயணம்
சில கலைஞர்களின் படைப்புகளை நாம் ரசிக்கிறோம்.
சிலரின் படைப்புகளை நாம் மதிக்கிறோம்.
ஆனால் மிகச் சிலரின் படைப்புகள் மட்டும் நம்மை மீண்டும் மாணவர்களாக மாற்றுகின்றன.
இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசை அப்படிப்பட்டது.
இந்தக் கட்டுரையில் நாம் மூன்று பாடல்களை மட்டுமே பார்த்தோம்.
ஒரு ராகத்தை மக்களிடம் கொண்டு சென்ற துணிச்சல்.
ஒரு Symphony-யின் உணர்ச்சியை தமிழில் மறுபிறப்பித்த கற்பனை.
திரைப்படப் பாடலின் வடிவமைப்பையே விரிவுபடுத்திய இசைக் கட்டிடக்கலை.
ஆனால் இந்த மூன்று பாடல்களும் ஒரு மிகப் பெரிய இசைப் பிரபஞ்சத்தின் சிறிய ஜன்னல்கள் மட்டுமே.
இளையராஜாவை புரிந்துகொள்வது என்பது,
அவர் எத்தனை ஹிட் பாடல்கள் கொடுத்தார் என்பதை எண்ணுவது அல்ல.
அவர் எத்தனை புதிய கேள்விகளை இசையிடம் கேட்டார் என்பதை உணர்வது.
அதனால்தான்,
அவரது ஆரம்பகால இசையை மீண்டும் கேட்கும்போது,
நாம் கடந்த காலத்திற்குள் திரும்பிச் செல்லவில்லை.
மாறாக,
இன்னும் எதிர்காலத்திற்கே உரியதாகத் தோன்றும் இசைச் சிந்தனைகளுடன் உரையாடுகிறோம்.
ஒருவேளை அதுதான் மேதைகளின் உண்மையான அடையாளமோ.
அவர்கள் தங்கள் காலத்தில் மட்டும் வாழ்வதில்லை.
எதிர்காலத்தின் காதுகளுக்காகவும் இசையமைக்கிறார்கள்.
நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக கடந்துவிட்டன.
இருந்தாலும்,
"தம் தனனம்..." இன்னும் புதிதாகத் தோன்றுகிறது.
"இதயம் போகுதே..." இன்னும் நெஞ்சை உடைக்கிறது.
"அலைகளே வா..." இன்னும் தனது அலைகளுக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.
அந்தப் பாடல்கள் முடிந்துவிட்டன.
ஆனால் அவை எழுப்பிய இசைக் கேள்விகள் இன்னும் முடிவடையவில்லை.
ஒருவேளை,
இளையராஜாவின் உண்மையான Symphony அதுவாக இருக்கலாம்.
முடிவில்லாமல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு இசைப் பயணம்.
Glossary / கலைச்சொற்கள்
ஷண்முகப்ரியா (Shanmukhapriya)
கர்நாடக இசையின் 56-வது மேளகர்த்தா ராகம். ஆழம், பக்தி, வீர உணர்வு மற்றும் தீவிரமான மெலடிக் நகர்வுகளுக்குப் பெயர் பெற்றது.
கீரவாணி (Keeravani)
கர்நாடக இசையின் 21-வது மேளகர்த்தா ராகம். மேற்கத்திய Harmonic Minor Scale-க்கு நெருக்கமான அமைப்பைக் கொண்டது. ஏக்கம், உளவியல் சிந்தனை, காதல் மற்றும் சோக உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவதில் தனித்துவம் பெற்றது.
Symphony
மேற்கத்திய செவ்வியல் இசையில் Orchestra-விற்காக எழுதப்படும் விரிவான பல இயக்கங்களைக் கொண்ட இசைப் படைப்பு.
Symphonic Thinking
ஒரு சிறிய இசைக் கருத்தை தொடர்ந்து வளர்த்து, பல்வேறு வடிவங்களில் மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தி, பெரிய உணர்ச்சி உலகமாக மாற்றும் இசைச் சிந்தனை.
Counterpoint
இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட தனித்தனி மெலடிகள் ஒரே நேரத்தில் ஒலித்தாலும் இசை ரீதியாக ஒன்றோடொன்று உரையாடும் அமைப்பு.
Interlude
பல்லவி மற்றும் சரணங்களுக்கு இடையில் வரும் கருவி இசைப் பகுதி. இளையராஜாவின் இசையில் இது தனி இசைக் கதைகளாக மாறுகிறது.
Thematic Development
ஒரு இசைக் கருத்தை பல்வேறு மாற்றங்களுடன் தொடர்ந்து வளர்த்துக் கொண்டுச் செல்லும் Symphonic உத்தி.
Ostinato
தொடர்ந்து மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கும் ரிதமிக் அல்லது மெலடிக் Pattern.
Harmonic Minor
மேற்கத்திய இசை Scale அமைப்புகளில் ஒன்று. கீரவாணி ராகத்துடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டது.
Listening List
தம் தனனம் தம் தனனம் Pudhiya Vaarpugal (1979)
இதயம் போகுதே Pudhiya Vaarpugal (1979)
அலைகளே வா அவருடன் வா Kavithai Malar (1982)
Franz Schubert – Symphony No. 8 in B minor
("Unfinished Symphony")
மேற்கத்திய செவ்வியல் இசையின் மிகச் சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படும்
Schubert-இன் Unfinished Symphony,
அதன் ஆழமான ஏக்கம், மெலடிக் நகர்வு மற்றும் Symphonic Development-க்காகப் புகழ்பெற்றது.
இளையராஜா தனது மேடை நிகழ்ச்சிகளில், இந்த Symphony-யின் உணர்ச்சி உலகிலிருந்து
"இதயம் போகுதே" பாடலுக்கான மாற்றத்தை நேரடியாக விளக்கியிருப்பது,
இரண்டு இசை உலகங்களுக்கிடையேயான படைப்பூக்கமான உரையாடலை வெளிப்படுத்துகிறது.
Ilaiyaraaja's stage demonstration explaining the transition from Schubert to "Idhayam Poguthe"
இந்த அரிய மேடை நிகழ்ச்சியில், இளையராஜா முதலில்
Schubert-இன் Unfinished Symphony இசைக் கருத்தை வாசித்து,
பின்னர் அதிலிருந்து "இதயம் போகுதே" எவ்வாறு உருவானது என்பதை நேரடியாக விளக்கிக் காட்டுகிறார்.
இந்தக் காணொளி, திரைப்பட இசை மற்றும் Symphonic Thinking இடையேயான உறவைப் புரிந்துகொள்ள முக்கியமான ஆவணமாகும்.
Copyright & Fair Use Note
இந்தக் கட்டுரை கல்வி, இசை ஆய்வு, விமர்சனம் மற்றும் இசை ரசனைக்கான புரிதலை விரிவுபடுத்தும் நோக்கத்திற்காக எழுதப்பட்டுள்ளது.
இதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பாடல்கள், திரைப்படங்கள், பாடல்வரிகள், மற்றும் இசைத் தொடர்பான அனைத்து படைப்புகளுக்குமான பதிப்புரிமை அவற்றின் உரிமையாளர்களுக்கே உரியது.
இந்தக் கட்டுரையில் இணைக்கப்பட்டுள்ள YouTube காணொளிகள், பொதுவாகப் பகிரப்பட்ட ஆதாரங்களிலிருந்து மேற்கோளாக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அவற்றின் உரிமையும் பொறுப்பும் சம்பந்தப்பட்ட சேனல்கள் மற்றும் உரிமையாளர்களுக்கே சொந்தமானவை.
இக்கட்டுரையில் இடம்பெறும் பகுப்பாய்வுகள், விளக்கங்கள், கருத்துரைகள் மற்றும் எழுத்து வடிவமைப்பு ஆகியவை ஆசிரியரின் சொந்த ஆய்வு மற்றும் படைப்பாற்றலின் வெளிப்பாடுகளாகும்.
இந்தக் கட்டுரையிலிருந்து மேற்கோள்கள் பயன்படுத்தப்படும் பட்சத்தில், மூல ஆசிரியருக்கும் கட்டுரைக்கும் உரிய மேற்கோள் வழங்கப்படுவது வரவேற்கப்படுகிறது.
இசையை மீண்டும் கேட்பது நினைவுகளைத் தரலாம்.
இசையைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வது புதிய உலகங்களைத் திறக்கலாம்.
இளையராஜாவின் இசையை வெறும் ரசிப்பதற்காக மட்டுமல்லாமல், அதன் பின்னால் மறைந்திருக்கும் இசை இலக்கணம், கட்டமைப்பு மற்றும் சிந்தனையைத் தேடும் முயற்சியின் ஒரு பகுதியாகவே இந்தக் கட்டுரை எழுதப்பட்டுள்ளது.
இந்த ஆய்வு முழுமையான முடிவுகளை முன்வைப்பதற்காக அல்ல; மாறாக, மீண்டும் கேட்கவும், புதிய கோணங்களில் சிந்திக்கவும், இசையுடன் உரையாடவும் ஒரு அழைப்பாகும்.
— Dhinakar Rajaram Music Enthusiast • Blogger • Lifelong Student of Listening
இளையராஜாவின் இசைப் பயணத்தைப் பற்றி பேசும்போது, பலர் 1980களின் நடுப்பகுதியை ஒரு திருப்புமுனையாகக் குறிப்பிடுகின்றனர்.
அந்தக் காலகட்டத்தில் அவரது இசையில் Harmony, Polyphony, Electronic Arrangement, Symphonic Construction, Digital Sequencing போன்ற பல அம்சங்கள் மிகவும் தெளிவாகக் காணப்படுகின்றன.
ஆனால் ஒரு சுவாரசியமான கேள்வி இங்கே எழுகிறது.
இந்த சிந்தனைகள் அனைத்தும் திடீரென்று தோன்றியவையா?
அல்லது அவற்றின் விதைகள் அதற்கு முன்பே விதைக்கப்பட்டிருந்தனவா?
இந்தக் கட்டுரை இரண்டாவது சாத்தியத்தை ஆராய முயல்கிறது.
குறிப்பாக, 1976 முதல் 1981 வரையிலான காலம் இளையராஜாவின் ஆரம்பகாலம் மட்டுமல்ல; அவரது இசை ஆய்வுக்கூடக் காலமாகவும் இருக்கக்கூடும் என்ற கருதுகோளை முன்வைக்கிறது.
இந்தக் கால இசையை கவனமாகக் கேட்டால், பின்னாளில் அவரது அடையாளங்களாக மாறிய பல கருத்துகள் ஏற்கனவே தோன்றியிருப்பதை உணர முடிகிறது.
Independent Bass Writing
Counter-Melodies
Polyphonic Thinking
Ostinato Structures
Layered Textures
Woodwind Experiments
Folk–Western Fusion
இந்த அம்சங்கள் அனைத்தும் முழுமையாக வளர்ந்த வடிவில் இல்லாவிட்டாலும், அவற்றின் ஆரம்ப வடிவங்கள் பல பாடல்களில் காணப்படுகின்றன.
அந்த வகையில், 1979 ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்த இரண்டு பாடல்கள் இந்த ஆய்விற்கான சுவாரசியமான ஜன்னல்களாக அமைகின்றன.
ஏன் இந்த இரண்டு பாடல்கள்?
"ஹே தண்ணி" பாடலில் நம் கவனத்தை ஈர்ப்பது பல இசைக் குரல்களின் உரையாடல்.
முக்கிய மெலடி மட்டும் அல்லாமல், பின்னணி இசையும் ஒரு தனிக் குரலாக செயல்படுவது போலத் தோன்றுகிறது.
இது Counterpoint மற்றும் Polyphonic Thinking நோக்கி சுட்டும் ஒரு அம்சமாக இருக்கலாம்.
மறுபுறம், "மஞ்சள் நிலாவுக்கு" பாடல் முற்றிலும் வேறுபட்ட அனுபவத்தை வழங்குகிறது.
அதன் தொடர்ச்சியான இயக்கம், மீளும் Pattern-கள், மற்றும் பாடலின் தொடக்கத்தில் கேட்கும் இரயில் ஒலி ஆகியவை, Ostinato மற்றும் Cyclic Construction பற்றிய சுவாரசியமான கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.
மேலும், இந்த இரண்டு பாடல்களிலும் Recorder போன்ற ஒலிநிறம் கொண்ட மரக்காற்றிசைக் கருவிகளின் பயன்பாடு கவனிக்கத்தக்கதாகத் தோன்றுகிறது.
இது Instrumentation மற்றும் Timbre பற்றிய இன்னொரு ஆய்வுப் பாதையைத் திறக்கிறது.
இந்தக் கட்டுரை என்ன செய்யப் போகிறது?
இந்தக் கட்டுரை பாடல்களுக்கு கோட்பாட்டு பெயர்களை ஒட்டுவதில் ஆர்வம் கொள்ளவில்லை.
மாறாக,
முதலில் இசை நிகழ்வுகளை கவனிக்கும்.
பின்னர் அவற்றின் கட்டமைப்பைப் புரிந்துகொள்ளும்.
கடைசியில் அவை எந்த இசைக் கோட்பாட்டுடன் தொடர்புடையவை என்பதை ஆராயும்.
எனவே இந்த ஆய்வு "Counterpoint" என்ற சொல்லில் தொடங்காது.
"கேட்பதில்" தொடங்கும்.
அடுத்த பகுதிகளில் இந்த இரண்டு பாடல்களும் Prelude, Pallavi, Interludes, Bass Movement, Counter-Melodies, Woodwind Writing, Railway Rhythm, Ostinato Patterns போன்ற பல கோணங்களில் ஆராயப்படவுள்ளன.
இரண்டு பாடல்களும் சேர்ந்து, 1979-இல் இளையராஜா என்ன சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு சிறிய சாளரத்தை நமக்குத் திறக்கக்கூடும்.
முன்னுரை
இளையராஜாவைப் பற்றிய கட்டுரைகள் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஏராளமாக எழுதப்பட்டுள்ளன.
அவற்றில் பெரும்பாலானவை அவரது வெற்றிகள், சாதனைகள், இசை மேதைமை, அல்லது குறிப்பிட்ட சில புகழ்பெற்ற பாடல்களை மையமாகக் கொண்டவையாக உள்ளன.
இந்தக் கட்டுரை அவற்றிலிருந்து சற்று விலகி நிற்கிறது.
இது ஒரு ரசிகனின் பாராட்டு கட்டுரை அல்ல.
இது ஒரு வாழ்க்கை வரலாறும் அல்ல.
இது ஒரு இசை இலக்கண ஆய்வு.
குறிப்பாக, 1979 ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்த இரண்டு பாடல்களை மையமாகக் கொண்டு, இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசைச் சிந்தனைகளைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு முயற்சி.
இந்த ஆய்வின் மையத்தில் இருக்கும் பாடல்கள்:
ஹே தண்ணி – கடவுள் அமைத்த மேடை
மஞ்சள் நிலாவுக்கு – முதல் இரவு
முதல் பார்வையில் இவை சாதாரண திரைப்படப் பாடல்களாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால் ஆழமாகக் கேட்டால், இந்த இரண்டு பாடல்களும் வெவ்வேறு இசைச் சோதனைகளை உள்ளடக்கியிருப்பது போலத் தோன்றுகின்றன.
ஒன்றில் பல குரல்கள் ஒரே நேரத்தில் வாழ முயல்கின்றன.
மற்றொன்றில் ஒரு இசைக் கரு தொடர்ந்து வாழ முயல்கிறது.
ஒன்றில் உரையாடல் உள்ளது.
மற்றொன்றில் இயக்கம் உள்ளது.
இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம் எந்தக் கோட்பாட்டையும் நிரூபிப்பதல்ல.
மாறாக, இசை நிகழ்வுகளை கவனித்து, அவற்றின் கட்டமைப்பை ஆராய்ந்து, அவை எதை நோக்கிச் சுட்டுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே.
இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெறும் பல கருத்துகள் ஆசிரியரின் இசை கேட்பனுபவத்தின் அடிப்படையில் உருவான ஆய்வுக் கருத்துகளாகும்.
