CHINTAMANI RAGOONATHA CHARY
The Indian Astronomer Who Sought to Bring the Panchang Closer to the Sky
A forgotten pioneer of observational astronomy, calendar reform, and public scientific education in nineteenth-century Madras.
Foreword to Readers
This essay is part of the Indian Stalwarts series, which seeks to recover and examine the contributions of Indian personalities whose intellectual achievements deserve a more prominent place in our historical memory.
Chintamani Ragoonatha Chary occupies a particularly interesting position in the history of Indian science. He belonged to a family associated with traditional almanac-making, yet spent nearly four decades working at the Madras Observatory, where he acquired considerable proficiency in modern observational astronomy and mathematical computation.
His career presents a fascinating meeting of two intellectual traditions: the Siddhantic astronomical heritage of India and the increasingly instrument-based astronomy of the nineteenth century.
This is not an attempt to place one tradition upon a pedestal at the expense of another. It is an account of a man who recognised that astronomical knowledge must be examined, calculated, tested, and, where necessary, corrected through observation.
Readers may use the language-navigation links above to move directly between the English and Tamil versions. The translation of technical terms has been undertaken with particular attention to scientific Tamil. Machine translation or a browser's translation facility may also be used where another language is preferred.
Constitutional and Civic Relevance
Article 51A(h) of the Constitution of India identifies the development of scientific temper, humanism, and the spirit of inquiry and reform as a fundamental duty of every citizen.
Ragoonatha Chary's life offers a historical illustration of this intellectual disposition. His willingness to examine inherited calculations against observed celestial phenomena, his public explanations of eclipses, and his efforts to improve astronomical education resonate with the spirit of inquiry envisaged by this constitutional provision.
The Constitution does not require us to abandon our cultural inheritance. It encourages us to cultivate knowledge through reason, evidence, and a willingness to reform.
THE ENGLISH ESSAY
Preface — When the Panchang Met the Telescope
A calendar is more than a convenient arrangement of dates. It is a mathematical representation of time, shaped by the apparent movements of the Sun, Moon, and planets. In traditional Indian society, the Panchang occupied an especially important position. It connected astronomical calculations with festivals, religious observances, agricultural seasons, and the organisation of everyday life.
For centuries, Indian astronomers had developed sophisticated mathematical systems to calculate celestial positions and determine the divisions of calendrical time. Yet, as observational astronomy advanced during the nineteenth century, an important question became increasingly difficult to avoid: did the calculations in circulation continue to agree with the observed positions of the celestial bodies?
It was in this intellectual setting that Chintamani Ragoonatha Chary emerged as an unusual and consequential figure.
He was neither an outsider dismissing Indian astronomy nor a conservative unwilling to examine its calculations. He understood the traditional astronomical literature, worked with modern instruments, and recognised the importance of bringing the two into a more productive relationship.
His story is not simply that of an Indian who entered a British observatory. It is the story of a self-taught mathematician and astronomical observer who sought to improve the scientific foundations of a living Indian calendrical tradition.
1. A Madras Childhood and a Traditional Inheritance
Chintamani Ragoonatha Chary was born in the Madras region. His birth is generally recorded as 17 March 1828, although the available historical documentation is not entirely uniform. The Royal Astronomical Society's obituary does not establish his birth date, and some later archival descriptions give 1822 or 1828.
His family belonged to the traditional world of Panchang-making. The preparation of almanacs demanded an understanding of astronomical cycles, calendrical computation, and the mathematical rules governing the apparent movements of celestial bodies.
This background was significant. He was introduced to astronomy not merely as a subject of intellectual curiosity, but as a discipline with practical consequences for society.
There was, however, another important institution in his immediate intellectual environment: the Madras Observatory.
Established in the late eighteenth century, it had become an important centre for astronomical observation, positional astronomy, and the preparation of stellar catalogues. Its instruments and observational records represented a different method of investigating the same celestial universe that traditional Indian astronomers had studied for generations.
One sky, two methods of investigation, and an opportunity to understand both: this was the setting in which his scientific career developed.
2. From Junior Employment to First Assistant
Ragoonatha Chary joined the Madras Observatory in 1847, during the directorship of Thomas Glanville Taylor. He was approximately eighteen years old.
His rise was not the consequence of a conventional university education in astronomy. He developed his mathematical and observational abilities through self-study, practical experience, and sustained work at the observatory.
The institution passed through several directorships during his long career, including those of William Stephen Jacob, William Kaye Worster, John Frederick Tennant, and Norman Robert Pogson.
His ability to calculate, observe, and record astronomical phenomena gradually distinguished him from other assistants. He eventually became First Assistant, a position he held during the later and most productive years of his career.
The designation was no mere ornamental title. The work required mathematical competence, familiarity with astronomical instruments, and the patience to make observations repeatedly and accurately.
An observatory is not sustained by grand discoveries alone. Its scientific reputation also rests upon thousands of careful measurements, reliable records, and the unglamorous labour of reducing observations into usable astronomical data.
Ragoonatha Chary became particularly valuable in this essential work.
3. The First Scientific Publication — 1859
An important milestone in his career came in 1859, when a short paper under the name Ragoonatha Charey appeared in the Monthly Notices of the Royal Astronomical Society.
Its title was:
On the Determination of Personal Equation by Observations of the Projected Image of the Sun.
The expression personal equation has a specialised meaning in observational astronomy. Two observers examining the same event through an instrument might record slightly different times because of differences in reaction, perception, and individual observing habits.
These small discrepancies mattered greatly in nineteenth-century astronomy, when the timing of celestial events was an essential part of positional measurement.
His paper addressed this problem through observations of the projected solar image. It was a contribution to the practical question of how observational differences could be recognised and accounted for.
The achievement deserves attention beyond its modest length. He became the first Indian-born astronomer to publish a paper in the Society's journal, according to the historical study by Rao and colleagues.
It was a significant entry into the international scientific literature, not merely a ceremonial distinction.
4. The Variable Star That Refused to Remain Constant
One of the most memorable episodes in Ragoonatha Chary's astronomical career concerns the variable star R Reticuli, located in the southern constellation Reticulum.
The story began before his decisive observation.
On 9 February 1864, the star had been recorded as an ordinary star of approximately magnitude 8.5 by another Madras Observatory assistant, Mootoosawmy Pillay.
When it was sought again in January 1866, it could not be seen through the meridian-circle telescope. Its brightness had apparently fallen below the instrument's practical detection threshold.
On 16 January 1867, Ragoonatha Chary observed the star again. Its reappearance led to further observations and comparisons over subsequent nights.
These measurements established that its brightness varied. It reached a maximum of approximately magnitude 7.75 around the middle of February 1867, with a period of variation estimated at roughly nine months.
The discovery was formally acknowledged in Norman Pogson's report of the Madras Observatory.
The important scientific distinction is that Chary established the star's variability through observation. The earlier record of the star's position was not itself his discovery.
R Reticuli became an important landmark in the history of Indian observational astronomy. The discovery demonstrated that Indian observers working at an observatory in Madras were contributing original findings to the developing international study of variable stars.
It also placed Chary among the early Indian astronomers whose work extended beyond the routine preparation of astronomical tables.
5. The Madras Observatory and the Discipline of Precision
The nineteenth-century Madras Observatory was involved in a wide range of astronomical work. Its responsibilities included stellar cataloguing, positional measurements, eclipse observations, and the study of variable stars.
A particularly important instrument in this period was the meridian circle, installed at the observatory in 1862.