அவை விவாதத்திற்கும் மேலாய்விற்கும் திறந்தவையாகும்.
1979 : இளையராஜாவின் இசை ஆய்வுக்கூடம்
Counterpoint, Ostinato மற்றும் ஒரு புதிய இசை மொழியின் பிறப்பு
இளையராஜாவின் இசையைப் பற்றி எழுதும்போது பெரும்பாலான ஆய்வுகள் அவரது 1980களின் நடுப்பகுதி மற்றும் 1990களின் உச்சகட்ட படைப்புகளை மையமாகக் கொண்டே அமைகின்றன.
Harmony, Polyphony, Electronic Arrangements, Symphonic Writing, Digital Sequencing, Complex Orchestration போன்ற சொற்கள் உடனடியாக நினைவுக்கு வருகின்றன.
அந்த அணுகுமுறையில் தவறு எதுவும் இல்லை.
ஆனால் அது ஒரு அடிப்படையான கேள்வியை எழுப்புகிறது.
இந்த இசைச் சிந்தனைகள் அனைத்தும் உண்மையில் எப்போது தோன்றின?
1985-இலா?
1988-இலா?
அல்லது அதற்கு முன்பே விதையாக இருந்தனவா?
இந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடும் போது, 1979-ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்த இரண்டு பாடல்கள் மிகவும் சுவாரசியமான ஆய்வுப் பொருள்களாகத் தோன்றுகின்றன.
ஹே தண்ணி – கடவுள் அமைத்த மேடை
மஞ்சள் நிலாவுக்கு – முதல் இரவு
முதலில் கேட்கும்போது இவை இனிமையான திரைப்படப் பாடல்களாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால் இசை இலக்கணக் கோணத்தில் அணுகும்போது, இவை இரண்டும் ஒரு இசையமைப்பாளர் தனது சொந்த மொழியின் எல்லைகளைச் சோதித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தருணங்களாகத் தோன்றுகின்றன.
இந்தக் கட்டுரை இந்த இரண்டு பாடல்களையும் வெறும் பாடல்களாக அல்லாமல், இரண்டு இசைச் சோதனைகளாகப் பார்க்க முயல்கிறது.
1976–1981 : ஆரம்பகாலமா? ஆய்வுக்கூடக் காலமா?
பொதுவாக 1976 முதல் 1981 வரையிலான காலம் இளையராஜாவின் ஆரம்பகாலம் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.
ஆனால் அந்த வரையறை முழுமையானதாகத் தெரியவில்லை.
ஏனெனில் இந்தக் கால இசையைக் கவனமாகக் கேட்டால், பின்னாளில் அவரது அடையாளங்களாக மாறிய பல கருத்துகள் ஏற்கனவே அங்கே காணப்படுகின்றன.
Independent Bass Writing
Counter-Melodies
Polyphonic Thinking
Ostinato Structures
Woodwind Experiments
Folk–Western Fusion
Layered Orchestration
இவை அனைத்தும் முழுமையாக வளர்ந்த வடிவில் இல்லாவிட்டாலும், விதை வடிவில் தெளிவாகத் தோன்றுகின்றன.
அதனால் 1976–1981 காலத்தை வெறும் ஆரம்பகாலம் என்று அழைப்பதற்குப் பதிலாக,
“இளையராஜாவின் இசை ஆய்வுக்கூடக் காலம்”
என்று அழைப்பது பொருத்தமாக இருக்கலாம்.
ஒரே ஆண்டில் இரண்டு வெவ்வேறு சோதனைகள்
இந்தக் கட்டுரையின் மையத்தில் இருக்கும் இரண்டு பாடல்களும் 1979-இல் வெளிவந்தவை.
ஆனால் அவை ஆராயும் இசைச் சிக்கல்கள் வெவ்வேறானவை.
ஹே தண்ணி
இந்தப் பாடலில் எழும் அடிப்படை கேள்வி:
ஒரே நேரத்தில் பல மெலடிகள் வாழ முடியுமா?
அதாவது, பாடகர் பாடும் மெலடி மட்டுமல்லாமல், இசைக்குழுவும் தனக்கென ஒரு சுயாதீன இசைக் கருத்தைக் கொண்டிருக்க முடியுமா?
இந்தக் கேள்வி நம்மை Counterpoint, Polyphony, Contrapuntal Writing போன்ற கருத்துகளின் உலகிற்குக் கொண்டு செல்கிறது.
மஞ்சள் நிலாவுக்கு
இந்தப் பாடலில் எழும் கேள்வி முற்றிலும் வேறுபட்டது.
ஒரே இசைக் கருவை மீண்டும் மீண்டும் இயக்கி அதன் மேல் முழு பாடலையும் கட்டமைக்க முடியுமா?
இங்கே கவனம் மெலடிகளின் உரையாடலில் இல்லை.
மாறாக, மீளும் இசைக் கருக்கள் (Ostinato), தொடர்ச்சியான இயக்கம், சுழற்சித் தன்மை மற்றும் இசைத் Texture ஆகியவற்றில் இருக்கிறது.
இந்தக் கட்டுரை எதை நிரூபிக்க முயல்கிறது?
இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்,
“இந்தப் பாடல் Counterpoint”
அல்லது
“இந்தப் பாடல் Ostinato”
என்று அறிவிப்பதல்ல.
மாறாக,
முதலில் இசை நிகழ்வுகளைக் கவனித்து,
பிறகு அவற்றின் இலக்கணத்தைப் புரிந்துகொண்டு,
கடைசியில் அவை எந்த இசைக் கோட்பாட்டுடன் தொடர்புடையவை என்பதைப் பார்ப்பதே நோக்கம்.
எனவே இந்த ஆய்வு பெயர்களில் தொடங்காது.
கேட்பதில் தொடங்கும்.
அதனால்தான் அடுத்த பகுதிகளில்,
Prelude
Pallavi
Interludes
Bass Movement
Counter Melodies
Woodwind Writing
Railway Rhythm
Ostinato Patterns
போன்ற அம்சங்களை ஒவ்வொன்றாக ஆய்வு செய்யப் போகிறோம்.
இரண்டு பாடல்களும் சேர்ந்து, 1979-இல் இளையராஜா என்ன சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு சிறிய சாளரத்தை நமக்குத் திறக்கக்கூடும்.
பகுதி 1 : ஹே தண்ணி – பின்னணி இசை ஒரு பாடகராக மாறும் போது
இந்த ஆய்வின் முதல் பாடலாக "ஹே தண்ணி"யைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்குக் காரணம் அதன் பிரபலமல்ல.
மாறாக, அதன் உள்ளே மறைந்திருக்கும் இசைச் சிந்தனைகள்தான்.
1979 ஆம் ஆண்டில் வெளியான இந்தப் பாடலை முதன்முதலில் கேட்கும் ஒருவர், இதை ஒரு இனிமையான கிராமியத் திரைப்படப் பாடலாகவே எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
அதற்குக் காரணமும் உண்டு.
பாடலின் மேற்பரப்பில் நாட்டுப்புற எளிமை காணப்படுகிறது.
மெலடி எளிமையாகத் தோன்றுகிறது.
பாடல் வரிகள் இயல்பாக ஓடுகின்றன.
பாடகர்களின் குரலும் மிகுந்த நெருக்கத்தன்மையை உருவாக்குகிறது.
ஆனால் இந்த எளிமையின் அடியில் வேறு ஒன்று நிகழ்கிறது.
அதைப் புரிந்துகொள்ள நாம் ஒரு அடிப்படைக் கேள்வியுடன் தொடங்க வேண்டும்.
இந்தப் பாடலில் உண்மையில் எத்தனை பாடகர்கள்?
முதலில் பார்க்கும்போது பதில் மிகவும் எளிது.
எஸ். ஜானகி
இளையராஜா
இரண்டு குரல்கள்.
இரண்டு பாடகர்கள்.
ஆனால் கவனமாகக் கேட்டால் மூன்றாவது குரல் ஒன்று தொடர்ந்து நம்மைத் தொந்தரவு செய்யத் தொடங்குகிறது.
அது மனிதக் குரல் அல்ல.
அது இசைக்குழு.
இந்தப் பாடலில் Orchestra வெறும் பின்னணி அலங்காரமாக செயல்படுவதில்லை.
பல திரைப்படப் பாடல்களில் காணப்படும் போல,
பாடகர் பாடும் இடைவெளிகளை நிரப்பும் வேலை மட்டும் இதற்கு வழங்கப்படவில்லை.
மாறாக,
இசைக்குழு தனக்கென ஒரு கருத்தை முன்வைக்கிறது.
சில நேரங்களில் அது பாடகருக்குப் பதில் சொல்கிறது.
சில நேரங்களில் பாடகருடன் இணைந்து செல்கிறது.
சில நேரங்களில் பாடகர் செல்வதிலிருந்து வேறு திசையில் நகர்கிறது.
இந்த அம்சம்தான் இந்தப் பாடலை ஒரு சாதாரண Duet பாடலிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது.
முன்னிசை : ஒரு இசைக் கேள்வியின் அறிமுகம்
இளையராஜாவின் பல ஆரம்பகால பாடல்களைப் போலவே, இந்தப் பாடலின் Prelude-மும் வெறும் அறிமுகமாக செயல்படுவதில்லை.
அது பாடலின் முழு இசைச் சிந்தனையை முன்கூட்டியே அறிமுகப்படுத்துகிறது.
முன்னிசையில் கேட்கப்படும் கருவிகளின் நகர்வை கவனித்தால், அவை ஒரு மைய மெலடியை மட்டும் வாசிக்கவில்லை.
பல சிறிய இசை வாக்கியங்கள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்தபடி நகர்கின்றன.
பின்னர் பாடல் முழுவதும் வளரப்போகும் உரையாடலின் விதைகள் இங்கேயே விதைக்கப்படுகின்றன.
இது ஒரு முக்கியமான இளையராஜா தனிச்சிறப்பு.
பல இசையமைப்பாளர்களிடம் Prelude என்பது பாடலுக்கான கதவாக இருக்கும்.
ஆனால் இளையராஜாவிடம் Prelude பல நேரங்களில் முழு இசைக் கட்டிடத்தின் வரைபடமாகவே செயல்படுகிறது.
ஒரு மறைந்த மரக்காற்றிசைக் குரல்
இந்தப் பாடலைக் கேட்கும்போது அடிக்கடி காதில் விழும் ஒரு தனித்துவமான ஒலிநிறம் உள்ளது.
அது வழக்கமான இந்திய புல்லாங்குழல் ஒலி அல்ல.
அதன் ஒலியில் ஒரு மேற்கத்திய மரக்காற்றிசைக் கருவியின் சாயல் இருக்கிறது.
Recorder குடும்பத்தைச் சேர்ந்த கருவிகளை நினைவூட்டும் இந்த ஒலிநிறம், 1970களின் இறுதியிலும் 1980களின் தொடக்கத்திலும் இளையராஜா இசையில் அடிக்கடி கேட்கப்படுகிறது.
இந்தக் கருவி வெறும் அலங்காரப் பணி செய்யவில்லை.
சில இடங்களில் அது ஒரு Counter-Melody வாசிக்கிறது.
சில இடங்களில் குரலுக்குப் பதில் சொல்கிறது.
சில இடங்களில் தனக்கென ஒரு இசை வாக்கியத்தை உருவாக்குகிறது.
அதாவது,
இது ஒரு கருவி மட்டுமல்ல.
ஒரு குரலாக செயல்படுகிறது.
இசையின் மூன்று திசைகள்
"ஹே தண்ணி" பாடலை மீண்டும் மீண்டும் கேட்கும்போது எனக்குத் தோன்றிய ஒரு சுவாரசியமான உணர்வு இதுவாகும்.
இந்தப் பாடலில் மூன்று வெவ்வேறு இயக்கத் திசைகள் செயல்படுவது போலத் தோன்றுகிறது.
எஸ். ஜானகியின் குரல் ஒரு இசைப் பாதையில் நகர்கிறது.
பல தருணங்களில் இளையராஜாவின் குரல் அதற்கு பதிலளிப்பது போலவும், சில நேரங்களில் அதற்கு எதிர்திசையில் நகர்வது போலவும் கேட்கிறது.
இதற்கிடையில் இசைக்குழு மூன்றாவது திசையை உருவாக்குகிறது.
அது வெறும் பின்னணி அல்ல.
அது மேலிருந்து கீழோ, கீழிருந்து மேலோ நகரும் ஒரு செங்குத்து (Vertical) இசை பரிமாணத்தை உருவாக்குவது போலத் தோன்றுகிறது.
இதனால் பாடல் வெறும் இரண்டு பாடகர்களின் உரையாடலாக மட்டும் இருக்கவில்லை.
மாறாக, மூன்று வெவ்வேறு இசை இயக்கங்கள் ஒரே நேரத்தில் நிகழும் ஒரு சிறிய இசை வெளி (Musical Space) உருவாகிறது.
ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், இந்த மூன்று இயக்கங்களும் தனித்தனியாகச் செயல்பட்டாலும், இறுதியில் அவை அனைத்தும் ஒரே பாடலின் திசையிலேயே முன்னேறுகின்றன.
அதனால்தான் இந்தப் பாடலைக் கேட்கும்போது, ஒரு ஒற்றை மெலடியை விட அதிகமான ஏதோ ஒன்று நிகழ்கிறது என்ற உணர்வு உருவாகிறது.
Conceptual illustration based on listening analysis.
Not a transcription of the original score.
Conceptual illustration inspired by the listening analysis of "Hey Thanni".
The image visualises three simultaneous directions of musical motion:
Janaki's melodic journey, Ilaiyaraaja's responding line, and the orchestra's vertical musical dimension.
Though moving in different directions, all three converge into a shared musical space, creating the impression of multiple independent voices travelling together within a single song.
பாடகர்களுக்கும் இசைக்குழுவிற்கும் இடையேயான உறவு
இசை ஆய்வில் அடிக்கடி கேட்கப்படும் ஒரு கேள்வி உள்ளது.
இசைக்குழு குரலுக்குத் துணையா?
அல்லது
குரலும் இசைக்குழுவும் சமமான பங்காளிகளா?
"ஹே தண்ணி" பாடலைக் கேட்கும்போது இரண்டாவது பதிலே பொருத்தமாகத் தோன்றுகிறது.
இங்கே Orchestra என்பது பின்னணியில் நிற்கும் அமைப்பு அல்ல.
அது பாடலின் கதையில் நேரடியாக பங்கேற்கிறது.
அதனால்தான் இந்தப் பாடலை நாம் இரண்டு பாடகர்களின் Duet ஆக மட்டும் கேட்க முடியவில்லை.
அதன் உள்ளே மூன்றாவது பாடகராக இசைக்குழுவும் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே இருக்கிறது.
Counterpoint-க்கு முன்னால் நிற்கும் தருணம்
இந்த நிலையில் நாம் இன்னும் Counterpoint என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தத் தேவையில்லை.
அதற்கு முன் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் கவனிக்க வேண்டும்.
இந்தப் பாடலில் ஒரே ஒரு இசைக் கருத்து மட்டுமல்ல நகர்வது.
பல இசைக் கருத்துகள் ஒரே நேரத்தில் வாழ முயல்கின்றன.
அவை ஒன்றை ஒன்று அழிக்காமல்,
ஒன்றை ஒன்று தாங்கிக்கொண்டு நகர்கின்றன.
அதுவே இந்தப் பாடலின் மிக முக்கியமான இசைச் சம்பவமாக இருக்கலாம்.
அடுத்த பகுதியில்,
பல்லவி மற்றும் சரண அமைப்புகளுக்குள் சென்று,
இந்த பல்குரல் சிந்தனை எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை விரிவாகப் பார்க்கலாம்.
பகுதி 2 : பல்லவிக்குள் மறைந்திருக்கும் பல்குரல் சிந்தனை
"ஹே தண்ணி" பாடலின் மிகச் சுவாரசியமான அம்சம் அதன் மெலடி அல்ல.
உண்மையில், அந்த மெலடி மிகவும் எளிமையானது.
ஒரு நாட்டுப்புறத் தன்மை கொண்ட பாடலுக்கு ஏற்ற வகையில் அது இயல்பாகவும் நினைவில் நிற்கக்கூடியதாகவும் அமைந்துள்ளது.
ஆனால் இந்த எளிமையின் பின்னால் நடப்பது மிகவும் சிக்கலானது.
அதைப் புரிந்துகொள்ள நாம் பல்லவியை மட்டும் கவனமாகக் கேட்க வேண்டும்.
ஒரு மெலடி மட்டும் கேட்கிறோமா?
பெரும்பாலான திரைப்படப் பாடல்களில் நமது கவனம் இயல்பாகவே பாடகரின் மெலடிக்குச் செல்கிறது.
அவர் பாடும் வரிகளே பாடலின் மையம்.
மற்ற அனைத்தும் அதனைத் தாங்கும் அமைப்பாக செயல்படுகின்றன.
ஆனால் "ஹே தண்ணி" பாடலில் ஒரு விசித்திரமான அனுபவம் ஏற்படுகிறது.
பாடகரின் மெலடியைத் தொடர்ந்து கவனிக்க முயற்சிக்கும் போது, பின்னணியில் இன்னொரு இசைக் கருத்து தொடர்ந்து நகர்வதை காதுகள் உணரத் தொடங்குகின்றன.
அது வெறும் Chord Accompaniment அல்ல.
வெறும் Fill-in Phrase அல்ல.
வெறும் Decorative Ornament-உம் அல்ல.
அது தனக்கென ஒரு திசையில் நகரும் இசை வரியாகத் தோன்றுகிறது.
இதுவே இந்தப் பாடலின் முதல் முக்கியமான இசை நிகழ்வு.
ஒரே நேரத்தில் இரண்டு உரையாடல்கள்
இசையை ஒரு மொழியாகக் கருதினால், பல திரைப்படப் பாடல்கள் ஒரே நபர் பேசும் உரையாக அமைந்திருக்கும்.
ஒரு குரல் பேசும்.
மற்ற அனைத்தும் அதற்கு ஆதரவாக இருக்கும்.
ஆனால் இங்கே நிலைமை சற்று வேறுபடுகிறது.
இங்கே இரண்டு உரையாடல்கள் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்வது போலத் தோன்றுகிறது.
முதல் உரையாடல்:
பாடகர்களின் குரல்
பாடல் வரிகள்
முக்கிய மெலடி
இரண்டாவது உரையாடல்:
பின்னணி இசை
Counter-Melodic Fragments
Woodwind Responses
String Movements
இந்த இரண்டுமே ஒரே நேரத்தில் நகர்கின்றன.
ஆனால் அவை ஒன்றை ஒன்று தடுக்கவில்லை.
அதுதான் இந்த அமைப்பின் அழகு.
கேள்வி – பதில் அல்ல
இந்தப் பாடலின் பின்னணி இசையை Call-and-Response என்ற எளிய அமைப்பாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.
ஏனெனில் பல இடங்களில் இசைக்குழு, பாடகர் முடித்த பிறகு பேசுவதில்லை.
மாறாக,
பாடகர் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே தனது கருத்தை முன்வைக்கிறது.
இது மிகவும் முக்கியமான வேறுபாடு.
ஒரு திரைப்படப் பாடலில் பின்னணி இசை, பாடகருக்குப் பின்னால் தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டே தனித்துவமான இசை நகர்வை உருவாக்கும் போது, அந்த அமைப்பு வேறு ஒரு இலக்கணத்தை நோக்கிச் செல்கிறது.
மறைந்திருக்கும் அடித்தள மெலடி
இந்தப் பாடலில் உடனடியாகக் காதில் விழாத இன்னொரு அம்சம் Bass Movement ஆகும்.
பல திரைப்படப் பாடல்களில் Bass என்பது தாளத்தின் அடித்தளமாக மட்டும் செயல்படுகிறது.
ஆனால் இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசையில் கூட Bass Line அடிக்கடி ஒரு தனி மெலடியாக மாறத் தொடங்குகிறது.
அது வெறும் Root Notes வாசிப்பதில்லை.
மாறாக,
முக்கிய மெலடிக்குக் கீழே தனக்கென ஒரு இசைப் பாதையை உருவாக்குகிறது.
இதன் காரணமாக பாடலின் ஆழம் அதிகரிக்கிறது.
காதுகள் மேலே ஒரு மெலடியைக் கேட்கும் போது, மனம் கீழே இன்னொரு நகர்வை உணரத் தொடங்குகிறது.
இதுவே பின்னாளில் இளையராஜாவின் இசையின் மிகப்பெரிய அடையாளங்களில் ஒன்றாக மாறுகிறது.
Voice Leading – குரல்களின் நகர்வு
Western Classical இசையில் அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படும் ஒரு கருத்து Voice Leading.
இதன் அடிப்படை நோக்கம்,
பல குரல்கள் ஒன்றுக்கொன்று மோதாமல் எவ்வாறு நகர முடியும் என்பதைக் குறிக்கிறது.
ஒரு குரல் மேலே செல்கிறது.
மற்றொரு குரல் கீழே செல்கிறது.
மூன்றாவது குரல் நிலையாக இருக்கலாம்.
அல்லது முற்றிலும் வேறு திசையில் நகரலாம்.
ஆனால் இறுதியில் அவை அனைத்தும் இசை ரீதியாக ஒன்றோடொன்று பொருந்த வேண்டும்.
"ஹே தண்ணி" பாடலின் சில பகுதிகளில் இந்தச் சிந்தனையின் ஆரம்ப வடிவங்களை உணர முடிகிறது.
இங்கே குரல் மற்றும் இசைக்குழு ஒரே பாதையில் பயணிப்பதில்லை.
அவை ஒருவருக்கொருவர் இடம் கொடுத்து நகர்கின்றன.
இதுவே பாடலுக்கு ஒரு உயிருள்ள இயக்கத்தை அளிக்கிறது.
Polyphony-யின் நிழல்
இந்தக் கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் நாம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டோம்.
இந்தப் பாடலில் உண்மையில் எத்தனை பாடகர்கள்?
இப்போது அந்தக் கேள்விக்கு திரும்பி வரலாம்.
எஸ். ஜானகியும் இளையராஜாவும் மட்டுமல்ல,
இசைக்குழுவும் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே இருக்கிறது என்ற உணர்வு ஏன் உருவாகிறது?
அதற்குக் காரணம்,
இந்தப் பாடலின் பல பகுதிகளில் ஒரே நேரத்தில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட இசைக் கருத்துகள் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதுதான்.
அவை அனைத்தும் சம அளவு முக்கியத்துவம் பெறவில்லை.
ஆனால் அவை அனைத்தும் உயிருடன் இருக்கின்றன.
இதுவே Polyphonic Thinking-இன் அடிப்படை எண்ணமாகும்.
ஒரு இசை மட்டும் அல்ல.
பல இசைகள்.
ஒரே நேரத்தில்.
ஒரே இடத்தில்.
Counterpoint என்ற சொல்லின் கதவின் முன்
இப்போது தான் Counterpoint என்ற சொல்லை மெதுவாக அறிமுகப்படுத்தலாம்.
Counterpoint என்பது எளிமையாகச் சொன்னால்,
ஒரு மெலடிக்கு எதிராக இன்னொரு மெலடி நகர்வது அல்ல.
மாறாக,
இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட சுயாதீன மெலடிகள் ஒரே நேரத்தில் இசையாகப் பொருந்தும் வகையில் நகர்வதே அதன் மையக் கருத்து.
"ஹே தண்ணி" பாடல் முழுமையான Classical Counterpoint ஆக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
ஆனால் அதன் உள்ளே காணப்படும் பல்குரல் சிந்தனை,
சுயாதீன நகர்வுகள்,
மற்றும் பின்னணி இசையின் செயற்பாட்டு பங்கு ஆகியவை அந்த உலகத்தை நோக்கிச் சுட்டுகின்றன.
இதுவே இந்தப் பாடலை 1979 ஆம் ஆண்டின் ஒரு சுவாரசியமான இசை ஆவணமாக மாற்றுகிறது.
அடுத்த பகுதியில்,
இந்தப் பாடலின் இடையிசைகள் (Interludes) மற்றும் Woodwind Writing-ஐ விரிவாகப் பார்ப்போம்.
அங்குதான் இந்த பல்குரல் சிந்தனை இன்னும் தெளிவாக வெளிப்படத் தொடங்குகிறது.
பகுதி 3 : இடையிசைகளில் திறக்கும் இன்னொரு உலகம்
"ஹே தண்ணி" பாடலின் உண்மையான ஆச்சரியம் பல்லவியில் மட்டுமில்லை.
அதன் இடையிசைகளிலும் (Interludes) உள்ளது.
இளையராஜாவின் பல ஆரம்பகால பாடல்களைப் போலவே, இங்கேயும் இடையிசைகள் வெறும் ஒரு பகுதியிலிருந்து இன்னொரு பகுதிக்குச் செல்லும் பாலங்களாக செயல்படுவதில்லை.
மாறாக, அவை தனித்து நிற்கக்கூடிய இசைச் சிந்தனைகளாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.
பல நேரங்களில் பாடல் வரிகளை விட இசையமைப்பாளரின் சிந்தனையைப் புரிந்துகொள்ள இடையிசைகளே அதிக உதவுகின்றன.
ஏனெனில் அங்கே வார்த்தைகள் இல்லை.
இசை மட்டுமே இருக்கிறது.
இடையிசை : ஒரு ஓய்வு அல்ல
தமிழ் திரைப்பட இசையின் ஆரம்பகாலங்களில் பல பாடல்களில் Interlude என்பது பெரும்பாலும் ஒரு மாற்றுப் பகுதி.
பல்லவியிலிருந்து சரணத்திற்கோ,
அல்லது சரணத்திலிருந்து பல்லவிக்கோ நகர்த்தும் ஒரு இணைப்புத் துண்டு.
ஆனால் இளையராஜா அந்த வடிவத்தை மெதுவாக மாற்றத் தொடங்கினார்.
அவரது இசையில் Interlude என்பது ஒரு சிறிய Instrumental Composition ஆக மாறத் தொடங்கியது.
அங்கே புதிய மெலடிகள் தோன்றுகின்றன.
புதிய குரல்கள் அறிமுகமாகின்றன.
சில நேரங்களில் பாடலின் முக்கியமான இசைச் சிந்தனையே அங்கே வெளிப்படுகிறது.
"ஹே தண்ணி" பாடலும் இந்த அணுகுமுறையின் ஆரம்பகால எடுத்துக்காட்டுகளில் ஒன்றாகத் தோன்றுகிறது.
ஒரு கருவி மட்டும் பேசுவதில்லை
இடையிசைகளை கவனமாகக் கேட்டால், ஒரே கருவி ஒரு மெலடியை வாசிப்பதல்ல என்பதை உணர முடிகிறது.
ஒரு கருவி ஒரு இசை வாக்கியத்தைத் தொடங்குகிறது.
அதற்கு இன்னொரு கருவி பதில் சொல்கிறது.
சில நேரங்களில் இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் நகர்கின்றன.
இந்த அமைப்பு, ஒரு முக்கிய மெலடியின் மீது அலங்காரங்களைச் சேர்ப்பதைக் காட்டிலும் வேறுபட்டது.
இங்கே பல சிறிய இசைக் கருத்துகள் ஒன்றோடொன்று இணைந்து ஒரு பெரிய அமைப்பை உருவாக்குகின்றன.
இதுவே பின்னாளில் இளையராஜாவின் Orchestral Writing-இன் முக்கிய அடையாளங்களில் ஒன்றாக மாறுகிறது.
Recorder போன்ற ஒரு ஒலிநிறம்
இந்தப் பாடலின் இடையிசைகளைப் பற்றி பேசும்போது ஒரு குறிப்பிட்ட ஒலிநிறத்தைத் தவிர்க்க முடியாது.
அது இந்திய புல்லாங்குழலின் மென்மையான ஒலி அல்ல.
அதே நேரத்தில் மேற்கத்திய Concert Flute-இன் பிரகாசமான ஒலியும் அல்ல.
இரண்டிற்கும் நடுவே இருக்கும் ஒரு தனித்துவமான மரக்காற்றிசைக் குரல்.
அதன் ஒலியில் Recorder குடும்பத்தைச் சேர்ந்த கருவிகளின் சாயலை உணர முடிகிறது.
இதனை உறுதியாக அடையாளம் காண இசைக்கலைஞர்களின் பதிவு விவரங்கள் தேவைப்படும்.
ஆனால் இசைக் கேட்பனுபவத்தின் அடிப்படையில் பார்த்தால், இந்த ஒலிநிறம் பாடலின் தனித்துவத்தை உருவாக்கும் முக்கிய காரணிகளில் ஒன்றாகத் தோன்றுகிறது.
முக்கியமாக, இந்தக் கருவி வெறும் அலங்காரமாக இல்லை.
அது ஒரு இசைக் கதாபாத்திரமாக செயல்படுகிறது.
மூன்றாவது பாடகரின் மறுபிறப்பு
முன்னர் இந்தக் கட்டுரையில் "மூன்றாவது பாடகர்" என்ற கருத்தைப் பார்த்தோம்.
இடையிசைகளில் அந்தக் கருத்து இன்னும் தெளிவாகிறது.
ஏனெனில் இங்கே மனிதக் குரல் மௌனமாகிறது.
ஆனால் இசை நிற்கவில்லை.
மாறாக,
கருவிகள் பாடத் தொடங்குகின்றன.
ஒரு தருணத்தில் Recorder போன்ற மரக்காற்றிசைக் கருவி ஒரு கருத்தை முன்வைக்கிறது.
அடுத்த தருணத்தில் Strings அதை விரிவாக்குகின்றன.
பின்னர் Rhythm Section அதற்கான இயக்கத்தை உருவாக்குகிறது.
இதனால் Orchestra ஒரு கூட்டுக் குரலாக மாறுகிறது.
இந்த அணுகுமுறை பின்னாளில் இளையராஜாவின் இசையில் பல முறை முழுமையான வடிவத்தை அடைகிறது.
அடித்தளத்தில் நகரும் இன்னொரு இசை
இந்தப் பாடலை மேலோட்டமாகக் கேட்டால் முதலில் கவனிக்கப்படாத அம்சங்களில் ஒன்று Bass Movement ஆகும்.
ஆனால் இடையிசைகளில் அதற்கான சுவடுகள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.
Bass என்பது வெறும் தாளத்தின் அடித்தளம் மட்டுமாக இல்லாமல்,
இசைக் கட்டமைப்பின் ஒரு செயலில் ஈடுபடும் பகுதியாக மாறத் தொடங்குகிறது.
அது வெறும் Root Notes-ஐ மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் வாசிப்பதில்லை.
சில இடங்களில் மேலிருக்கும் மெலடியின் திசைக்கு எதிராக நகர்கிறது.
சில இடங்களில் அதனுடன் இணைகிறது.
சில இடங்களில் தனக்கென ஒரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது.
இதனால் பாடலின் Harmonic Space விரிவடைகிறது.
காதுகள் ஒரு மெலடியைக் கேட்கும்போது, மனம் அதற்கு கீழே இன்னொரு இசை நகர்வையும் உணரத் தொடங்குகிறது.
1979-இல் இவ்வளவு அடுக்குகள் ஏன் ஆச்சரியப்படுத்துகின்றன?
இந்தக் கேள்வி முக்கியமானது.
ஏனெனில் இன்றைய காதுகள் பின்னாளில் வந்த இளையராஜா இசையுடன் பழகிவிட்டன.
இவை அனைத்தும் இளையராஜா இசையின் அடையாளங்களாக நமக்குத் தெரியும்.
ஆனால் "ஹே தண்ணி" 1979-இல் வெளிவந்த பாடல்.
அதாவது,
இந்த சிந்தனைகள் முழுமையாக வளர்வதற்கு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அவற்றின் விதைகள் இங்கே தோன்றியிருக்கலாம்.
அதனால்தான் இந்தப் பாடலை இன்று மீண்டும் கேட்கும்போது அது காலத்தை விட முன்னே சென்ற ஒரு இசை ஆவணமாகத் தோன்றுகிறது.