A meridian circle is designed to measure the positions of celestial objects as they cross the observer's local meridian. By recording the precise time of transit and the corresponding angular position, astronomers could determine stellar coordinates.
Ragoonatha Chary contributed substantially to this work. Historical accounts attribute approximately 38,000 transit observations in the developing Madras star catalogue to his personal efforts and participation.
This figure should be understood in the context of a collective observatory programme rather than as 38,000 independent discoveries.
His contribution lay in the painstaking accumulation of reliable measurements. The star catalogues produced from such work became valuable reference material for subsequent astronomical investigations.
It is worth remembering that nineteenth-century positional astronomy was a demanding occupation. Instruments had to be aligned, clocks regulated, observations repeated, and calculations reduced. A single inaccurate measurement could compromise the usefulness of a larger series.
In this respect, Chary's reputation rested upon a quality that is sometimes overlooked in popular accounts of science: observational integrity.
6. The Great Indian Eclipse of 1868 — An Indian-Led Expedition
On 18 August 1868, a total solar eclipse crossed parts of the Indian subcontinent. It became an important episode in the history of nineteenth-century astronomy.
The eclipse attracted international scientific attention. Astronomers were increasingly interested in studying the Sun's outer atmosphere, particularly the corona and prominences, which become visible during totality.
The Madras Observatory organised an expedition to Vanpurthy, a principality under the Nizam of Hyderabad. Ragoonatha Chary was entrusted with leading the Indian observing party.
This was an important distinction. He was not merely a subordinate accompanying a European astronomer. He was placed in charge of an astronomical expedition, with responsibility for its preparations, calculations, observing arrangements, and personnel.
His preparatory work involved calculating the circumstances of the eclipse for different locations. He used the Nautical Almanac and adapted its information to the geographical coordinates of the observing stations.
He also worked out the likely visibility of stars and planets during totality, including possible occultations by the Moon.
Such calculations required the application of spherical astronomy, positional geometry, and accurate time determination.
The journey itself was an undertaking. The expedition travelled approximately 228 miles by railway and another 142 miles by bullock transport, reaching Vanpurthy after a long journey.
The weather, unfortunately, was uncooperative. Cloud cover severely restricted the observations. Chary was left with limited opportunities for clear astronomical work, although he recorded the darkness and other circumstances of the event.
The expedition did not produce the spectacular spectroscopic discoveries made by other observing teams during that eclipse. Those achievements, including the identification of helium's spectral signature, belong to the wider international history of the 1868 eclipse.
Nevertheless, the Vanpurthy expedition was historically important for a different reason: it was the first modern astronomical eclipse expedition in India led by an Indian astronomer.
Its influence extended beyond the immediate scientific results. The expedition helped stimulate public interest in astronomy and contributed to the subsequent movement for calendar reform in southern India.
7. The Eclipse of 1871 and Further Observational Work
Chary's participation in eclipse astronomy did not end at Vanpurthy.
During the total solar eclipse of 11 December 1871, he was assigned to the observatory expedition at Avanashi in the Coimbatore region.
His responsibilities included measurements of the solar cusps, the appearance of prominences, the extent and form of the corona, the visibility of stars, and the accurate timing of different phases of the event.
These were not casual observations. Each measurement was intended to provide information that could be compared with predictions and observations made elsewhere.
He also undertook observations during the annular solar eclipse of 6 June 1872, using the Lerebours equatorial telescope.
The repeated involvement of an Indian observer in these programmes is significant. It demonstrates that Chary had acquired sufficient technical competence to undertake work requiring considerable independence and responsibility.
8. The Royal Astronomical Society — Recognition in 1872
Ragoonatha Chary's achievements received international recognition when he was elected a Fellow of the Royal Astronomical Society on 12 January 1872.
His candidature was supported by Norman Pogson and E. B. Powell, the Director General of Public Instruction in the Madras Presidency.
He is recognised as the first Indian Fellow of the Society.
The distinction must be understood in its nineteenth-century setting. Indian participation in institutional scientific organisations was far from commonplace, and the colonial scientific establishment offered limited opportunities for advancement.
His election was therefore more than a personal honour. It was an acknowledgement of the scientific competence of an Indian observer whose work had earned recognition through published research and sustained astronomical service.
He also contributed three papers to the Society's Monthly Notices during his career.
9. The Panchang Reform — Drigganita and the Observed Sky
Perhaps the most consequential part of Ragoonatha Chary's legacy lies outside the observatory itself.
It concerns the traditional Indian Panchang.
The Panchang is a lunisolar almanac whose five principal elements are:
- Tithi — the lunar day;
- Vara — the weekday;
- Nakshatra — the lunar mansion;
- Yoga — a calculated angular relationship between the Sun and Moon;
- Karana — half a tithi.
These elements are determined through astronomical calculations and have traditionally been used to organise religious, cultural, and social time.
Indian mathematical astronomy developed elaborate computational traditions to determine the positions and motions of celestial bodies. The Siddhantic texts formed a major part of this intellectual inheritance.
However, astronomical tables are mathematical models. Their accuracy depends upon the adequacy of their parameters and the corrections applied to them.
Over time, differences could arise between calculated positions and observed celestial positions. Changes in astronomical parameters, the accumulation of small computational errors, and the use of inherited tables could all contribute to discrepancies.
Chary believed that the calculations used in traditional almanacs required improvement through the incorporation of modern observations.
His work on the Asylum Press Almanac, whose new series began in 1862, provided an important opportunity to put this approach into practice.
He introduced the method known as Dṛk Siddhānta, or observationally grounded astronomical calculation, and developed a Dṛk Panchang.
The new Panchang was based upon modern astronomical information, including the British Nautical Almanac, adapted for Indian calendrical requirements.
Its publication in Tamil and Telugu is documented from 1868 onwards.
This was not simply a matter of replacing one calendar with another. It represented an attempt to reconcile traditional calendrical practice with improved astronomical data.
The distinction between the two principal approaches is worth understanding.
The Vakya method relies upon traditional tabulated expressions and inherited computational schemes. The Drik approach seeks to determine celestial positions through observationally corrected calculations and more current astronomical parameters.
The historical importance of Chary's work lies in the effort to bring the calculations closer to the actual celestial configuration.
It was a reform from within a traditional intellectual framework, not a wholesale rejection of that framework.
The movement encountered resistance. Traditional almanac-makers had established methods, professional standing, and longstanding systems of practice. Introducing new calculations was therefore not merely a mathematical exercise; it also involved questions of authority, custom, and public confidence.
Chary did not confine his efforts to printed arguments. Historical accounts describe his public lectures and telescope-viewing sessions at his own residence, where he invited interested people, including traditional Panchang-makers, to examine celestial objects directly.
He sought to persuade through demonstration, calculation, and explanation.
A further detail deserves attention: he prepared a manuscript of computational tables with Tadakamalla Venkata Krishna Rao of Triplicane, intended to assist other Panchang calculators. This indicates that his ambition extended beyond publishing an individual almanac. He wished to make the method reproducible by other practitioners.
The subsequent Drik Panchang tradition in southern India is part of the wider legacy of this reform movement. However, it would be historically unsound to claim that every modern Thirukanitha Panchangam is a direct, unchanged continuation of Chary's original publication.
10. The 1874 Transit of Venus — Astronomy for the Public
On 9 December 1874, Venus passed across the apparent disc of the Sun, producing a rare astronomical event known as a Transit of Venus.
Such transits had considerable importance in nineteenth-century astronomy. Observations from widely separated locations could be combined to refine estimates of solar parallax and, consequently, the scale of the Solar System.