Counterpoint என்ற கதவு திறக்கத் தொடங்குகிறது
இந்தப் பாடலின் இடையிசைகள் நமக்கு ஒரு விஷயத்தை தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.
இளையராஜாவின் கவனம் ஒரு மெலடியை உருவாக்குவதில் மட்டும் இல்லை.
அந்த மெலடியைச் சுற்றி வாழக்கூடிய இன்னும் பல இசைக் கருத்துகளை உருவாக்குவதிலும் இருந்தது.
ஒரு பாடகர்.
ஒரு மெலடி.
ஒரு பின்னணி.
என்ற எளிய அமைப்பிலிருந்து,
பல குரல்கள்.
பல நகர்வுகள்.
பல அடுக்குகள்.
என்ற சிக்கலான உலகத்தை நோக்கி இசை நகரத் தொடங்குகிறது.
இதுவே Counterpoint என்ற உலகத்தின் கதவு திறக்கத் தொடங்கும் தருணமாக இருக்கலாம்.
அடுத்த பகுதியில், "ஹே தண்ணி" பாடலின் ஆய்வை முடித்து,
இந்தப் பாடல் ஏன் 1976–1981 கால இளையராஜாவின் இசை ஆய்வுக்கூட மனப்பான்மையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பதைப் பார்ப்போம்.
அதன் பிறகு "மஞ்சள் நிலாவுக்கு முதல் இரவு" பாடலுக்குள் நுழைவோம்.
பகுதி 4 : ஒரு பாடலா? அல்லது எதிர்கால இளையராஜாவின் வரைபடமா?
இதுவரை நாம் "ஹே தண்ணி" பாடலை பல கோணங்களில் பார்த்தோம்.
மூன்றாவது பாடகர் என்ற கருத்து
சுயாதீனமாக நகரும் இசைக் கருத்துகள்
Recorder போன்ற மரக்காற்றிசைக் கருவிகளின் பயன்பாடு
Interlude Writing
Bass Movement
Polyphonic Thinking
இந்த அம்சங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றாகப் பார்க்கும்போது ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது.
இந்தப் பாடல் ஒரு தனிப்பட்ட வெற்றிப் பாடலா?
அல்லது
பின்னாளில் உருவாகப்போகும் ஒரு மிகப் பெரிய இசை மொழியின் ஆரம்ப வரைபடமா?
விதைகளின் காலம்
ஒரு மரத்தைப் புரிந்துகொள்ள அதன் பழங்களை மட்டும் பார்ப்பது போதாது.
அதன் விதைகளையும் பார்க்க வேண்டும்.
இன்று நாம் அறிந்திருக்கும் இளையராஜா இசையின் பல அடையாளங்கள்:
Independent Bass Lines
Counter-Melodies
Polyphonic Textures
Orchestral Conversations
Voice Independence
Instrumental Storytelling
இவை அனைத்தும் பின்னாளில் முழுமையான வடிவத்தை அடைந்தன.
ஆனால் அவற்றின் ஆரம்ப சுவடுகளைத் தேடிச் சென்றால், "ஹே தண்ணி" போன்ற பாடல்கள் முன் வந்து நிற்கின்றன.
அதனால் இந்தப் பாடலை ஒரு முழுமையான இலக்காக அல்ல,
ஒரு தொடக்கப் புள்ளியாகப் பார்ப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கலாம்.
ஒரு பாடலுக்குள் பல பாடல்கள்
பெரும்பாலான திரைப்படப் பாடல்களில் ஒரு மைய மெலடி இருக்கும்.
மற்ற அனைத்தும் அந்த மெலடியைச் சுற்றி அமைக்கப்படும்.
ஆனால் "ஹே தண்ணி" பாடலை மீண்டும் மீண்டும் கேட்கும்போது ஒரு வேறு உணர்வு தோன்றுகிறது.
இங்கே ஒரே ஒரு பாடல் மட்டும் இல்லை.
பல சிறிய பாடல்கள் ஒரே நேரத்தில் வாழ முயல்கின்றன.
ஒரு பாடலை பாடகர்கள் பாடுகின்றனர்.
மற்றொன்றை Strings பாடுகின்றன.
இன்னொன்றை Woodwinds பாடுகின்றன.
மற்றொன்றை Bass Line அமைதியாக நகர்த்துகிறது.
கேட்பவரின் கவனம் எந்த அடுக்கின் மீது செல்கிறது என்பதைப் பொறுத்து, ஒவ்வொரு முறையும் புதிய பாடல் ஒன்று வெளிப்படுகிறது.
இதுவே இளையராஜா இசையின் பின்னாளில் மிக முக்கியமான பண்பாக மாறுகிறது.
இசைக்குழு ஒரு கதாபாத்திரமாக மாறும் தருணம்
தமிழ் திரைப்பட இசையில் இசைக்குழு முக்கியப் பங்கு வகித்தது புதிதல்ல.
எம்.எஸ். விஸ்வநாதன் உள்ளிட்ட பல இசையமைப்பாளர்கள் அதனை அற்புதமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.
ஆனால் இளையராஜா கொண்டு வந்த முக்கியமான மாற்றங்களில் ஒன்று,
இசைக்குழுவை ஒரு கதாபாத்திரமாக மாற்றியது.
அது வெறும் பின்னணி அல்ல.
அது பேசுகிறது.
பதிலளிக்கிறது.
எதிர்க்கிறது.
சில நேரங்களில் உணர்ச்சியை வழிநடத்துகிறது.
சில நேரங்களில் பாடகர்களிடமிருந்து கதையின் மையத்தையே எடுத்துக்கொள்கிறது.
"ஹே தண்ணி"யில் அந்த மாற்றத்தின் ஆரம்பக் குறியீடுகளைப் பார்க்க முடிகிறது.
ஒலிநிறத்தின் (Timbre) முக்கியத்துவம்
இளையராஜா பற்றி பேசும்போது Melody மற்றும் Harmony பற்றியே அதிகம் பேசப்படுகிறது.
ஆனால் Timbre பற்றிய விவாதங்கள் ஒப்பீட்டளவில் குறைவு.
ஒரு குறிப்பிட்ட கருவியைத் தேர்ந்தெடுப்பது கூட ஒரு இசைச் சிந்தனையாக இருக்க முடியும்.
அதற்கான எடுத்துக்காட்டுகளை இந்தக் கால பாடல்களில் காணலாம்.
Recorder போன்ற மரக்காற்றிசைக் கருவிகளின் பயன்பாடு,
மென்மையான Woodwind Textures,
அல்லது வழக்கமான திரைப்பட இசையில் அரிதாகக் கேட்கப்பட்ட ஒலிநிறங்கள்,
இவை அனைத்தும் இந்தக் காலத்தின் சுவாரசியமான அம்சங்களாகத் தோன்றுகின்றன.
இது வெறும் Melody Experiment அல்ல.
ஒரு Timbre Experiment கூட ஆகும்.
1979-ஐ மீண்டும் கேட்பது
இன்று இந்தப் பாடலைக் கேட்கும்போது,
நாம் 1979-இல் இருந்த ஒரு கேட்பவராக இருக்க முடியாது.
ஏனெனில் பின்னர் வந்த நாற்பது ஆண்டுகளின் இளையராஜா இசை நமக்குத் தெரியும்.
அவரது Symphony முயற்சிகளும் தெரியும்.
அவரது Polyphonic Writing-யும் தெரியும்.
அவரது Orchestral Architecture-யும் தெரியும்.
எனவே இன்று "ஹே தண்ணி"யைக் கேட்கும்போது,
அதன் உள்ளே பின்னாளில் உருவாகப்போகும் பல இசைச் சிந்தனைகளின் நிழல்களை நாம் காண்கிறோம்.
அதுவே இந்தப் பாடலை வரலாற்று ரீதியாக முக்கியமானதாக மாற்றுகிறது.
ஒரு திறந்த முடிவு
இந்த ஆய்வு "ஹே தண்ணி" ஒரு முழுமையான Counterpoint Composition என்று வாதிடவில்லை.
அதேபோல், இது ஒரு Classical Polyphonic Work என்றும் கூறவில்லை.
ஆனால் இந்தப் பாடலின் உள்ளே காணப்படும் பல்குரல் சிந்தனை,
சுயாதீன இசை நகர்வுகள்,
கருவிகளின் செயற்பாட்டு பங்கு,
மற்றும் அடுக்குகள் கொண்ட Orchestral Writing ஆகியவை,
பின்னாளில் முழுமையாக மலரப்போகும் ஒரு இசை மொழியின் ஆரம்ப வடிவங்களை நமக்குக் காட்டுகின்றன.
அந்த அர்த்தத்தில்,
"ஹே தண்ணி" ஒரு பாடல் மட்டுமல்ல.
அது எதிர்கால இளையராஜாவின் ஒரு ஆரம்ப வரைபடம்.
அடுத்த வழித்தடம் : ஒரு ரயில், ஒரு ரிதம், ஒரு இசைக் கரு
"ஹே தண்ணி" பல குரல்கள் ஒரே நேரத்தில் வாழ முயன்ற உலகத்திற்குள் நம்மை அழைத்துச் சென்றது.
இப்போது நாம் முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு இசைச் சோதனையை நோக்கிச் செல்லப் போகிறோம்.
அங்கே பல குரல்கள் இல்லை.
ஆனால் ஒரு தொடர்ச்சியான இயக்கம் இருக்கிறது.
ஒரு மீளும் இசைக் கரு இருக்கிறது.
மற்றும் பாடல் தொடங்குவதற்கு முன்பே கேட்கப்படும் ஒரு ரயில் இருக்கிறது.
அடுத்த பகுதியில்,
1979-இல் வெளிவந்த இன்னொரு சுவாரசியமான இசை ஆவணமான
“மஞ்சள் நிலாவுக்கு முதல் இரவு”
பாடலுக்குள் நுழைவோம்.
பகுதி 5 : மஞ்சள் நிலாவுக்கு – ஒரு ரயில் இசையாக மாறும் போது
"ஹே தண்ணி" பாடலை ஆய்வு செய்தபோது நாம் கவனித்த முக்கிய அம்சம் பல குரல்கள் ஒரே நேரத்தில் வாழ முயலும் இசை உலகமாகும்.
ஆனால் "மஞ்சள் நிலாவுக்கு" முற்றிலும் வேறுபட்ட பாதையில் பயணிக்கிறது.
இங்கே இசையின் மையக் கேள்வி:
பல குரல்கள் எப்படி இணைந்து வாழ்கின்றன?
என்பதல்ல.
மாறாக,
ஒரு தொடர்ச்சியான இயக்கத்தை இசையாக மாற்ற முடியுமா?
என்பதாகத் தோன்றுகிறது.
இந்தப் பாடலை முதன்முறையாகக் கேட்கும் போது அது ஒரு இனிமையான காதல் பாடலாகவே தோன்றலாம்.
ஆனால் அதன் கட்டமைப்பைக் கவனித்தால், பாடலின் அடியில் ஒரு நிலையான இயக்கம் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருப்பதை உணர முடிகிறது.
அந்த இயக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள பாடலின் முதல் சில விநாடிகளுக்குத் திரும்பிச் செல்ல வேண்டும்.
பாடல் தொடங்குவதற்கு முன் தொடங்கும் இசை
பல பாடல்களில் Prelude என்பது இசைக்கான அறிமுகம்.
ஆனால் சில பாடல்களில் Prelude என்பது இசைக்கான அறிமுகம் மட்டுமல்ல.
அது ஒரு காட்சிக்கான அறிமுகமாகவும் செயல்படுகிறது.
"மஞ்சள் நிலாவுக்கு" பாடலின் தொடக்கத்தில் கேட்கும் இரயில் ஒலி அப்படிப்பட்ட ஒரு தருணத்தை உருவாக்குகிறது.
முதலில் அது ஒரு Sound Effect போலத் தோன்றலாம்.
ஒரு காட்சி அமைப்பதற்காக பயன்படுத்தப்பட்ட திரைப்படத் தொழில்நுட்பமாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால் பாடல் முழுவதையும் கவனமாகக் கேட்ட பிறகு, அந்த இரயில் ஒலி வெறும் அலங்காரமாக இல்லை என்ற சந்தேகம் எழுகிறது.
ஏனெனில் இரயில் மறைந்த பிறகும் அதன் இயக்கம் பாடலுக்குள் தொடர்ந்து வாழ்வது போலத் தோன்றுகிறது.
ஒரு ஒலி. ஒரு குறியீடு.
திரைப்பட இசையில் சில நேரங்களில் ஒரு ஒலி, பின்னர் வரப்போகும் இசையின் குறியீடாகச் செயல்படுகிறது.
ஒரு கதவின் சத்தம்.
ஒரு மழைத்துளி.
ஒரு மணி ஓசை.
அல்லது ஒரு ரயில்.
இங்கே ரயில் வெறும் காட்சி பின்னணியாக இல்லாமல், பாடலின் உள்ளார்ந்த இயக்கத்தைக் குறிக்கும் சின்னமாக இருக்கலாம்.
அதாவது,
நாம் தொடக்கத்தில் கேட்பது ஒரு ரயில்.
ஆனால் அதன் பின்னர் கேட்பது,
அதே இயக்கத்தின் இசை வடிவமாக இருக்கலாம்.
ரயில் போய்விட்டது. ஆனால் அதன் தாளம் போகவில்லை.
இந்தப் பாடலை பலமுறை கேட்கும்போது உருவாகும் மிக வலுவான உணர்வுகளில் ஒன்று தொடர்ச்சியான முன்னோக்கி நகர்வாகும்.
பாடல் எங்கும் நின்றுவிடுவதில்லை.
அது ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.
சுழன்றுகொண்டே இருக்கிறது.
முன்னோக்கிச் சென்றுகொண்டே இருக்கிறது.
இதற்குக் காரணம் வெறும் தாளக்கருவிகள் அல்ல.
மாறாக,
பாடலின் பல அடுக்குகளிலும் காணப்படும் மீளும் இயக்க அமைப்புகளாக இருக்கலாம்.
ஒரு ரயிலின் சக்கரங்கள் தண்டவாளத்தின் மேல் தொடர்ந்து சுழல்வதைப் போல,
இந்தப் பாடலின் சில இசைக் கூறுகளும் தொடர்ந்து நகர்கின்றன.
கேட்பவர் அதை உணர்கிறார்.
ஆனால் உடனடியாக அடையாளம் காண முடியாமல் போகலாம்.
ஒரு Loop உணர்வு
இந்தப் பாடலைக் கேட்கும்போது அடிக்கடி தோன்றும் இன்னொரு உணர்வு Loop Illusion ஆகும்.
ஒரு குறிப்பிட்ட Pattern தொடர்ந்து மீண்டும் நிகழ்வது போலத் தோன்றுகிறது.
இன்று நாம் Digital Audio Workstations, MIDI Sequencers மற்றும் Loop-based Production-க்கு பழகியிருப்பதால் இது இயல்பாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால் 1979-இல் இது வேறுபட்ட அனுபவமாக இருந்திருக்க வேண்டும்.
அந்தக் காலத்தில் ஒரு இசைக் கருத்தை இவ்வளவு தொடர்ச்சியாகச் சுழலச் செய்வது, ஒரு தனித்துவமான இசைச் சிந்தனையாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.
அதனால் முக்கியமான கேள்வி:
இந்தப் பாடல் Loop-ஐ பயன்படுத்துகிறதா?
அல்லது
Loop போலக் கேட்கும் ஒரு இசை அமைப்பை உருவாக்குகிறதா?
என்பதாக மாறுகிறது.
Ostinato என்ற சாத்தியம்
Western Classical இசையில் Ostinato என்பது தொடர்ந்து மீண்டும் வரும் இசைக் கருத்தைக் குறிக்கிறது.
அதே Pattern மீண்டும் நிகழ்கிறது.
ஆனால் அதன் மேல் புதிய மெலடிகள், புதிய Harmony, புதிய உணர்ச்சிகள் உருவாகின்றன.
இதனால் கேட்பவர் இரண்டு அனுபவங்களை ஒரே நேரத்தில் பெறுகிறார்.
நிலைத்தன்மை
மாற்றம்
அடித்தளம் மாறுவதில்லை.
ஆனால் அதன் மேல் உலகம் மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.
"மஞ்சள் நிலாவுக்கு முதல் இரவு" பாடலின் சில பகுதிகள் இதே சிந்தனையை நினைவூட்டுகின்றன.
அதனால் இந்தப் பாடலை Ostinato Thinking என்ற கோணத்திலும் ஆய்வு செய்யலாம்.
இயக்கத்தை இசையாக்கும் கலை
ஒரு காதல் பாடலை எழுதுவது ஒரு விஷயம்.
ஒரு காதல் பாடலுக்குள் இயக்கத்தை உருவாக்குவது இன்னொரு விஷயம்.
"மஞ்சள் நிலாவுக்கு முதல் இரவு" பாடலின் தனித்துவம் அதன் மெலடியில் மட்டும் இல்லை.
அதன் இயக்க உணர்விலும் உள்ளது.
பாடல் முழுவதும் ஏதோ ஒன்று நகர்கிறது.
ஒரு ரயில் போல.
ஒரு பயணம் போல.
ஒரு தொடர்ச்சியான சுழற்சி போல.
இதுவே இந்தப் பாடலை சாதாரண காதல் பாடல்களிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது.
1979-இல் எதிர்காலத்தின் ஒரு சின்னம்
இன்று இந்தப் பாடலை மீண்டும் கேட்கும்போது,
அதன் உள்ளே பின்னாளில் மிகப் பிரபலமாக மாறப்போகும் பல இசை அணுகுமுறைகளின் ஆரம்ப சுவடுகளைப் பார்க்க முடிகிறது.
Repetition.
Motion.
Pattern-based Construction.
Layered Arrangement.
Instrumental Continuity.
இவை அனைத்தும் பின்னாளில் பல வடிவங்களில் வளர்ந்தன.
ஆனால் அவற்றின் ஆரம்ப சோதனைகள் ஏற்கனவே இங்கே நடைபெற்று கொண்டிருந்திருக்கலாம்.
அடுத்த பகுதியில்,
இந்த தொடர்ச்சியான இயக்கத்தை உருவாக்கும் கருவிகள்,
Recorder போன்ற Woodwind Timbres,
மீளும் இசைக் கூறுகள்,
மற்றும் பாடலின் உள்ளே மறைந்திருக்கும் "Railway Rhythm Architecture" ஆகியவற்றை விரிவாகப் பார்ப்போம்.
பகுதி 6 : ரயில் மறைகிறது... ஆனால் அதன் ரிதம் தொடர்கிறது
"மஞ்சள் நிலாவுக்கு" பாடலை ஒரு காதல் பாடலாக மட்டும் கேட்டால் அதன் இனிமை நம்மை ஈர்க்கும்.
ஆனால் அதை ஒரு இசை அமைப்பாகக் கேட்டால் வேறு ஒரு விஷயம் காதில் விழத் தொடங்குகிறது.
இந்தப் பாடலின் உண்மையான நாயகன் மெலடி மட்டுமல்ல.
இயக்கம்.
அதாவது Motion.
பாடலின் ஆரம்பத்தில் கேட்கும் ரயில் ஒரு திரைப்பட ஒலியாக மட்டும் இல்லாமல், முழுப் பாடலையும் இயக்கப்போகும் இசைத் தத்துவத்தின் அறிமுகமாக இருக்கலாம்.
ரயிலின் இயற்பியல் மற்றும் இசையின் இயற்பியல்
ஒரு ரயில் நகரும்போது நாம் முதலில் கவனிப்பது அதன் வேகத்தை அல்ல.
அதன் தொடர்ச்சியை.
சக்கரங்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஒரே இயக்கத்தைச் செய்கின்றன.
ஆனால் அந்த மீள்வே நமக்குள் முன்னோக்கிச் செல்லும் உணர்வை உருவாக்குகிறது.
இசையிலும் இதே நிகழ்வு நடைபெற முடியும்.
ஒரு குறிப்பிட்ட Rhythm Pattern,
ஒரு குறிப்பிட்ட Bass Figure,
அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட Accompaniment Figure தொடர்ந்து நிகழும்போது,
கேட்பவரின் மனம் அதை ஒரு பயணமாக உணரத் தொடங்குகிறது.
"மஞ்சள் நிலாவுக்கு" பாடலின் அடித்தளத்தில் இப்படிப்பட்ட ஒரு தொடர்ச்சியான இயக்க உணர்வு இருப்பது போலத் தோன்றுகிறது.
Rhythm என்பது தாளம் மட்டுமல்ல
பொதுவாக Rhythm என்று சொன்னால் தாளக்கருவிகளை மட்டுமே நினைக்கிறோம்.
ஆனால் பெரிய இசை அமைப்புகளில் Rhythm என்பது முழு இசைக்குழுவின் பொறுப்பாக இருக்கலாம்.
Bass Rhythm.
Chord Rhythm.
Woodwind Rhythm.
String Pulses.
இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு இயக்கக் கட்டமைப்பை உருவாக்குகின்றன.
இந்தப் பாடலின் சிறப்பு, தாளக்கருவிகள் மட்டும் அல்லாமல் பல இசை அடுக்குகளும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து முன்னோக்கிச் செல்லும் உணர்வை உருவாக்குகின்றன என்பதில்தான் இருக்கிறது.
ஒரு சுழலும் இசைக் கரு
பாடலை மீண்டும் மீண்டும் கேட்கும்போது ஒரு சுவாரசியமான அனுபவம் ஏற்படுகிறது.
சில இசைக் கூறுகள் தொடர்ந்து திரும்பி வருவது போலத் தோன்றுகிறது.
அவை அப்படியே நகலெடுக்கப்பட்ட Loop-களா?
அல்லது இசைக்கலைஞர்களால் மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்கப்பட்ட Pattern-களா?
என்பதை உறுதியாகச் சொல்ல பதிவு விவரங்கள் தேவைப்படும்.
ஆனால் கேட்பவரின் அனுபவத்தில் முக்கியமானது தொழில்நுட்பம் அல்ல.
அதனால் உருவாகும் உணர்வு.
அந்த உணர்வு,
ஒரு சக்கரம் தொடர்ந்து சுழல்கிறது என்ற உணர்வு.
அதாவது,
ரயில் இன்னும் நகர்கிறது என்ற உணர்வு.
Ostinato மற்றும் பயண உணர்வு
Ostinato என்ற கருத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்திக் கொள்ளலாம்.
ஒரு இசைக் கருத்து தொடர்ந்து மீண்டும் நிகழ்கிறது.
ஆனால் அதன் மேல் உலகம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது.
இதனால் இரண்டு முரண்பட்ட அனுபவங்கள் ஒன்றாக உருவாகின்றன.
நிலைத்தன்மை
இயக்கம்
ரயிலும் இதே கொள்கையில்தான் இயங்குகிறது.
சக்கரங்களின் அடிப்படை இயக்கம் மாறுவதில்லை.
ஆனால் காட்சிகள் மாறுகின்றன.
நிலப்பரப்புகள் மாறுகின்றன.
நிலையங்கள் மாறுகின்றன.
பயணம் தொடர்கிறது.
"மஞ்சள் நிலாவுக்கு" பாடலிலும் இதே உளவியல் அனுபவம் உருவாகிறது.
அடியில் ஒரு நிலையான இயக்கம்.
அதன் மேல் மாறிக்கொண்டிருக்கும் மெலடிகள்.
Recorder உலகத்தின் இன்னொரு சுவடு
"ஹே தண்ணி" பாடலைப் போலவே இங்கும் சில மரக்காற்றிசைக் குரல்கள் கவனத்தை ஈர்க்கின்றன.
1970களின் இறுதி மற்றும் 1980களின் தொடக்க கால இளையராஜா இசையில் அடிக்கடி கேட்கப்படும் ஒரு தனித்துவமான Timbre இங்கும் தோன்றுகிறது.
அது இந்திய புல்லாங்குழலின் ஒலியிலிருந்து சற்று வேறுபடுகிறது.
மேற்கத்திய Recorder அல்லது அதனுடன் தொடர்புடைய Woodwind கருவிகளின் ஒலிநிறத்தை நினைவூட்டுகிறது.
இது உறுதியாக Recorder தானா என்பதை கருவி பதிவுகள் இல்லாமல் கூற முடியாது.
ஆனால் அந்த ஒலிநிறம் இக்கால இளையராஜா இசையின் ஒரு அடையாளமாகத் தொடர்ந்து தோன்றுவது கவனிக்கத்தக்கது.
மேலும் முக்கியமாக,
இந்தக் கருவிகள் வெறும் அலங்காரப் பணி செய்வதில்லை.
அவை இயக்க உணர்வைத் தொடர உதவுகின்றன.
ரயில் நகர்வதைப் போல இசையும் நகர வேண்டும்.
அதற்குத் தேவையான காற்றோட்டத்தை இந்த Woodwind Writing உருவாக்குகிறது.
உலக இசையின் சிறு சுவடுகள்
இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசையைப் பற்றிப் பேசும்போது அடிக்கடி கவனிக்கப்படாத ஒரு விஷயம் அவரது Timbre Curiosity ஆகும்.
அவர் வெறும் இந்திய மற்றும் மேற்கத்திய இசை இலக்கணங்களையே ஆராயவில்லை.
ஒலிநிறங்களையும் ஆராய்ந்தார்.
அந்தக் கால பாடல்களில் சில நேரங்களில் Alpine Horn-களை நினைவூட்டும் ஒலிகள்,
சில நேரங்களில் Polynesian Music-இன் சாயல்கள்,
சில நேரங்களில் Caribbean Rhythm உணர்வுகள்,
சில நேரங்களில் African Percussive Colours ஆகியவற்றின் தாக்கங்களைப் போன்ற உணர்வுகள் தோன்றுகின்றன.
இவை அனைத்தும் நேரடி கடன்களாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
ஆனால் உலகின் பல்வேறு இசை ஒலிநிறங்களை ஆர்வத்துடன் கேட்டு உள்வாங்கிய இசையமைப்பாளரின் மனநிலையை அவை சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
"மஞ்சள் நிலாவுக்கு முதல் இரவு" போன்ற பாடல்களும் அந்தத் தேடலின் ஒரு பகுதியாகத் தோன்றுகின்றன.
மெலடியை விட பெரியது – இயக்கம்
இந்தப் பாடலைப் பற்றி பேசும்போது பெரும்பாலானோர் அதன் இனிமையான மெலடியை நினைவுகூர்வார்கள்.
அது இயல்பானதே.
ஆனால் இசை அமைப்பு என்ற கோணத்தில் பார்த்தால், இந்தப் பாடலின் மிகப் பெரிய சாதனை வேறு எங்கோ இருக்கலாம்.
அது ஒரு உணர்ச்சியை மட்டுமல்ல,
ஒரு இயக்கத்தையும் உருவாக்குகிறது.
பாடல் முடியும் வரை அந்த இயக்கம் நிற்கவில்லை.
ரயில் தொடக்கத்தில் மறைந்துவிட்டாலும்,
அதன் நிழல் முழுப் பாடலிலும் தொடர்ந்து பயணிக்கிறது.
அடுத்த பகுதியில்,
இந்தப் பாடலின் Bass Writing,
Layered Arrangement,
Loop Illusion,
மற்றும் 1979-இல் இளையராஜா ஏற்கனவே எதிர்கால Sequencer சிந்தனைகளை கையால் உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தாரா என்ற சுவாரசியமான கேள்வியை ஆராயப் போகிறோம்.
பகுதி 7 : Loop இல்லாமல் Loop உணர்வை உருவாக்க முடியுமா?
"மஞ்சள் நிலாவுக்கு" பாடலைக் கேட்கும்போது அடிக்கடி மனதில் எழும் ஒரு சுவாரசியமான கேள்வி உள்ளது.
நாம் உண்மையில் என்ன கேட்கிறோம்?
ஒரு தொடர்ச்சியான இசைக் கட்டமைப்பையா?
அல்லது
ஒரு Loop-ஐயா?
இன்றைய காதுகளுக்கு இந்தக் கேள்வி இயல்பானதாகத் தோன்றலாம்.
ஏனெனில் நாம் வாழும் காலம் Loop-based Music Production-இன் காலம்.
Sequencers.
MIDI.
Pattern Programming.
Digital Repetition.
இவை அனைத்தும் இன்று இசையின் சாதாரண கருவிகளாகிவிட்டன.
ஆனால் 1979-இல் நிலைமை முற்றிலும் வேறுபட்டது.
1979 : கணினி அல்ல, மனிதர்கள்
இன்று ஒரு இசைக் கருத்தை ஆயிரம் முறை வேண்டுமானாலும் துல்லியமாக மீண்டும் நிகழ்த்தலாம்.
ஒரு பொத்தானை அழுத்தினால் போதும்.
ஆனால் 1979-இல் இசையின் மையத்தில் இருந்தது மனிதர்கள்தான்.
Drummer.
Bass Player.
Guitarist.
Woodwind Players.
String Sections.
அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் வாசித்தனர்.
அவர்கள் சுவாசித்தனர்.
அவர்கள் சிறிய வேறுபாடுகளுடன் இசையை உயிர்ப்பித்தனர்.
எனவே இன்று நாம் கேட்கும் Loop உணர்வு, அக்காலத்தில் உண்மையான Electronic Loop ஆக இருந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
அது மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு Loop Illusion ஆகவும் இருக்கலாம்.
ஒரு மாயை. ஆனால் உண்மையான மாயை.
இசையில் சில நேரங்களில் உண்மை முக்கியமல்ல.
அனுபவம்தான் முக்கியம்.
உதாரணமாக,
ஒரு திரைப்படத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ரயிலின் காட்சியைப் பார்க்கும்போது,
அது உண்மையான பயணம் அல்ல என்பதை நாம் அறிவோம்.
ஆனால் அந்த இயக்கத்தை நாம் உணர்கிறோம்.
அதேபோல்,
இந்தப் பாடலில் உண்மையான Loop பயன்படுத்தப்பட்டதா என்பது விட,
Loop போல உணர வைக்கிறதா என்பது முக்கியமான கேள்வியாகிறது.
அந்தக் கோணத்தில் பார்த்தால்,
இந்தப் பாடல் மிகவும் வெற்றிகரமானதாகத் தோன்றுகிறது.
மீள்வும் சிறிய மாற்றங்களும்
ஒரு Pattern அப்படியே மீண்டும் மீண்டும் வந்தால் அது இயந்திரத் தன்மையை உருவாக்கும்.
ஆனால் ஒரு Pattern ஒவ்வொரு முறையும் மிகச் சிறிய மாற்றங்களுடன் திரும்பி வந்தால்,
அது உயிருடன் இருப்பது போலத் தோன்றும்.
இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசையில் அடிக்கடி காணப்படும் ஒரு அம்சம் இதுவாக இருக்கலாம்.
ஒரே கருத்து திரும்பி வருகிறது.
ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் சிறிது மாறுகிறது.
ஒரு புதிய கருவி சேர்கிறது.
ஒரு எதிர்மெலடி தோன்றுகிறது.
ஒரு Bass Figure மாறுகிறது.
அல்லது ஒரு Harmony நிறம் மாறுகிறது.
இதனால் மீள்வும் புதுமையும் ஒன்றாக வாழத் தொடங்குகின்றன.
ஒரு கையால் உருவாக்கப்பட்ட Sequencer?
இங்கே ஒரு சுவாரசியமான சிந்தனை உருவாகிறது.
பின்னாளில் Sequencer செய்யப்போகும் வேலையை,
இளையராஜா ஏற்கனவே மனித இசைக்கலைஞர்களின் உதவியுடன் கற்பனை செய்தாரா?
இது ஒரு வரலாற்று வாதமல்ல.
ஒரு ஆய்வுக் கேள்வி.
ஏனெனில் இந்தக் கால பாடல்களை கேட்கும்போது,
Pattern-Based Thinking என்ற ஒன்று தொடர்ந்து வெளிப்படுகிறது.