The Madras Observatory prepared for the event. Ragoonatha Chary took a particular interest in explaining the phenomenon to the public.
He prepared an illustrated treatise entitled Transit of Venus, originally drafted in Tamil. It explained the geometry of the transit, its circumstances, and the principles of observation.
The work was presented in a dialogue format, making a technical astronomical subject accessible to readers without specialised training.
The surviving historical accounts record versions in several Indian languages. These include Tamil, Telugu, Kannada, Urdu, Hindustani, and English; other language versions are also mentioned in the surviving publication history.
His approach was remarkably modern in one important respect: he understood that scientific knowledge could not be confined to the walls of an observatory.
It had to be explained in languages that people could understand.
There is, however, a historical qualification. The weather at Madras during the 1874 transit was unfavourable. Thick clouds prevented useful photographic or positional measurements. The second internal contact, recorded by E. Isis Pogson and Ragoonatha Chary, was the only contact observation reported from the observatory.
Thus, his most enduring contribution to the event was not a successful series of transit measurements at Madras, but the educational publication that he prepared to explain the phenomenon.
The original English edition was subsequently preserved and reprinted by the Indian Institute of Astrophysics in 2012.
The reprint is particularly valuable because it allows present-day readers to examine a nineteenth-century Indian astronomer's own explanation of a major celestial event.
11. An Indian Observatory of His Own
Ragoonatha Chary's ambitions extended beyond his employment at the Madras Observatory.
He wanted to establish an independent Indian astronomical observatory that could serve as a place of instruction and practical training for Indian students.
In an address delivered at Pachaiyappa's Hall, Madras, on 13 April 1874, he appealed for financial support for this proposal.
He was prepared to contribute his own astronomical instruments towards the establishment of the institution.
He also envisaged an astronomical society whose members could support observational research and the dissemination of knowledge.
The proposal was significant in the context of nineteenth-century scientific education. He was not content merely to become an accomplished observer within an existing institution. He wished to create opportunities for future Indian astronomers.
His appeal reflected an understanding that scientific progress requires more than individual brilliance. It requires instruments, institutions, instruction, and a community of practitioners.
Unfortunately, these plans did not mature into the institution he envisaged before his death.
12. Jyotisha Chintamani — An Unfinished Ambition
One of Ragoonatha Chary's most ambitious intellectual projects was a proposed two-volume work entitled Jyotisha Chintamani.
The work was intended to provide Hindu astronomers, particularly Siddhantic practitioners, with a systematic manual of astronomical rules, formulae, and tables.
Its purpose was to incorporate the mathematical methods and corrections established by contemporary European research while retaining what was valuable in India's own astronomical literature.
The proposal is particularly revealing. Chary was not advocating the uncritical importation of foreign calculations. Nor was he arguing that inherited Indian methods were beyond examination.
He sought a synthesis: the application of improved mathematics and observation to a body of knowledge that had its own long intellectual history.
The intended manual was never completed. There is no established surviving completed edition of the two-volume work.
His deteriorating health, coupled with financial limitations, prevented the project from reaching fruition.
It remains one of the unfinished chapters in the history of nineteenth-century Indian astronomy.
13. The Final Years and His Death
By the late 1870s, Ragoonatha Chary's health had deteriorated.
He continued his astronomical responsibilities until approximately 1878, when his condition prevented him from maintaining his previous level of work at the observatory.
He died in Madras on 5 February 1880.
His passing brought to a close a career that had spanned nearly four decades of astronomical service.
The obituary published by the Royal Astronomical Society in 1881 recognised his skill in the use of instruments, his speed in computation, and his honesty in recording observations.
It also recorded his contributions to the Madras star catalogue, his work on almanacs, and his efforts to communicate astronomy to Indian audiences.
The obituary is an important contemporary record of his achievements, particularly because it was written soon after his death.
14. Beyond the Textbooks — What Makes His Story Important?
Ragoonatha Chary's importance is not confined to a single discovery or institutional honour. His career offers several historical insights that deserve closer attention.
14.1 The Indian Observer as a Scientific Contributor
His work challenges the assumption that Indian participation in nineteenth-century astronomy was limited to assisting European scientists.
He published research, discovered a variable star, led an eclipse expedition, and was elected to an international scientific society. These were substantive scientific contributions.
14.2 The Panchang as a Mathematical Instrument
The Panchang is often discussed exclusively in connection with religious observances. Its underlying calculations, however, belong to the history of mathematical astronomy.
Chary's reform efforts remind us that the preparation of an almanac involves celestial mechanics, angular relationships, time reckoning, and the calculation of planetary positions.
14.3 Science Communication in Indian Languages
His illustrated publications on eclipses and the transit of Venus demonstrate that scientific communication in regional languages has a substantial history in India.
He recognised that knowledge becomes socially meaningful when it can be understood, discussed, and examined by the wider public.
14.4 The Importance of Scientific Institutions
His proposal for an Indian observatory was an early expression of the need for indigenous scientific infrastructure, training, and institutional independence.
The aspiration was not simply to possess a telescope. It was to establish an environment in which Indian students could learn the practice of astronomy.
14.5 A Tradition That Could Be Examined and Improved
Perhaps the most enduring lesson is the manner in which he approached traditional knowledge.
He recognised its historical importance, understood its mathematical foundations, and was prepared to introduce corrections when observations demanded them.
That is a far more productive relationship between tradition and science than either unquestioning acceptance or wholesale dismissal.
15. Conclusion — A Life Between Two Astronomical Worlds
Chintamani Ragoonatha Chary lived at a time when astronomy in India was undergoing considerable institutional and intellectual transformation.
The Madras Observatory represented the increasingly international world of instrument-based astronomy. The traditional Panchang represented a long-standing Indian system of mathematical timekeeping.
Chary worked within both worlds. He understood the importance of astronomical observation, contributed to international scientific literature, and sought to improve the calculations used in traditional Indian calendars.
His achievements were not without limitations. The 1868 eclipse expedition faced poor weather, the 1874 transit observations at Madras were largely frustrated by clouds, and his proposed observatory and major astronomical manual remained unrealised.
Yet, his contribution was not diminished by these unfinished undertakings.
He demonstrated that scientific progress is not necessarily a contest between civilisations or intellectual traditions. It can be a process of examination, dialogue, adaptation, and improvement.
More than a century after his death, his name deserves to be remembered not merely as that of an assistant at the Madras Observatory, but as an Indian astronomer who sought to make traditional calculations answer to the observed heavens.
The sky does not recognise the boundaries of inherited schools of thought. It offers the same celestial evidence to every observer willing to examine it.
And that, perhaps, is the most fitting tribute to Ragoonatha Chary.
Expanded Glossary — English
- Almanac
- A publication containing calendrical information, astronomical data, dates, and other time-related information.
- Asylum Press Almanac
- A nineteenth-century Madras publication for which Ragoonatha Chary prepared astronomical tables and calendrical information.
- Celestial Meridian
- The imaginary great circle passing through the celestial poles and the observer's zenith.
- Drigganita / Dṛk Siddhānta
- An observationally grounded method of astronomical computation, intended to bring calculated celestial positions into closer agreement with observation.
- Drik Panchang
- A Panchang calculated using the Drik approach to astronomical positions and calendrical events.
- Ephemeris
- A table giving the calculated positions of celestial objects at specified times.
- First Assistant
- A senior technical position at the Madras Observatory, involving substantial responsibility for astronomical observation and computation.