ஒரு குறிப்பிட்ட இசைக் கரு.
அதன் மீள்வுகள்.
அதன் மேல் கட்டப்படும் புதிய அடுக்குகள்.
இவை அனைத்தும் பின்னாளில் Sequencer Logic-இல் மிகவும் இயல்பான அம்சங்களாக மாறுகின்றன.
ஆனால் இங்கே அவை இன்னும் மனிதர்களால் வாசிக்கப்படுகின்றன.
அதனால்தான் இந்த இசைக்கு இயந்திரத் துல்லியமும் இல்லை.
மனித வெப்பமும் குறையவில்லை.
இயக்கத்தைத் தாங்கும் Bass
இந்தப் பாடலின் தொடர்ச்சியான இயக்க உணர்வுக்கு இன்னொரு முக்கிய காரணம் Bass Writing ஆக இருக்கலாம்.
பெரும்பாலான கேட்பவர்கள் Bass Line-ஐ தனியாகக் கவனிக்க மாட்டார்கள்.
ஆனால் நல்ல Bass Writing என்பது பல நேரங்களில் பாடலின் மறைந்த இயந்திரமாக செயல்படுகிறது.
கண்களுக்கு தெரியாத என்ஜின் போல.
இங்கே Bass வெறும் அடித்தளமாக இல்லாமல்,
பாடலின் இயக்கத்தைத் தொடர்ந்து உயிருடன் வைத்திருக்க உதவுகிறது.
ரயிலின் இயந்திரம் கண்களுக்கு தெரியாமல் வண்டிகளை இழுப்பது போல,
இந்த Bass Writing பாடலின் முன்னேற்றத்தைத் தாங்குகிறது.
அடுக்குகளின் கட்டிடக்கலை
இந்தப் பாடலை வெறும் Melody + Rhythm என்ற கோணத்தில் பார்த்தால் அதன் முழு அழகு தெரியாது.
அதன் உண்மையான சக்தி அதன் Layers-இல் இருக்கலாம்.
ஒரு அடுக்கில் Rhythm.
மற்றொரு அடுக்கில் Bass.
மற்றொரு அடுக்கில் Woodwinds.
மற்றொரு அடுக்கில் Strings.
அவற்றின் மேல் Vocal Melody.
இந்த அடுக்குகள் அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து செயல்படும்போது,
ஒரு பெரிய இயக்க உணர்வு உருவாகிறது.
கேட்பவர் அதை ஒரு தனிக் கருவியிடமிருந்து உணரவில்லை.
முழு அமைப்பிலிருந்தும் உணர்கிறார்.
Raw Ilaiyaraaja
இந்த ஆய்வின் ஆரம்பத்தில் ஒரு கருத்தை முன்வைத்தோம்.
1976 முதல் 1981 வரையிலான காலம்,
இளையராஜாவின் Experimental Years ஆக இருக்கக்கூடும் என்று.
"மஞ்சள் நிலாவுக்கு" போன்ற பாடல்கள் அந்தக் கருத்துக்கு சுவாரசியமான ஆதாரங்களாகத் தோன்றுகின்றன.
இங்கே பின்னாளில் உலகம் முழுவதும் பாராட்டப்போகும் இளையராஜா முழுமையாக உருவாகிவிடவில்லை.
ஆனால் அவர் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்.
சோதித்துப் பார்க்கிறார்.
புதிய ஒலிகளை முயற்சிக்கிறார்.
புதிய கட்டமைப்புகளை உருவாக்குகிறார்.
அந்தத் தேடலின் கச்சிதமாகச் செதுக்கப்படாத,
ஆனால் உயிர் நிறைந்த வடிவத்தை இந்தப் பாடலில் உணர முடிகிறது.
அதனால்தான் இந்தக் கால இளையராஜாவை
"Raw Ilaiyaraaja"
என்று அழைக்கத் தோன்றுகிறது.
அவரது எதிர்கால இசை உலகம் இன்னும் முழுமையாக கட்டப்படவில்லை.
ஆனால் அதன் அடித்தளங்கள் ஏற்கனவே அமைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.
அடுத்த பகுதியில்,
"ஹே தண்ணி" மற்றும் "மஞ்சள் நிலாவுக்கு" ஆகிய இரண்டு பாடல்களையும் நேரடியாக ஒப்பிட்டு,
1979-இல் இளையராஜா எந்த இரண்டு வெவ்வேறு இசைப் பாதைகளை ஒரே நேரத்தில் ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தார் என்பதைப் பார்ப்போம்.
பகுதி 8 : இரண்டு பாடல்கள். இரண்டு சோதனைகள்.
இதுவரை நாம் இரண்டு பாடல்களை ஆய்வு செய்தோம்.
ஹே தண்ணி
மஞ்சள் நிலாவுக்கு
முதல் பார்வையில் இந்த இரண்டு பாடல்களுக்கும் பெரிய தொடர்பு இருப்பதாகத் தோன்றாது.
அவற்றின் மெலடிகள் வேறுபட்டவை.
அவற்றின் உணர்ச்சி உலகங்கள் வேறுபட்டவை.
அவற்றின் திரைப்படச் சூழல்களும் வேறுபட்டவை.
ஆனால் இசை அமைப்பின் கோணத்தில் பார்த்தால்,
இவை இரண்டும் ஒரே காலகட்டத்தில் உருவான இரண்டு சுவாரசியமான ஆய்வுக் குறிப்புகள் போலத் தோன்றுகின்றன.
ஹே தண்ணி : அகலத்தைத் தேடும் இசை
"ஹே தண்ணி" பாடலின் மையக் கருத்து அகலம்.
ஒரு மெலடிக்கு அருகில் இன்னொரு மெலடி.
ஒரு குரலுக்கு அருகில் இன்னொரு குரல்.
ஒரு இசைக் கருத்துக்கு அருகில் இன்னொரு இசைக் கருத்து.
அதாவது,
இசை ஒரே கோட்டில் செல்லவில்லை.
அது அகலமாக விரிகிறது.
பல அடுக்குகளாகப் பிரிகிறது.
பல குரல்களை ஒரே நேரத்தில் வாழ அனுமதிக்கிறது.
இந்தப் பாடலின் மையத் தேடல்:
"ஒரே நேரத்தில் எத்தனை இசைக் கருத்துகள் வாழ முடியும்?"
என்பதாகத் தோன்றுகிறது.
மஞ்சள் நிலாவுக்கு : முன்னோக்கிச் செல்லும் இசை
மறுபுறம்,
"மஞ்சள் நிலாவுக்கு" முற்றிலும் வேறு கேள்வியை எழுப்புகிறது.
இங்கே இசை அகலமாக விரிவதில்லை.
மாறாக,
முன்னோக்கி நகர்கிறது.
ஒரு பயணம் போல.
ஒரு ரயில் போல.
ஒரு தொடர்ச்சியான இயக்கம் போல.
இங்கே மையத் தேடல்:
"ஒரு இசைக் கருத்தை எவ்வளவு தூரம் முன்னோக்கி நகர்த்த முடியும்?"
என்பதாகத் தோன்றுகிறது.
ஒன்று Polyphony-யை நோக்கி
"ஹே தண்ணி" பாடலில் நாம் தொடர்ந்து பார்த்த கருத்துகள்:
Independent Voices
Counter-Melodic Writing
Instrumental Conversations
Polyphonic Thinking
இவை அனைத்தும் பின்னாளில் இளையராஜா இசையின் முக்கிய அடையாளங்களாக மாறின.
பல நேரங்களில் அவர் இசையை Horizontal Architecture ஆக உருவாக்கினார்.
அதாவது,
ஒரு குரலின் மேல் இன்னொரு குரல்.
அதன் மேல் இன்னொரு குரல்.
அனைத்தும் உயிருடன்.
அனைத்தும் நகர்ந்து கொண்டே.
"ஹே தண்ணி" அந்த உலகத்தின் ஆரம்ப வரைபடங்களில் ஒன்றாகத் தோன்றுகிறது.
மற்றொன்று Ostinato உலகை நோக்கி
"மஞ்சள் நிலாவுக்கு"பாடலில் நாம் கண்ட கருத்துகள் வேறுபட்டவை.
Motion
Repetition
Pattern Construction
Loop Illusion
Ostinato Thinking
இங்கே இசை பல திசைகளில் பிரியவில்லை.
ஒரே திசையில் தொடர்ந்து நகர்கிறது.
ஆனால் அதன் உள்ளே சிறிய மாற்றங்கள் தொடர்ந்து நிகழ்கின்றன.
இந்த அணுகுமுறையும் பின்னாளில் இளையராஜா இசையில் பல்வேறு வடிவங்களில் வளர்ந்தது.
இரண்டு பாடல்களிலும் இருக்கும் பொதுவான அம்சம்
இந்த இரண்டு பாடல்களும் வெவ்வேறு பாதைகளில் பயணித்தாலும்,
அவற்றுக்குள் ஒரு பொதுவான அம்சம் உள்ளது.
அது ஆர்வம்.
Curiosity.
இசையை வேறுவிதமாக அமைக்க முடியுமா என்ற கேள்வி.
வழக்கமான திரைப்படப் பாடலின் எல்லைகளைத் தாண்டிப் பார்க்க முடியுமா என்ற தேடல்.
அதுவே இந்த இரண்டு பாடல்களையும் ஒன்றாக இணைக்கிறது.
ஒரு இசை ஆய்வுக்கூடம்
1976 முதல் 1981 வரையிலான காலத்தைப் பற்றி இந்தக் கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் ஒரு கருதுகோளை முன்வைத்தோம்.
அது:
இது இளையராஜாவின் Experimental Period ஆக இருக்கக்கூடும்.
இந்த இரண்டு பாடல்களும் அந்தக் கருத்தை நினைவூட்டுகின்றன.
இங்கே நாம் ஒரு நிலைபெற்ற இசைச் சாம்ராஜ்யத்தைப் பார்க்கவில்லை.
ஒரு ஆய்வுக்கூடத்தைப் பார்க்கிறோம்.
புதிய கருவிகள் சோதிக்கப்படுகின்றன.
புதிய ஒலிநிறங்கள் முயற்சிக்கப்படுகின்றன.
புதிய இசை இலக்கணங்கள் பரிசோதிக்கப்படுகின்றன.
புதிய கட்டமைப்புகள் உருவாக்கப்படுகின்றன.
அந்தச் சோதனைகளில் சில பின்னர் பெரும் இசை மொழிகளாக வளர்கின்றன.
சில மறைந்து போகின்றன.
ஆனால் அவை அனைத்தும் இந்தக் கால இசையில் தங்கள் சுவடுகளை விட்டுச் செல்கின்றன.
1979-இன் மறைக்கப்பட்ட மதிப்பு
இன்று நாம் இந்தப் பாடல்களை மீண்டும் கேட்பதற்கான காரணம் வெறும் நினைவலைகள் அல்ல.
அவை ஒரு இசையமைப்பாளரின் உருவாக்கப் பயணத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன.
பின்னாளில் உருவாகப்போகும் மிகப்பெரிய இசை உலகத்தின் விதைகளைப் பார்க்க உதவுகின்றன.
அதனால்,
1979 என்பது சில வெற்றிப் பாடல்கள் வெளியான வருடம் மட்டுமல்ல.
ஒரு இசை மொழி தன்னைத்தானே கண்டுபிடித்துக் கொண்டிருந்த வருடமும் ஆக இருக்கலாம்.
அடுத்த பகுதியில்,
இந்த இரண்டு பாடல்களையும் தாண்டி,
1976–1981 கால இளையராஜா இசையில் காணப்படும் Recorder, Woodwinds, World Music Colours, Bass Writing, மற்றும் Early Orchestral Thinking ஆகியவற்றைப் பற்றிய ஒரு விரிவான பார்வையைப் பெறுவோம்.
பகுதி 9 : Recorder-லிருந்து உலக இசை வரை – ஆரம்பகால இளையராஜாவின் ஒலிநிறத் தேடல்கள்
இளையராஜாவைப் பற்றி பேசும்போது பொதுவாக இரண்டு விஷயங்கள்தான் அதிகம் பேசப்படுகின்றன.
மெலடி (Melody)
ஹார்மனி (Harmony)
இவை இரண்டும் அவரது இசையின் மிக முக்கியமான அடையாளங்கள் என்பது உண்மை.
ஆனால் அவற்றுக்கு இணையாக முக்கியமான இன்னொரு துறை அடிக்கடி கவனிக்கப்படாமல் போகிறது.
அது Timbre.
அதாவது,
ஒரு கருவியின் ஒலிநிறம்.
ஒரு இசை ஒலிக்கும் விதம்.
ஒரு குறிப்பிட்ட ஒலி நமக்குள் உருவாக்கும் மனநிலை.
ஆரம்பகால இளையராஜா இசையை மீண்டும் கேட்கும்போது,
அவர் வெறும் மெலடிகளை மட்டுமல்ல,
ஒலிகளையும் தேடிக்கொண்டிருந்தார் என்ற உணர்வு உருவாகிறது.
ஒரு புதிய ஒலியைத் தேடும் மனம்
1970களின் இறுதி மற்றும் 1980களின் தொடக்க கால தமிழ் திரைப்பட இசையை நினைவுபடுத்திப் பார்த்தால்,
பல பாடல்களில் திடீரென காதில் விழும் சில விசித்திரமான ஒலிகள் இருக்கின்றன.
அவை வழக்கமான இந்திய இசைக்கருவிகளின் ஒலிகள் அல்ல.
அதே நேரத்தில் முழுமையான மேற்கத்திய Orchestral ஒலிகளும் அல்ல.
இரண்டிற்கும் இடையில் இருக்கும் ஒரு புதிய உலகம்.
அந்த உலகத்தை ஆர்வத்துடன் ஆராய்ந்த இசையமைப்பாளராக இளையராஜா தெரிகிறார்.
Recorder : ஒரு மறக்கப்பட்ட கதாநாயகன்?
இந்தக் கட்டுரையில் ஆய்வு செய்யப்பட்ட இரண்டு பாடல்களிலும்,
மேலும் இதே காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த பல பாடல்களிலும்,
ஒரு குறிப்பிட்ட மரக்காற்றிசைக் குரல் அடிக்கடி கேட்கப்படுகிறது.
அது இந்திய புல்லாங்குழலின் ஒலி அல்ல.
அது Concert Flute-இன் ஒலியும் அல்ல.
மென்மையானது.
சற்று மண்ணின் மணம் கொண்டது.
சற்று நாட்டுப்புறத் தன்மை கொண்டது.
அதே நேரத்தில் மேற்கத்திய ஒலிநிறத்தையும் தக்க வைத்திருக்கிறது.
இந்த ஒலி Recorder குடும்பத்தைச் சேர்ந்த கருவிகளை நினைவூட்டுகிறது.
கருவிப் பட்டியல் ஆதாரங்கள் இல்லாமல் இதனை உறுதியாக அடையாளம் காண முடியாவிட்டாலும்,
இந்த ஒலிநிறம் ஆரம்பகால இளையராஜா இசையில் அடிக்கடி தோன்றுவது மறுக்க முடியாத ஒன்று.
சுவாரசியமாக,
இந்தக் கருவி பெரும்பாலும் முக்கிய மெலடியை வாசிப்பதற்காக மட்டுமல்ல,
Counter-Melody உருவாக்குவதற்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
அதனால் இது ஒரு அலங்காரக் கருவியாக அல்ல,
ஒரு இசைக் குரலாக செயல்படுகிறது.
ஒலிநிறமும் இசையமைப்பும்
பல நேரங்களில் Timbre என்பது Arrangement-இன் ஒரு பகுதியாகவே கருதப்படுகிறது.
ஆனால் சில இசையமைப்பாளர்களிடம் Timbre தானே Composition-இன் ஒரு பகுதியாக மாறுகிறது.
இளையராஜா அத்தகைய இசையமைப்பாளர்களில் ஒருவராகத் தோன்றுகிறார்.
ஒரு குறிப்பிட்ட Melody-யை எந்த கருவி வாசிக்கிறது என்பது வெறும் தொழில்நுட்ப முடிவு அல்ல.
அது ஒரு கலைத் தீர்மானம்.