- Fellow of the Royal Astronomical Society
- An elected member of the British astronomical society. Ragoonatha Chary was elected in January 1872.
- Julian and Gregorian Calendars
- Two systems of civil calendar reckoning. The Gregorian calendar is the system in common international use today.
- Karana
- One of the five Panchang elements, representing half a tithi.
- Meridian Circle
- An astronomical instrument used to measure the positions of celestial objects as they cross the local meridian.
- Magnitude
- A logarithmic scale used to express the apparent brightness of celestial objects. Smaller numerical values indicate greater brightness.
- Nautical Almanac
- An astronomical publication providing calculated celestial positions and related data, historically important for navigation and astronomical computation.
- Nakshatra
- A lunar mansion forming part of the traditional Indian astronomical and calendrical framework.
- Occultation
- An astronomical event in which one celestial body passes in front of another, temporarily hiding it from an observer.
- Personal Equation
- The systematic difference between the observation timings recorded by different observers, arising from individual perceptual and reaction characteristics.
- Panchang / Panchangam
- A traditional Indian lunisolar almanac based upon five principal calendrical elements.
- Parallax
- The apparent change in the position of an object when viewed from different locations. It is important in astronomical distance determination.
- Phalita Jyotisha
- The branch of Jyotisha concerned with astrological interpretation and prediction.
- R Reticuli
- A variable star in the southern constellation Reticulum, whose variability was established by Ragoonatha Chary in January 1867.
- Siddhanta
- A systematic astronomical or mathematical treatise within the Indian scholarly tradition.
- Solar Corona
- The Sun's outer atmosphere, visible most clearly during a total solar eclipse or with suitable specialised instruments.
- Solar Parallax
- The angle subtended by Earth's equatorial radius as viewed from the Sun; historically important in determining the Earth–Sun distance.
- Solar Transit of Venus
- The rare event in which Venus passes directly between Earth and the Sun and appears as a small dark disc against the solar disc.
- Tithi
- A lunar day defined by a 12-degree increase in the angular separation between the apparent longitudes of the Moon and Sun.
- Transit Circle
- An instrument used for precise positional astronomy, particularly the measurement of celestial coordinates as objects cross the meridian.
- Variable Star
- A star whose apparent brightness changes with time, owing to intrinsic physical processes or eclipses by a companion object.
- Vara
- The weekday, one of the five principal elements of the Panchang.
- Yoga
- A Panchang element calculated from the sum of the apparent longitudes of the Sun and Moon.
References and Further Reading
The following references have been selected to distinguish contemporary records, archival material, and later historical scholarship. They are intended to provide readers with a pathway for independent verification and further study.
-
Rao, N. K., Vagiswari, A., Thakur, P., and Birdie, C. (2009).
C. Ragoonatha Charry and Variable Star Astronomy.
Journal of Astronomical History and Heritage, 12(3), 201–210.
Read the research paper (PDF)
An important biographical and astronomical study covering his career, R Reticuli, the Madras Observatory, and the Drigganita Panchang. -
Venkateswaran, T. V. (2021).
Ragoonatha Charry and Observations of the Total Solar Eclipse of 1868 from Vanpurthy (Wanparthy), India.
Journal of Astronomical History and Heritage, 24(2), 363–388.
Read the research paper (PDF)
A detailed investigation of the Vanpurthy expedition, its scientific preparations, its observations, and its wider social impact. -
Indian Institute of Astrophysics Archives (2012).
Transit of Venus by C. Ragoonatha Chary.
IIA Archives Publication Series No. 3.
Original pamphlet, 1874; archival reprint, 2012.
Read the original historical pamphlet in its archival reprint
An invaluable primary historical document. -
Royal Astronomical Society (1881).
Obituary: Chintamanny Ragoonatha Chary.
Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 41, 180–183.
Locate the obituary in the astronomical literature
A contemporary account of his career and scientific contributions. -
Clerke, A. M. (2004 edition; revised by Anita McConnell).
Chary, Chintamanny Ragoonatha (d. 1880), astronomer.
Oxford Dictionary of National Biography.
Oxford Dictionary of National Biography
A biographical reference concerning his observatory career, variable-star work, and publications. -
Indian Institute of Astrophysics.
IIA Archives — Chintamani Ragoonatha Chary collection.
IIA archival record
A repository record preserving material associated with his historical identity. -
Ragoonatha Chary, C. (1859).
On the Determination of Personal Equation by Observations of the Projected Image of the Sun.
Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 19, 337–338.
A contemporary research publication identified in the bibliography of the 2009 historical study. -
Ragoonatha Chary, C. (1868).
Occultations Visible in the Month of August, 1868, at Madras, and Along the Shadow Path of the Total Eclipse of the Sun in India.
Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 28, 193–196.
An original publication demonstrating his eclipse-related calculations. - Ragoonatha Chary, C. (1871). On the Total Eclipse of the Sun, on December the 11th, 1871, as Visible in Madras Presidency. Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 31, 137–146.
-
Venkateswaran, T. V. (2009).
Chinthamani Ragoonathachary and Secularisation of Time During the Late Nineteenth Century Madras Presidency.
Proceedings of epiSTEME 3, 25–32.
A relevant study for understanding the social and calendrical dimensions of his work.
Further Study — Recommended Areas of Enquiry
- The historical development of Vakya and Drik methods in South Indian calendrical astronomy.
- The mathematical foundations of the five Panchang elements.
- The history of the Madras Observatory and its meridian-circle observations.
- The 1868 total solar eclipse and the early history of solar spectroscopy.
- The role of Indian assistants and observers in nineteenth-century colonial scientific institutions.
- The history of the 1874 and 1882 transits of Venus and the determination of solar parallax.
- The history of scientific publishing in Tamil, Telugu, Kannada, Malayalam, and other Indian languages.
- The relationship between the Nautical Almanac and nineteenth-century Indian calendar reform.
Related Reading from This Blog
தமிழ்ப் பதிப்பு
சிந்தாமணி ரகுநாத சாரி
வானியல் கணக்கீடுகளை வானின் உண்மையான நிலைகளுடன் பொருத்த முயன்ற இந்திய வானியலாளர்
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு மதராஸ் நகரின் மறக்கப்பட்ட வானியல் முன்னோடி — கணித வானியல், பஞ்சாங்கச் சீர்திருத்தம், மற்றும் அறிவியல் மக்கள் தொடர்பு.
முன்னுரை
இந்திய அறிவியல் வரலாற்றில் பல ஆளுமைகள் தங்களது பங்களிப்புகளுக்கு உரிய அளவிலான வரலாற்று அங்கீகாரத்தைப் பெறாமல் மறைந்துள்ளனர். அவர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர் சிந்தாமணி ரகுநாத சாரி.
பாரம்பரியப் பஞ்சாங்கக் கணிதத்துடன் தொடர்புடைய குடும்பப் பின்னணியில் வளர்ந்த அவர், பின்னாளில் மதராஸ் வானாய்வகத்தில் ஏறத்தாழ நாற்பது ஆண்டுகள் பணியாற்றிய முன்னோடி இந்திய வானியலாளராக உயர்ந்தார்.
அவரது வாழ்க்கை, இந்தியாவின் சித்தாந்தக் கணித வானியல் மரபுக்கும், தொலைநோக்கி மற்றும் நுணுக்கமான அளவீடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட நவீன வானியல் ஆய்வுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த அறிவுசார் சந்திப்பைக் காட்டுகிறது.