சில நேரங்களில் அந்தத் தீர்மானம்தான் முழுப் பாடலின் உணர்வை மாற்றிவிடுகிறது.
ஆரம்பகால பாடல்களில் கேட்கப்படும் Woodwind Colours இதற்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகள்.
உலக இசையை நோக்கி திறந்திருந்த ஜன்னல்கள்
இளையராஜாவின் இசையை இந்திய இசை மற்றும் மேற்கத்திய Classical இசை ஆகிய இரண்டு துருவங்களுக்குள் மட்டும் அடக்கிவிட முடியாது.
அவரது ஆரம்பகால இசையைக் கவனமாகக் கேட்டால்,
உலகின் பல பகுதிகளிலிருந்து வந்த ஒலிநிறங்களின் தாக்கங்களைப் போன்ற உணர்வுகள் தோன்றுகின்றன.
சில நேரங்களில் Alpine Folk Music-ஐ நினைவூட்டும் Horn Colours.
சில நேரங்களில் Caribbean இசையின் இலகுவான துள்ளல்.
சில நேரங்களில் Polynesian இசையின் திறந்த வெளி உணர்வு.
சில நேரங்களில் African Percussion-ஐ நினைவூட்டும் இயக்க ஆற்றல்.
இவை அனைத்தும் நேரடி மேற்கோள்களாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
ஆனால் உலகின் பல்வேறு இசை மரபுகளை ஆர்வத்துடன் கேட்ட இசைக்கலைஞரின் மனநிலையை அவை சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
தமிழ் மண்ணும் உலக ஒலிகளும்
இளையராஜாவின் மிகப்பெரிய தனித்துவங்களில் ஒன்று,
உலக இசை ஒலிநிறங்களைப் பயன்படுத்தியபோதும் தமிழ் மண்ணின் உணர்வை இழக்காததுதான்.
அவரது பாடல்களில் Recorder போன்ற ஒலிகள் கேட்கலாம்.
மேற்கத்திய Bass Writing இருக்கலாம்.
Polyphonic Thinking இருக்கலாம்.
ஆனால் இறுதியில் அது தமிழ்நாட்டின் மண்ணில் வேரூன்றிய இசையாகவே ஒலிக்கிறது.
இதுவே அந்த இசையை தனித்துவமாக்குகிறது.
கருவிகளை சேகரித்தவர் அல்ல – ஒலிகளை சேகரித்தவர்
இளையராஜா பற்றி பேசும்போது,
அவர் பல கருவிகளைப் பயன்படுத்தினார் என்று சொல்வது மட்டும் போதாது.
அவர் உண்மையில் சேகரித்தது கருவிகளை அல்ல.
ஒலிகளை.
ஒலிநிறங்களை.
இசைத் தன்மைகளை.
ஒரு கருவி எந்த நாட்டிலிருந்து வந்தது என்பது முக்கியமல்ல.
அது எந்த உணர்வை உருவாக்குகிறது என்பதுதான் முக்கியம்.
இந்த அணுகுமுறையே அவரது இசைக்கு உலகளாவிய பரப்பையும் உள்ளூர் அடையாளத்தையும் ஒரே நேரத்தில் வழங்கியது.
ஏன் ஆரம்பகால இளையராஜா வேறுபட்டு ஒலிக்கிறார்?
பல ரசிகர்கள் ஒரு சுவாரசியமான அனுபவத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்.
1976–1981 கால இளையராஜா பாடல்களை கேட்கும்போது ஒரு தனி வாசனை இருப்பது போலத் தோன்றுகிறது.
அவை பின்னாளில் வந்த மிகப்பெரிய Orchestral படைப்புகளைப் போல இல்லை.
அவை இன்னும் கச்சிதமாக வடிவமைக்கப்படாதவை.
ஆனால் அவற்றில் ஒரு தேடல் இருக்கிறது.
ஒரு ஆச்சரியம் இருக்கிறது.
ஒரு அபாயத்தை ஏற்கும் துணிச்சல் இருக்கிறது.
அதனால்தான் இந்தக் காலத்தை
Raw Ilaiyaraaja
என்று சிலர் உணர்கிறார்கள்.
ஒரு இசைச் சாம்ராஜ்யம் இன்னும் கட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.
ஒவ்வொரு பாடலும் ஒரு புதிய சோதனை.
ஒவ்வொரு கருவியும் ஒரு புதிய கேள்வி.
ஒவ்வொரு ஒலியும் ஒரு புதிய வாய்ப்பு.
அடுத்த பகுதியில்,
இந்த முழுக் கட்டுரையின் மையக் கருத்தான
“1976–1981 : இளையராஜாவின் Experimental Years?”
என்ற கேள்வியை நேரடியாக ஆராய்ந்து,
இந்த இரண்டு பாடல்கள் அந்தக் கருதுகோளுக்கு எவ்வாறு ஆதரவளிக்கின்றன என்பதைப் பார்ப்போம்.
பகுதி 10 : 1976–1981 — இளையராஜாவின் Experimental Years ஆக இருந்ததா?
இந்தக் கட்டுரையின் தொடக்கத்திலிருந்தே ஒரு கருத்து மீண்டும் மீண்டும் தோன்றிக்கொண்டிருக்கிறது.
அது ஒரு வரலாற்று உண்மை அல்ல.
ஒரு ஆய்வுக் கருதுகோள்.
ஒரு கேள்வி.
1976 முதல் 1981 வரையிலான காலம் இளையராஜாவின் Experimental Period ஆக இருந்ததா?
இந்தக் கட்டுரை அந்தக் கேள்விக்கு இறுதியான பதிலை வழங்க முயலவில்லை.
ஆனால் சில சுவாரசியமான தடயங்களை முன்வைக்க முயல்கிறது.
ஒரு புதிய இசையமைப்பாளரின் முதல் ஐந்து ஆண்டுகள்
1976-இல் தமிழ் திரைப்பட இசைக்கு ஒரு புதிய குரல் வந்தது.
அந்தக் குரல் வெறும் புதிய மெலடிகளை மட்டும் கொண்டு வரவில்லை.
ஒரு புதிய சிந்தனை முறையையும் கொண்டு வந்தது.
அன்னக்கிளி காலத்திலிருந்தே சில விஷயங்கள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.
நாட்டுப்புற இசை மீது ஆழமான ஈடுபாடு
Bass பற்றிய தனித்துவமான அணுகுமுறை
Western Harmony பற்றிய அறிவு
புதிய கருவிகளை முயற்சிக்கும் ஆர்வம்
Orchestration மீது அபார கவனம்
ஆனால் இவை இன்னும் முழுமையான அமைப்பாக மாறவில்லை.
அவை உருவாகிக் கொண்டிருக்கின்றன.
அவை ஒன்றையொன்று சந்தித்து புதிய வடிவங்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.
தேடலின் சுவடு
ஒரு முதிர்ந்த கலைஞரின் படைப்புகளில் பெரும்பாலும் நம்பிக்கை இருக்கும்.
அவர் எங்கு செல்ல வேண்டும் என்பது அவருக்குத் தெரியும்.
ஆனால் ஆரம்பகால படைப்புகளில் அடிக்கடி வேறு ஒன்று இருக்கும்.
தேடல்.
ஆர்வம்.
சோதனை.
அபாயத்தை ஏற்கும் மனநிலை.
1976–1981 கால பாடல்களில் இத்தகைய தேடலின் ஆற்றல் அடிக்கடி உணரப்படுகிறது.
ஒவ்வொரு படத்திலும்.
ஒவ்வொரு பாடலிலும்.
ஒவ்வொரு புதிய ஒலியிலும்.
ஹே தண்ணி : ஒரு சோதனை
இந்தக் கட்டுரையில் ஆய்வு செய்த முதல் பாடலான "ஹே தண்ணி"யை மீண்டும் நினைவுகூரலாம்.
அங்கே நாம் கண்டது:
பல்குரல் சிந்தனை
எதிர்நகரும் மெலடிகள்
சுயாதீன கருவிக் குரல்கள்
இசைக்குழுவை ஒரு கதாபாத்திரமாக அணுகுதல்
இவை அனைத்தும் பின்னாளில் முழுமையான வடிவத்தை அடையும்.
ஆனால் 1979-இலேயே அவற்றின் விதைகள் தென்படுகின்றன.
அதுவே இந்தப் பாடலை ஒரு முக்கிய ஆய்வுப் பொருளாக மாற்றுகிறது.
மஞ்சள் நிலாவுக்கு : இன்னொரு சோதனை
இரண்டாவது பாடலான "மஞ்சள் நிலாவுக்கு" வேறு பாதையில் செல்கிறது.
இங்கே கேள்வி பல்குரல் அல்ல.
இயக்கம்.
Motion.
Repetition.
Pattern Construction.
Loop Illusion.
இங்கே இசை முன்னோக்கிச் செல்லும் சக்தியை ஆராய்கிறது.
அதுவும் பின்னாளில் பல்வேறு வடிவங்களில் வளரப்போகும் இன்னொரு சிந்தனையின் ஆரம்பமாகத் தோன்றுகிறது.
ஒரே வருடம். இரண்டு திசைகள்.
இந்தக் கட்டுரையின் மிக சுவாரசியமான அம்சம்,
இந்த இரண்டு பாடல்களும் ஒரே காலகட்டத்தில் உருவானவை என்பதுதான்.
அதே 1979.
ஆனால் இரண்டு வெவ்வேறு தேடல்கள்.
ஒன்று அகலத்தை நோக்கிச் செல்கிறது.
மற்றொன்று இயக்கத்தை நோக்கிச் செல்கிறது.
ஒன்று பல குரல்களைத் தேடுகிறது.
மற்றொன்று தொடர்ச்சியான இயக்கத்தைத் தேடுகிறது.
இதனால் ஒரு முக்கியமான உணர்வு உருவாகிறது.
இளையராஜா ஒரு பாணியை மட்டும் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கவில்லை.
பல இசை மொழிகளை ஒரே நேரத்தில் ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தார்.
Raw Ilaiyaraaja vs Mature Ilaiyaraaja
இந்தக் கட்டுரையில் "Raw Ilaiyaraaja" என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியுள்ளோம்.
அது தரத்தைப் பற்றிய மதிப்பீடு அல்ல.
ஒரு படைப்பாற்றல் நிலையைப் பற்றிய விளக்கம்.
Raw என்பதன் பொருள்:
முழுமையாக வடிவமைக்கப்படாதது
தேடலில் இருப்பது
சோதனைகளால் நிரம்பியது
எதிர்பாராத திருப்பங்களைக் கொண்டது
பின்னாளில் வந்த Mature Ilaiyaraaja இசை அபாரமான கட்டுப்பாட்டையும் தெளிவையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
ஆனால் ஆரம்பகால இளையராஜா இசை வேறு காரணத்திற்காக கவர்கிறது.
அதில் கண்டுபிடிப்பின் மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.
ஒரு புதிய உலகம் உருவாகிக் கொண்டிருப்பதை நேரில் பார்ப்பது போன்ற உணர்வு இருக்கிறது.
ஒரு இசை ஆய்வுக்கூடம்
1976–1981 காலத்தை ஒரு இசை ஆய்வுக்கூடமாகக் கற்பனை செய்தால்,
பல விஷயங்கள் தெளிவாகத் தோன்றுகின்றன.
இங்கே கருவிகள் சோதிக்கப்படுகின்றன.
இங்கே Harmony சோதிக்கப்படுகிறது.
இங்கே Counterpoint சோதிக்கப்படுகிறது.
இங்கே Folk மற்றும் Western இசை இணைக்கப்படுகின்றன.
இங்கே புதிய Timbres தேடப்படுகின்றன.
இங்கே Bass புதிய பங்குகளை ஏற்கிறது.
இங்கே Orchestration திரைப்பட இசையின் எல்லைகளை விரிவுபடுத்தத் தொடங்குகிறது.
இந்தச் சோதனைகளின் பலனாகவே பின்னாளில் நாம் அறிந்திருக்கும் அந்தப் பெரிய இசை உலகம் உருவாகிறது.
இந்தக் கட்டுரையின் வரம்புகள்
இந்த ஆய்வைப் பற்றி ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை தெளிவாகக் கூற வேண்டும்.
இது Recording Session Notes அடிப்படையிலான ஆய்வு அல்ல.
இது Original Score Sheets அடிப்படையிலான ஆய்வும் அல்ல.
இது ஒரு Listening Analysis.
அதாவது,
கவனமாகக் கேட்பதன் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட ஆய்வு.
எனவே இங்கே முன்வைக்கப்பட்ட சில கருத்துகள் உறுதியான முடிவுகள் அல்ல.
ஆய்வுக்கான சாத்தியமான பாதைகள்.
மேலும் ஆராயப்பட வேண்டிய கேள்விகள்.
அந்த வகையில் இந்தக் கட்டுரை ஒரு முடிவாக அல்ல,
ஒரு தொடக்கமாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும்.
"1976–1981 என்பது இளையராஜாவின் Experimental Years ஆக இருந்ததா?"
இந்தக் கட்டுரையின் பதில்:
"அப்படியிருக்கலாம்."
அதற்கான சில சுவாரசியமான இசைத் தடயங்கள் இந்த இரண்டு பாடல்களிலும் தென்படுகின்றன.
அவற்றை மீண்டும் கேட்பது,
பாடல்களை மட்டும் மீண்டும் கேட்பதல்ல.
ஒரு இசை மொழி பிறந்து கொண்டிருந்த தருணத்தை மீண்டும் கேட்பதாகும்.
பகுதி 11 : மறக்கப்பட்ட பாடல்களை மீண்டும் கேட்பதன் அவசியம்
இசை வரலாறு என்பது வெற்றிப் பாடல்களின் பட்டியல் மட்டுமல்ல.
அது சோதனைகளின் வரலாறும் கூட.
சில சோதனைகள் பெரும் வெற்றியாக மாறுகின்றன.
சில சோதனைகள் காலத்தின் ஓட்டத்தில் மறைந்து விடுகின்றன.
ஆனால் பல நேரங்களில்,
மறக்கப்பட்ட அந்தச் சோதனைகளில்தான் எதிர்காலத்தின் விதைகள் மறைந்திருக்கும்.
இந்தக் கட்டுரையில் ஆய்வு செய்யப்பட்ட இரண்டு பாடல்களும் அப்படிப்பட்டவை.
ஏன் இந்த இரண்டு பாடல்கள்?
"ஹே தண்ணி" மற்றும் "மஞ்சள் நிலாவுக்கு" ஆகிய பாடல்கள் இளையராஜாவின் மிகப் பிரபலமான பாடல்களின் பட்டியலில் அடிக்கடி இடம்பெறுவதில்லை.
அவரது மிகப்பெரிய வெற்றிப் பாடல்களுடன் ஒப்பிடும்போது,
இவை ரசிகர்களின் தினசரி உரையாடல்களிலும் அரிதாகவே தோன்றுகின்றன.
ஆனால் இசை ஆய்வின் கோணத்தில் பார்த்தால்,
இவை மிகவும் மதிப்புமிக்க ஆவணங்களாக இருக்கலாம்.
ஏனெனில் இங்கே நாம் ஒரு முடிவுற்ற இசை மொழியைப் பார்க்கவில்லை.
உருவாகிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு இசை மொழியைப் பார்க்கிறோம்.
ஒரு பாடலுக்குள் மறைந்திருக்கும் எதிர்காலம்
"ஹே தண்ணி" பாடலின் உள்ளே,
பின்னாளில் முழுமையாக மலரப்போகும் Polyphonic Thinking-இன் சுவடுகளைப் பார்க்க முடிகிறது.
"மஞ்சள் நிலாவுக்கு" பாடலின் உள்ளே,
Motion-Based Construction மற்றும் Pattern Thinking-இன் ஆரம்ப வடிவங்களைக் காண முடிகிறது.
இவை இரண்டும் வெறும் பாடல்கள் அல்ல.
இசைக் கருத்துகள்.
இசைச் சோதனைகள்.
இசை ஆய்வுக்குறிப்புகள்.
அதனால்தான் இவை மீண்டும் கேட்கப்பட வேண்டியவை.