இக்கட்டுரை அவரை வெறுமனே ஒரு காலனித்துவ வானாய்வகத்தின் இந்தியப் பணியாளராகச் சித்தரிக்கவில்லை. மாறாக, பாரம்பரியக் கணித வானியலைப் புரிந்துகொண்டு, நேரடி வான்நோக்குக் கண்காணிப்புகளின் அடிப்படையில் அதனை மேம்படுத்த முயன்ற ஒரு சுயமாகக் கற்றறிந்த அறிவியல் ஆளுமையாக அணுகுகிறது.
இந்திய அரசியலமைப்புடன் தொடர்பு
இந்திய அரசியலமைப்பின் 51A(h) உறுப்புரை, அறிவியல் மனப்பான்மை, மனிதநேயம், ஆய்வு மனப்பாங்கு, மற்றும் சீர்திருத்த உணர்வு ஆகியவற்றை வளர்ப்பது ஒவ்வொரு குடிமகனின் அடிப்படைக் கடமை என வலியுறுத்துகிறது.
பாரம்பரியக் கணக்கீடுகளை வானியல் நோக்கீடுகளுடன் ஒப்பிட்டு ஆராய்ந்த ரகுநாத சாரியின் முயற்சிகள் இந்தக் கடமையின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.
பாரம்பரியத்தை மதிப்பதற்கும், அதன் கணித அடிப்படைகளை ஆதாரங்களின் வழியாக மதிப்பீடு செய்வதற்கும் இடையே முரண்பாடு இல்லை. ஆய்வும் சீர்திருத்தமும் அறிவின் வளர்ச்சிக்குத் துணைபுரிகின்றன.
1. மதராஸ் நகரில் ஒரு தொடக்கம்
சிந்தாமணி ரகுநாத சாரி 1828 ஆம் ஆண்டு மதராஸ் பகுதியில் பிறந்ததாகப் பொதுவாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார். 17 மார்ச் 1828 என்பது சில வரலாற்று ஆய்வுகளில் தரப்படும் பிறந்த தேதி. எனினும், சில ஆவணங்களில் 1822 என்ற ஆண்டும் காணப்படுகிறது. எனவே அவரது பிறந்த ஆண்டைப் பொறுத்தவரை ஆவணங்களில் காணப்படும் வேறுபாட்டைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
அவரது குடும்பம் பாரம்பரியப் பஞ்சாங்கம் தயாரிக்கும் தொழிலுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தது. அக்காலத்தில் பஞ்சாங்கம் தயாரிப்பது வெறும் நாட்காட்டி அச்சிடும் பணியாக இருக்கவில்லை. அதற்கு சூரியன், சந்திரன், கோள்கள் ஆகியவற்றின் தோற்ற இயக்கங்களையும், காலக் கணக்கீடுகளையும், வானியல் அட்டவணைகளையும் புரிந்துகொள்ளும் கணித அறிவு தேவைப்பட்டது.
அவரது வாழ்வில் மற்றொரு முக்கியமான அறிவியல் நிறுவனம் மதராஸ் வானாய்வகமாகும். பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் உருவாக்கப்பட்ட இந்த நிறுவனம், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இந்தியாவின் முக்கியமான வானியல் ஆய்வு மையங்களில் ஒன்றாக வளர்ந்தது.
ஒருபுறம் பல நூற்றாண்டுகளாக வளர்ந்த இந்தியக் கணித வானியல் மரபு; மறுபுறம் தொலைநோக்கிகள், துல்லியமான அளவீட்டுக் கருவிகள், மற்றும் முறையான நோக்கீடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட வானியல் ஆய்வு. இவ்விரு உலகங்களையும் அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைத்தது.
2. தொடக்கப் பணியிலிருந்து முதல் உதவியாளர் வரை
1847 ஆம் ஆண்டு, தாமஸ் கிளான்வில் டெய்லர் அவர்களின் நிர்வாகக் காலத்தில், சுமார் பதினெட்டு வயதில் ரகுநாத சாரி மதராஸ் வானாய்வகத்தில் பணியில் சேர்ந்தார்.
அவரது வளர்ச்சி வழக்கமான பல்கலைக்கழகக் கல்விப் பாதையின் வழியாக நிகழவில்லை. சுயமாகக் கற்றல், கணிதப் பயிற்சி, வான்நோக்குக் கண்காணிப்பு, மற்றும் நீண்டகாலப் பணியனுபவம் ஆகியவற்றின் மூலமாகத் தனது திறமைகளை வளர்த்துக்கொண்டார்.
வில்லியம் ஸ்டீபன் ஜேக்கப், வில்லியம் கே வோர்ஸ்டர், ஜான் ஃபிரெடரிக் டென்னன்ட், நார்மன் ராபர்ட் பாக்சன் ஆகியோரின் நிர்வாகக் காலங்களிலும் அவர் பணியாற்றினார்.
காலப்போக்கில் அவரது கணக்கீட்டுத் திறனும், கருவிகளைப் பயன்படுத்தும் நுணுக்கமும், நோக்கீடுகளைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்யும் திறனும் அவருக்குத் தனித்துவமான அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுத் தந்தன.
அவர் பின்னாளில் வானாய்வகத்தின் முதல் உதவியாளர் என்ற உயர்ந்த பொறுப்பை அடைந்தார்.
இந்தப் பதவி வெறும் நிர்வாகப் பொறுப்பு அல்ல. வானியல் அளவீடுகள், கருவிகளின் பயன்பாடு, கணிதக் கணக்கீடுகள், மற்றும் ஆய்வுப் பதிவுகளின் துல்லியம் ஆகியவற்றில் கணிசமான பொறுப்பைக் கொண்டிருந்தது.
3. 1859 — அறிவியல் ஆய்விதழில் முதல் வெளியீடு
1859 ஆம் ஆண்டு, ரகுநாத சாரியின் பெயரில் ஒரு முக்கியமான அறிவியல் ஆய்வுக்கட்டுரை Monthly Notices of the Royal Astronomical Society என்ற வானியல் ஆய்விதழில் வெளியிடப்பட்டது.
அக்கட்டுரையின் தலைப்பு:
On the Determination of Personal Equation by Observations of the Projected Image of the Sun.
வானியல் நோக்கீடுகளில் தனிநபர் நேரப் பிழை அல்லது Personal Equation என்பது முக்கியமான கருத்தாகும். ஒரே வானியல் நிகழ்வைக் கவனிக்கும் இரண்டு ஆய்வாளர்கள், தங்களது பார்வை மற்றும் எதிர்வினை வேகத்தில் உள்ள வேறுபாடுகளால் வெவ்வேறு நேரங்களைப் பதிவு செய்யக்கூடும்.
குறிப்பாக, சூரியன் போன்ற பொருட்களின் நிகழ்வுகளைத் துல்லியமாக நேரமிட்டு அளவிட வேண்டிய காலத்தில், இத்தகைய வேறுபாடுகளைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வது அத்தியாவசியமாக இருந்தது.
சூரியனின் பிம்பத்தைத் திரையிடப்பட்ட வடிவில் பயன்படுத்தி இந்தப் பிரச்சினையை ஆய்வு செய்த அவரது கட்டுரை, வானியல் அளவீட்டுத் துல்லியத்துடன் தொடர்புடைய ஒரு நடைமுறைச் சிக்கலை எடுத்துரைத்தது.
ரகுநாத சாரி, ராயல் வானியல் கழகத்தின் ஆய்விதழில் கட்டுரை வெளியிட்ட முதல் இந்தியாவில் பிறந்த வானியலாளர் என்ற சிறப்பைப் பெற்றார் என்று பின்னாளைய வரலாற்று ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது.