இசையமைப்பாளரை மட்டும் அல்ல, அவரது பயணத்தையும் கேட்பது
பல நேரங்களில் நாம் ஒரு இசையமைப்பாளரின் உச்சகட்ட படைப்புகளை மட்டுமே கொண்டாடுகிறோம்.
அது இயல்பானதே.
ஆனால் ஒரு கலைஞரை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ள,
அவரது பயணத்தையும் கேட்க வேண்டும்.
அவரது தேடல்களையும் கேட்க வேண்டும்.
அவரது தோல்விகளையும் கேட்க வேண்டும்.
அவரது நிறைவேறாத முயற்சிகளையும் கேட்க வேண்டும்.
அவரது முதல் கேள்விகளையும் கேட்க வேண்டும்.
அப்போதுதான் அவரது பின்னாளின் சாதனைகள் எவ்வளவு பெரியவை என்பதை முழுமையாக உணர முடியும்.
இசை மாணவர்களுக்கு
இந்த இரண்டு பாடல்களும் இசை மாணவர்களுக்கு ஒரு முக்கியமான பாடத்தை வழங்குகின்றன.
பெரிய கண்டுபிடிப்புகள் பெரும்பாலும் சிறிய சோதனைகளிலிருந்து பிறக்கின்றன.
ஒரு Counter-Melody.
ஒரு Bass Movement.
ஒரு புதிய Woodwind Colour.
ஒரு மீளும் Pattern.
ஒரு சிறிய Rhythm Idea.
இவை அனைத்தும் பின்னாளில் ஒரு புதிய இசை மொழியாக வளரக்கூடும்.
எனவே இசையில் எந்தச் சோதனையும் சிறியது அல்ல.
ரசிகர்களுக்கு
இளையராஜா ரசிகர்களுக்கு இந்தப் பாடல்கள் இன்னொரு காரணத்திற்காக முக்கியமானவை.
அவை நம்மை அவரது ஆரம்ப உலகத்திற்குள் அழைத்துச் செல்கின்றன.
பின்னாளில் உலகம் முழுவதும் கொண்டாடப்போகும் இசையமைப்பாளர்,
இன்னும் தன்னைத் தானே கண்டுபிடித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தை நினைவூட்டுகின்றன.
அங்கு இன்னும் விதிகள் முழுமையாக நிர்ணயிக்கப்படவில்லை.
அங்கு இன்னும் தேடல்கள் நடக்கின்றன.
அங்கு இன்னும் ஆச்சரியங்கள் நிகழ்கின்றன.
அதனால்தான் இந்தப் பாடல்களுக்கு ஒரு தனிப்பட்ட அழகு இருக்கிறது.
ஆய்வாளர்களுக்கு
தமிழ் திரைப்பட இசை பற்றிய ஆய்வுகள் இன்னும் பல புதிய திசைகளை நோக்கிச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது.
Harmony.
Counterpoint.
Bass Writing.
Orchestration.
Timbre Studies.
Recording Techniques.
World Music Influences.
இந்த துறைகள் அனைத்தும் மேலும் விரிவாக ஆராயப்பட வேண்டியவை.
இந்தக் கட்டுரை அந்தப் பெரிய ஆய்வுப் பயணத்தில் ஒரு சிறிய குறிப்பாக மட்டுமே இருக்கிறது.
இறுதிச் சிந்தனை
"ஹே தண்ணி"யை மீண்டும் கேட்கும்போது,
ஒரே நேரத்தில் பல குரல்கள் பேச முயலும் ஒரு இசை உலகத்தைக் கேட்கிறோம்.
"மஞ்சள் நிலாவுக்கு" பாடலை மீண்டும் கேட்கும்போது,
நிறுத்தமற நிற்காமல் முன்னோக்கிச் செல்லும் ஒரு இசை இயக்கத்தைக் கேட்கிறோம்.
இரண்டும் 1979.
இரண்டும் இளையராஜா.
இரண்டும் சோதனைகள்.
இரண்டும் தேடல்கள்.
இரண்டும் எதிர்காலத்தின் சிறிய ஒளிக்கீற்றுகள்.
அதனால்தான் இன்று இந்தப் பாடல்களை மீண்டும் கேட்பது,
வெறும் பழைய பாடல்களைக் கேட்பதல்ல.
ஒரு இசை மொழி பிறந்து கொண்டிருந்த தருணத்தை மீண்டும் கேட்பதாகும்.
— முடிவு —
கலைச்சொற்கள் (Glossary)
Counterpoint (எதிர்நகரும் மெலடிகள்)
ஒரே நேரத்தில் இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட சுயாதீன மெலடிகள் ஒன்றுக்கொன்று இசைவாக நகரும் அமைப்பு.
இந்தக் கட்டுரையில் "ஹே தண்ணி" பாடலின் சில பகுதிகள் இந்த அணுகுமுறையை நினைவூட்டுவதாக விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன.
Polyphony (பல்குரல் இசை அமைப்பு)
பல சுயாதீன இசைக் குரல்கள் ஒரே நேரத்தில் செயல்படும் இசை அமைப்பு.
ஒவ்வொரு குரலுக்கும் தனித்த இசை அடையாளம் இருக்கும்.
Counter Melody (எதிர்மெலடி)
முக்கிய மெலடிக்கு இணையாக அல்லது அதற்கு எதிராக நகரும் இரண்டாவது மெலடி.
திரைப்பட இசையில் பெரும்பாலும் Strings, Woodwinds அல்லது Brass கருவிகள் இதனை வாசிக்கும்.
Ostinato
ஒரு இசைக் கருத்து அல்லது Pattern தொடர்ந்து மீண்டும் நிகழும் அமைப்பு.
அதன் மேல் புதிய மெலடிகள் மற்றும் Harmony கட்டப்படலாம்.
Loop Illusion
உண்மையான Electronic Loop இல்லாவிட்டாலும், தொடர்ந்து சுழலும் Pattern போன்ற உணர்வை உருவாக்கும் இசை அமைப்பு.
இந்தக் கட்டுரையில் "மஞ்சள் நிலாவுக்கு" பாடல் தொடர்பாக இந்தக் கருத்து விவாதிக்கப்பட்டுள்ளது.
Bass Line (அடித்தள மெலடி)
இசையின் கீழ்தட்டு நகர்வை உருவாக்கும் மெலடி.
பல நேரங்களில் பாடலின் இயக்கத்தையும் Harmony-யையும் வழிநடத்தும் மறைந்த சக்தியாக செயல்படுகிறது.
Voice Leading (குரல் நகர்வு)
ஒரு இசைக் குரல் அடுத்த இசைக் குறிப்புக்கு எவ்வாறு நகர்கிறது என்பதை விவரிக்கும் இசை இலக்கணக் கருத்து.
Motif (இசைக் கரு)
மீண்டும் மீண்டும் தோன்றும் சிறிய இசைக் கருத்து.
பல பெரிய மெலடிகளின் அடிப்படை கட்டுமானக் கூறாக அமைகிறது.
Timbre (ஒலிநிறம்)
ஒரு கருவி அல்லது குரலின் தனித்துவமான ஒலி அடையாளம்.
ஒரே நோட்டை வாசித்தாலும் புல்லாங்குழலும் வயலினும் வேறுபட்டு ஒலிப்பதற்குக் காரணம் Timbre ஆகும்.
Orchestration (இசைக்குழு அமைப்பு)
ஒரு இசைக் கருத்தை பல்வேறு கருவிகளுக்குப் பிரித்து அமைக்கும் கலை.
இளையராஜாவின் இசையில் இது மிக முக்கியமான கூறாகக் கருதப்படுகிறது.
Recorder
மேற்கத்திய மரக்காற்றிசைக் கருவிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த எளிய காற்றிசைக் கருவி.
இந்தக் கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள Recorder பயன்பாடு, கேட்பனுபவத்தின் அடிப்படையில் முன்வைக்கப்பட்ட ஒரு ஆய்வுக் கருத்து மட்டுமே; கருவிப் பட்டியல் ஆதாரங்கள் மூலம் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை.
References & Further Listening
Primary Listening Sources
ஹே தண்ணி
மஞ்சள் நிலாவுக்கு
Important Note on Sources
இந்தக் கட்டுரை முதன்மையாக Listening Analysis அடிப்படையில் எழுதப்பட்டுள்ளது.
Recording Session Notes, Original Manuscripts, Studio Documentation அல்லது Composer Notes ஆகியவை இந்த ஆய்வில் பயன்படுத்தப்படவில்லை.
எனவே இதில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள சில கருத்துகள் இசை ஆய்வுக்கான விளக்கங்களாகவும், திறந்த ஆய்வுக் கேள்விகளாகவும் கருதப்பட வேண்டும்.
Related Areas for Future Research
Early Ilaiyaraaja Orchestration
Bass Writing in Tamil Film Music
Recorder and Woodwind Usage in Tamil Cinema
Polyphonic Thinking in Film Songs
Counterpoint in Popular Music
World Music Influences in South Indian Film Music
Motion-Based Musical Construction
Interlude Architecture in Ilaiyaraaja Songs
Author's Note
நான் ஒரு தொழில்முறை இசைக்கலைஞர் அல்ல.
நான் ஒரு இசை ஆசிரியரும் அல்ல.
நான் இசைத் துறையில் பணிபுரிபவரும் அல்ல.
சிறுவயதிலிருந்தே இசையைக் கேட்டு ரசித்து வரும் ஒரு சாதாரண கேட்பவர் நான்.
கிட்டத்தட்ட ஐந்து தசாப்தங்களாக இசையோடும், குறிப்பாக இளையராஜாவின் இசையோடும் பயணம் செய்து வருகிறேன்.
அந்த நீண்ட கேட்பனுபவத்தின் வழியாக உருவான சில கேள்விகள், சில கவனிப்புகள், சில ஆச்சரியங்கள் மற்றும் சில ஆய்வுச் சிந்தனைகளின் தொகுப்பே இந்தக் கட்டுரை.
இளையராஜாவின் இசை குறித்து எழுதப்படும் பெரும்பாலான விவாதங்கள் அவரது மிகப் பிரபலமான பாடல்களைச் சுற்றியே அமைந்திருக்கின்றன.
ஆனால் என்னை எப்போதும் ஈர்த்தவை, அவரது ஆரம்பகால பாடல்களில் மறைந்து கிடக்கும் சிறிய இசைச் சோதனைகள்.
சில நேரங்களில் ஒரு Bass Line.
சில நேரங்களில் Recorder போன்ற ஒரு ஒலிநிறம்.
சில நேரங்களில் ஒரு Interlude.
சில நேரங்களில் ஒரு எதிர்மெலடி.
சில நேரங்களில் ஒரு கருவியின் எதிர்பாராத நுழைவு.
அந்தச் சிறிய தருணங்களே இந்த ஆய்வுக் கட்டுரைக்கான ஊக்கமாக அமைந்தன.
இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம் இறுதியான முடிவுகளை வழங்குவது அல்ல.
மாறாக, மீண்டும் கேட்கத் தூண்டும் சில கேள்விகளை முன்வைப்பதே.
ஏனெனில் சில பாடல்கள் முதல் முறையாகக் கேட்கும்போது ஒரு அனுபவத்தைத் தருகின்றன; பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் கேட்கும்போது முற்றிலும் வேறு அனுபவத்தைத் தருகின்றன.
இந்தக் கட்டுரை இன்னொருவரை அந்தப் பாடல்களை மீண்டும் கேட்கச் செய்தால், அல்லது அவற்றுக்குள் மறைந்திருக்கும் இசைத் தடயங்களைத் தேடத் தூண்டினால், அதுவே இதன் மிகப்பெரிய வெற்றியாக நான் கருதுவேன்.
This article is an original analytical work based on independent listening, interpretation and commentary.
All song titles, film titles and related copyrights remain the property of their respective copyright holders.
Embedded audio, video or external media, if used, belong to their respective owners and are included solely for educational, research and commentary purposes.
Postscript
இந்தக் கட்டுரையை எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு சுவாரசியமான உணர்வு மீண்டும் மீண்டும் தோன்றிக் கொண்டே இருந்தது.
நாம் சில நேரங்களில் இசையை மட்டுமல்ல,
நமது வாழ்க்கையின் காலங்களையும் மீண்டும் கேட்கிறோம்.
1979-ல் வெளிவந்த இந்த இரண்டு பாடல்களும்,
வெறும் திரைப்படப் பாடல்களாக மட்டும் இன்று எனக்குக் கேட்பதில்லை.
அவை ஒரு இசை உலகம் உருவாகிக் கொண்டிருந்த காலத்தின் சிறிய சாளரங்களாகத் தோன்றுகின்றன.
ஒரு இசையமைப்பாளர் தனது எண்ணங்களை,
கருவிகளை,
ஒலிநிறங்களை,
மெலடிகளை,
இசைக் கட்டமைப்புகளை,
புதிய வழிகளில் சோதித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த காலத்தின் ஒலிப்பதிவுகளாக அவை தோன்றுகின்றன.
இந்தக் கட்டுரையில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள அனைத்து கருத்துகளும் சரியாக இருக்கலாம்.
சில கருத்துகள் தவறாகவும் இருக்கலாம்.
எதிர்காலத்தில் புதிய ஆதாரங்கள்,
Recording Notes,
Studio Documentation,
அல்லது இசைக் கலைஞர்களின் நேரடி சாட்சியங்கள் வெளிவந்தால்,
இவற்றில் சில கருத்துகள் மாற்றப்படலாம்.
அதில் எந்தத் தயக்கமும் இல்லை.
ஏனெனில் நல்ல ஆய்வின் நோக்கம் இறுதியான பதில்களை அறிவிப்பது அல்ல.
சிறந்த கேள்விகளை எழுப்புவதுதான்.
இந்த இரண்டு பாடல்களையும் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டபோது,
ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக உணரப்பட்டது.
இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசை பற்றி நாம் இன்னும் போதுமான அளவு பேசவில்லை.
அந்தப் பாடல்களில் இன்னும் பல தடயங்கள் மறைந்து கிடக்கலாம்.
பல இசைச் சோதனைகள் கவனிக்கப்படாமல் போயிருக்கலாம்.
பல கருவி அமைப்புகள் இன்னும் ஆய்வு செய்யப்படாமல் இருக்கலாம்.
பல Interlude-கள் இன்னும் தனித்த ஆய்வுக்காக காத்திருக்கலாம்.
இந்தக் கட்டுரை ஒரு முடிவல்ல.
ஒரு தொடக்கம்.
இன்னும் பல பாடல்களுக்குச் செல்லும் ஒரு சிறிய பாதை.
இன்னும் பல கேள்விகளுக்கான ஒரு அழைப்பு.
இந்தக் கட்டுரையை எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது, பல்பரிமாண (multi-dimensional) கணித வடிவங்களின் சில காட்சிப்படுத்தல்கள் நினைவுக்கு வந்தன.
அவற்றில் ஒரு வடிவத்தை வெவ்வேறு கோணங்களில் பார்க்கும்போது, ஒவ்வொரு பார்வையும் வேறுபட்டதாகத் தோன்றினாலும், அவை அனைத்தும் ஒரே அடிப்படை அமைப்பின் வெளிப்பாடுகளாக இருப்பதைப் பார்க்க முடியும்.
"ஹே தண்ணி" பாடலைக் கேட்கும்போது எனக்குச் சில நேரங்களில் அதே உணர்வு தோன்றுகிறது.
ஜானகியின் குரல் ஒரு வடிவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
இளையராஜாவின் குரல் இன்னொரு வடிவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
இசைக்குழு மூன்றாவது வடிவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஆனால் பாடல் முழுவதையும் கேட்கும்போது, அவை அனைத்தும் ஒரே இசைச் சிந்தனையின் வெவ்வேறு முகங்களாகத் தோன்றுகின்றன.
Conceptual illustration inspired by the listening analysis of "Hey Thanni".
The diagram suggests that Janaki's melody, Ilaiyaraaja's responding line,
and the orchestra's vertical movement may be heard as different projections
of a larger musical space rather than as independent musical events.
Some songs end.
Some songs continue to ask questions.