4. மாறும் ஒளிர்வைக் கொண்ட R Reticuli விண்மீன்
ரகுநாத சாரியின் வானியல் வாழ்க்கையில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வுகளில் ஒன்று R Reticuli என்ற மாறொளிர் விண்மீனின் மாறுபாட்டை நிறுவியதாகும்.
இந்த விண்மீன் தெற்கு வானில் உள்ள Reticulum என்ற விண்மீன் தொகுதியில் அமைந்துள்ளது.
இதன் ஆரம்பக் கண்காணிப்பு 1864 ஆம் ஆண்டிலேயே மதராஸ் வானாய்வகத்தில் நடைபெற்றிருந்தது. 9 பிப்ரவரி 1864 அன்று மூட்டூசுவாமி பிள்ளை இதனை ஏறத்தாழ 8.5 ஒளிர்வெண் அளவுள்ள சாதாரண விண்மீனாகப் பதிவு செய்திருந்தார்.
1866 ஜனவரியில் மீண்டும் தேடியபோது அந்த விண்மீனைத் தொலைநோக்கியில் காண முடியவில்லை. அதன் ஒளிர்வு கருவியின் கண்டறியும் எல்லைக்குக் கீழே சென்றிருக்கலாம்.
16 ஜனவரி 1867 அன்று ரகுநாத சாரி அந்த விண்மீனை மீண்டும் கண்டறிந்தார். அதன் பின்னர் பல இரவுகளில் மேற்கொண்ட தொடர்ச்சியான ஒப்பீட்டு நோக்கீடுகள், அதன் ஒளிர்வு காலமுறையாக மாறுவதை நிறுவ உதவின.
1867 பிப்ரவரி நடுப்பகுதியில் அதன் அதிகபட்ச ஒளிர்வு சுமார் 7.75 ஒளிர்வெண் அளவை எட்டியதாகவும், அதன் மாறுபாட்டுக் காலம் ஏறத்தாழ ஒன்பது மாதங்களாக இருந்ததாகவும் வரலாற்றுப் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.
நார்மன் பாக்சனின் மதராஸ் வானாய்வக ஆண்டு அறிக்கையில் இந்தக் கண்டுபிடிப்பு ரகுநாத சாரிக்குச் சிறப்பாகக் குறிப்பிடப்பட்டது.
இங்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அந்த விண்மீனின் முந்தைய இருப்பிடப் பதிவு மற்றொரு ஆய்வாளருடையது. அதன் ஒளிர்வு மாறுபாட்டைத் தெளிவாக நிறுவியவர் ரகுநாத சாரி.
இந்த நிகழ்வு, இந்தியாவில் பணியாற்றிய ஒரு வானியலாளர் சர்வதேச வானியல் ஆய்வில் புதிய அறிவியல் முடிவுகளை வழங்கியதற்கான முக்கியமான சான்றாகும்.
5. மதராஸ் வானாய்வகமும் துல்லியமான அளவீடுகளும்
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் மதராஸ் வானாய்வகம் விண்மீன்களின் இருப்பிடங்களை அளவிடுதல், விண்மீன் அட்டவணைகளைத் தயாரித்தல், சூரிய கிரகணங்களை ஆய்வு செய்தல், மற்றும் மாறொளிர் விண்மீன்களைக் கண்காணித்தல் போன்ற பல பணிகளை மேற்கொண்டிருந்தது.
1862 ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட Meridian Circle எனப்படும் நடுக்கோட்டு அளவீட்டுக் கருவி, இந்த ஆய்வுகளில் முக்கியப் பங்கு வகித்தது.
ஒரு விண்பொருள் பார்வையாளரின் உள்ளூர் வான்நடுக்கோட்டைக் கடந்து செல்லும் நேரத்தையும் அதன் கோண இருப்பிடத்தையும் அளவிடுவதன் மூலம் விண்மீன்களின் வானியல் ஆயத்தொலைவுகளை நிர்ணயிக்க இந்தக் கருவி உதவியது.
மதராஸ் விண்மீன் அட்டவணைகளுக்கான சுமார் 38,000 அளவீடுகளில் ரகுநாத சாரியின் உழைப்பு முக்கியப் பங்காற்றியதாக வரலாற்று வாழ்க்கைக் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன.
இந்த எண்ணிக்கை அவர் தனியாகச் செய்த 38,000 புதிய கண்டுபிடிப்புகளைக் குறிப்பதல்ல. பல ஆய்வாளர்கள் பங்கேற்ற வானாய்வகத்தின் கூட்டு விண்மீன் அளவீட்டுப் பணியில் அவரது பெரும் பங்களிப்பைக் குறிக்கிறது.
வானியலில் புகழ்பெற்ற கண்டுபிடிப்புகள் மட்டுமல்ல; ஆயிரக்கணக்கான துல்லியமான அளவீடுகளும் அறிவியல் வளர்ச்சிக்கு அடித்தளமாக அமைகின்றன.
6. 1868 ஆம் ஆண்டின் மாபெரும் சூரிய கிரகணம்
18 ஆகஸ்ட் 1868 அன்று இந்தியாவின் சில பகுதிகளைக் கடந்து முழுச் சூரிய கிரகணம் நிகழ்ந்தது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் வானியல் வரலாற்றில் இது ஒரு முக்கியமான நிகழ்வாகும்.
முழுச் சூரிய கிரகணத்தின் போது சூரியனின் வெளிப்புற வளிமண்டலமான கொரோனாவையும், சூரிய விளிம்பில் தோன்றும் ஒளிரும் புரோமினன்ஸ்களையும் ஆய்வு செய்ய உலகெங்கிலும் உள்ள வானியலாளர்கள் ஆர்வம் காட்டினர்.
மதராஸ் வானாய்வகம் வானியல் ஆய்வுக் குழுவை வானபர்த்தி என்ற இடத்திற்கு அனுப்பியது. அந்தக் குழுவை வழிநடத்தும் பொறுப்பு ரகுநாத சாரியிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.
இது அவரது வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான அங்கீகாரமாகும். அவர் வெறுமனே ஒரு குழுவின் உறுப்பினராகப் பயணிக்கவில்லை. அந்த ஆய்வுக் குழுவின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றிருந்தார்.
கிரகணம் நிகழும் நேரம், பல்வேறு இடங்களில் அதன் தெரிவுநிலை, விண்மீன்களின் தோற்றம், மற்றும் சந்திரனால் நிகழக்கூடிய விண்மீன் மறைப்புகள் ஆகியவற்றை அவர் கணக்கிட்டார்.
இதற்காக Nautical Almanac எனப்படும் வானியல் அட்டவணையைப் பயன்படுத்தி, குறிப்பிட்ட புவியியல் இருப்பிடங்களுக்கான கணக்கீடுகளை மேற்கொண்டார்.
இந்தப் பயணம் எளிதானதாக இருக்கவில்லை. சுமார் 228 மைல்கள் தொடர்வண்டியிலும், மேலும் 142 மைல்கள் மாட்டுவண்டிப் போக்குவரத்திலும் பயணித்து ஆய்வுக் குழு வானபர்த்தியை அடைந்தது.
ஆனால் வானிலை ஒத்துழைக்கவில்லை. மேகமூட்டம் காரணமாகப் பல முக்கியமான வானியல் நோக்கீடுகள் மேற்கொள்ள முடியாமல் போனது.
இந்தக் கிரகணத்தில் ஹீலியம் தனிமத்தின் நிறமாலை அடையாளம் கண்டறியப்பட்டதும், சூரியக் கொரோனா தொடர்பான முக்கிய ஆய்வுகள் நடைபெற்றதும் சர்வதேச ஆய்வுக் குழுக்களின் பங்களிப்புகளுடன் தொடர்புடையவை.
வானபர்த்தி ஆய்வுக் குழுவின் முக்கியத்துவம் வேறொரு கோணத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்தியாவில் ஒரு இந்திய வானியலாளர் தலைமையேற்று நடத்திய முதல் நவீன சூரிய கிரகண ஆய்வுப் பயணமாக இது வரலாற்று முக்கியத்துவம் பெற்றது.
இந்தப் பயணம் தென்னிந்தியாவில் வானியல் பற்றிய பொதுமக்களின் ஆர்வத்தை அதிகரித்ததுடன், பின்னர் உருவான பஞ்சாங்கச் சீர்திருத்த இயக்கத்திற்கும் துணைபுரிந்தது.
7. 1871 மற்றும் 1872 ஆம் ஆண்டுகளின் கிரகண ஆய்வுகள்
1868 ஆம் ஆண்டுடன் ரகுநாத சாரியின் கிரகண ஆய்வுப் பணி முடிவடையவில்லை.
11 டிசம்பர் 1871 அன்று நிகழ்ந்த முழுச் சூரிய கிரகணத்தை ஆய்வு செய்ய கோயம்புத்தூர் மாவட்டத்திலுள்ள அவிநாசி பகுதிக்கு அவர் அனுப்பப்பட்டார்.
சூரியனின் ஒளிவட்டத்தின் வடிவம், புரோமினன்ஸ்கள், சந்திரனும் சூரியனும் உருவாக்கும் ஒளிவிளிம்புகள், விண்மீன்களின் தெரிவுநிலை, மற்றும் நிகழ்வுகளின் துல்லியமான நேரம் ஆகியவற்றைப் பதிவு செய்வது அவரது பணிகளில் அடங்கியது.
6 ஜூன் 1872 அன்று நிகழ்ந்த வளையச் சூரிய கிரகணத்தின் போதும் அவர் Lerebours equatorial தொலைநோக்கியைப் பயன்படுத்தி சூரியக் கொரோனா தொடர்பான நோக்கீடுகளை மேற்கொண்டார்.
இந்தப் பணிகள் அவர் வானாய்வகத்தின் மிகவும் நம்பகமான நோக்கீட்டாளர்களில் ஒருவராக உயர்ந்திருந்ததை வெளிப்படுத்துகின்றன.
8. ராயல் வானியல் கழகத்தின் முதல் இந்திய உறுப்பினர்
12 ஜனவரி 1872 அன்று ரகுநாத சாரி Royal Astronomical Society என்ற ராயல் வானியல் கழகத்தின் Fellow ஆகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
நார்மன் பாக்சன் மற்றும் மதராஸ் மாநிலத்தின் பொதுக் கல்வித்துறை இயக்குநரான E. B. Powell ஆகியோர் அவரது உறுப்பினர் பரிந்துரையை ஆதரித்தனர்.
அந்தக் கழகத்தின் முதல் இந்திய Fellow என்ற வரலாற்றுச் சிறப்பை அவர் பெற்றார்.
அந்தக் காலகட்டத்தில் இந்தியர்கள் சர்வதேச அறிவியல் நிறுவனங்களில் அங்கீகாரம் பெறுவது எளிதானதாக இருக்கவில்லை. இத்தகைய சூழலில் அவரது தேர்வு குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.
அவர் அந்தக் கழகத்தின் Monthly Notices ஆய்விதழிலும் மூன்று ஆய்வுக் கட்டுரைகளை வெளியிட்டார்.
9. பஞ்சாங்கச் சீர்திருத்தம் — திருக்கணிதத்தின் அடித்தளம்
ரகுநாத சாரியின் வரலாற்றுப் பங்களிப்புகளில் மிகவும் முக்கியமானது பஞ்சாங்கக் கணிதத்தை மேம்படுத்த அவர் மேற்கொண்ட முயற்சியாகும்.
பஞ்சாங்கம் என்பது இந்தியாவின் பாரம்பரியச் சந்திர-சூரிய நாட்காட்டி. அதன் ஐந்து முக்கிய உறுப்புகள்:
- திதி — சந்திர நாள்;
- வாரம் — கிழமை;
- நட்சத்திரம் — சந்திர மண்டலத்தின் விண்மீன் பிரிவு;
- யோகம் — சூரியன், சந்திரன் ஆகியவற்றின் நெட்டாங்குகளின் கூட்டுத்தொகையை அடிப்படையாகக் கொண்ட கணிப்பு;
- கரணம் — அரைத் திதி.
இந்த ஐந்து உறுப்புகளும் வானியல் கணிதத்தின் அடிப்படையில் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. அவை மத, பண்பாட்டு, சமூக நிகழ்வுகளின் கால நிர்ணயத்திற்குப் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.
இந்தியச் சித்தாந்த வானியல் மரபில் கோள்களின் இயக்கம், இருப்பிடம், காலச் சுழற்சி, மற்றும் சந்திர-சூரிய உறவுகள் பற்றிய விரிவான கணித முறைகள் உருவாக்கப்பட்டன.
ஆனால் எந்தவொரு கணித அட்டவணையும் அதன் அடிப்படை அளவுருக்கள் மற்றும் திருத்தங்களின் துல்லியத்தைப் பொறுத்தே செயல்படும்.
காலப்போக்கில் கணக்கிடப்பட்ட கோள்களின் இருப்பிடங்களுக்கும் நேரடி வானியல் நோக்கீடுகளுக்கும் இடையே வேறுபாடுகள் ஏற்படக்கூடும். எனவே புதிய அளவீடுகள் மற்றும் திருத்தப்பட்ட கணித அளவுருக்கள் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய அவசியத்தை ரகுநாத சாரி உணர்ந்தார்.
1862 ஆம் ஆண்டு தொடங்கிய புதிய Asylum Press Almanac வெளியீட்டில் வானியல் அட்டவணைகளையும் பஞ்சாங்கக் கணக்கீடுகளையும் தயாரிக்கும் பணியில் அவர் ஈடுபடுத்தப்பட்டார்.
அவர் முன்னெடுத்த கணக்கீட்டு அணுகுமுறை Dṛk Siddhānta எனப்பட்டது. இதன் அடிப்படை நோக்கம் வானியல் நோக்கீடுகளின் அடிப்படையில் கணக்கீடுகளை மேம்படுத்துவதாகும்.
இந்த முறையைப் பயன்படுத்திய Dṛk Panchang தமிழிலும் தெலுங்கிலும் 1868 ஆம் ஆண்டு முதல் வெளியிடப்பட்டதாக வரலாற்று ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது.
இந்தப் பஞ்சாங்கக் கணக்கீடுகள் நவீன Nautical Almanac உள்ளிட்ட வானியல் தரவுகளின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டன.
இங்கு முக்கியமானது, அவர் பாரம்பரிய இந்தியக் கணித வானியலை முற்றிலுமாக நிராகரிக்கவில்லை என்பதாகும். அதன் கணக்கீடுகளைச் சமகால வானியல் தரவுகளின் அடிப்படையில் மேம்படுத்த முயன்றார்.
வாக்கிய முறை பாரம்பரியமாகப் பரம்பரை வழியாகக் கடத்தப்பட்ட கணித அட்டவணைகள் மற்றும் வாய்ப்பாட்டு முறைகளைச் சார்ந்தது. திருக்கணித அணுகுமுறை, வானியல் நோக்கீடுகளுக்கும் திருத்தப்பட்ட கோள்நிலை கணக்கீடுகளுக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது.
இது கணிதச் சீர்திருத்தம் மட்டுமல்ல. பாரம்பரியப் பஞ்சாங்கத் தயாரிப்பாளர்களின் நடைமுறைகள், அறிவுசார் அதிகாரம், மற்றும் சமூக நம்பிக்கைகள் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய மாற்றமாகவும் இருந்தது.
ரகுநாத சாரி இந்த மாற்றத்தை வெறும் எழுத்து விவாதமாக வைத்திருக்கவில்லை. தமது இல்லத்தில் தொலைநோக்கிகள் மூலம் சந்திரன், கோள்கள், விண்மீன்கள் ஆகியவற்றைக் காட்டி பொதுமக்களுக்கும் பாரம்பரியப் பஞ்சாங்கக் கணக்காளர்களுக்கும் விளக்கினார்.
மேலும், திருவல்லிக்கேணியைச் சேர்ந்த தடகமல்ல வெங்கட கிருஷ்ண ராவுடன் இணைந்து, திருக்கணிதப் பஞ்சாங்கத்தைக் கணக்கிட உதவும் அட்டவணைகளைக் கொண்ட கையெழுத்துப் பிரதியையும் தயாரித்தார்.
இதன் மூலம் அவர் தனக்கென ஒரு பஞ்சாங்கத்தை வெளியிடுவதில் மட்டும் ஆர்வம் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதை அறியலாம். பிற கணித வல்லுநர்களும் அதே முறையைப் பயன்படுத்துவதற்கான அறிவியல் அடித்தளத்தை உருவாக்க முயன்றார்.
இன்றைய திருக்கணிதப் பஞ்சாங்க மரபின் வரலாற்றுப் பின்னணியில் அவரது பணி முக்கியமானது. இருப்பினும், இன்றைய அனைத்து திருக்கணிதப் பஞ்சாங்கங்களும் அவரது அசல் வெளியீட்டின் மாறாத நேரடி தொடர்ச்சிகள் என்று கூறுவது வரலாற்று ரீதியாகச் சரியானதல்ல.
10. 1874 — வெள்ளி சூரியனைத் தாண்டிய நாள்
9 டிசம்பர் 1874 அன்று வெள்ளிக் கோள் சூரியனின் தோற்ற வட்டத்தைக் கடந்து சென்றது. இது வெள்ளிக் கோளின் சூரியக் கடப்பு (Transit of Venus) எனப்படுகிறது.
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இந்த நிகழ்வு மிகப்பெரிய சர்வதேச வானியல் ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியது. பூமியின் வெவ்வேறு இடங்களிலிருந்து மேற்கொள்ளப்பட்ட நேர அளவீடுகளை ஒப்பிட்டு, சூரிய இடமாறு கோணத்தையும் பூமி-சூரியன் தொலைவையும் மேலும் துல்லியமாக நிர்ணயிக்க வானியலாளர்கள் முயன்றனர்.
இந்த நிகழ்வை மக்களுக்கு அறிவியல் முறையில் விளக்க வேண்டும் என்று ரகுநாத சாரி விரும்பினார்.
அவர் Transit of Venus என்ற விளக்க நூலை முதலில் தமிழில் வரைவு செய்தார். வெள்ளிக் கோள் சூரியனின் முன் கடந்து செல்லும் வடிவியல், நிகழ்வின் காலநிலை, மற்றும் நோக்கீட்டு முறைகள் ஆகியவை படங்களுடன் விளக்கப்பட்டன.
அந்த நூல் உரையாடல் வடிவில் அமைக்கப்பட்டது. இதனால் சிறப்புப் பயிற்சி பெறாத வாசகர்களும் ஒரு சிக்கலான வானியல் நிகழ்வைப் புரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.
தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், உருது, ஹிந்துஸ்தானி, ஆங்கிலம் உள்ளிட்ட பல மொழிகளில் அதன் பதிப்புகள் வெளியானதாக வரலாற்றுப் பதிவுகள் தெரிவிக்கின்றன. வேறு சில மொழிப் பதிப்புகளும் ஆவணங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.
இது இந்தியாவில் பிராந்திய மொழிகளில் அறிவியல் தொடர்பாடல் மேற்கொள்ளப்பட்ட முக்கியமான பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு முன்னுதாரணங்களில் ஒன்றாகும்.
ஆனால் 1874 ஆம் ஆண்டு மதராஸ் வானாய்வகத்தில் நிகழ்ந்த உண்மையான நோக்கீட்டு நிலையைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
அடர்ந்த மேகமூட்டம் காரணமாக வெள்ளியின் சூரியக் கடப்பைத் துல்லியமாக அளவிடவோ புகைப்படம் எடுக்கவோ முடியவில்லை. இரண்டாவது உள் தொடர்பு (Second Internal Contact) மட்டுமே E. Isis Pogson மற்றும் ரகுநாத சாரி ஆகியோரால் பதிவு செய்யப்பட்டது.
எனவே அந்த நிகழ்வில் அவரது மிகப் பெரிய பங்களிப்பு வெற்றிகரமான அளவீடுகள் அல்ல; பொதுமக்களுக்கு வானியலை விளக்கிய கல்விப் பணி ஆகும்.
இந்த வரலாற்று நூல் இந்திய வானியற்பியல் நிறுவனத்தால் 2012 ஆம் ஆண்டு ஆவண மறுபதிப்பாக வெளியிடப்பட்டது.
11. இந்தியர்களுக்கான தனி வானாய்வகம் — அவரது கனவு
மதராஸ் வானாய்வகத்தில் பணியாற்றிய அனுபவம் ரகுநாத சாரியின் அறிவியல் ஆர்வத்தை மேலும் விரிவுபடுத்தியது.
இந்திய மாணவர்கள் நேரடி வானியல் நோக்கீடுகளைக் கற்றுக்கொள்ளவும், கருவிகளைப் பயன்படுத்திப் பயிற்சி பெறவும் தனித்துவமான இந்திய வானாய்வகம் ஒன்று உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.
13 ஏப்ரல் 1874 அன்று மதராஸில் உள்ள பச்சையப்பா அரங்கில் நிகழ்த்திய உரையின் மூலம், இந்த முயற்சிக்கான நிதி ஆதரவை அவர் கோரினார்.
தம்மிடம் இருந்த வானியல் கருவிகளை அந்த நிறுவனத்தின் தொடக்கத்திற்காக வழங்கவும் அவர் முன்வந்தார்.
மேலும், வானியல் ஆர்வலர்களை ஒருங்கிணைத்து ஆய்வு மற்றும் கல்வியை ஊக்குவிக்கும் வானியல் சங்கம் ஒன்றை உருவாக்கவும் அவர் திட்டமிட்டார்.
ஒரு தொலைநோக்கியை வைத்திருப்பது மட்டுமே அறிவியல் முன்னேற்றத்தை உருவாக்காது என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார். கருவிகள், பயிற்சி, நிறுவனங்கள், மற்றும் தொடர்ச்சியான ஆய்வு ஆகியவை தேவை என்பதை அவரது திட்டம் வெளிப்படுத்துகிறது.
ஆனால் அவரது வாழ்நாளில் இந்தத் திட்டம் முழுமையான நிறுவனமாக உருவாகவில்லை.
12. ஜோதிட சிந்தாமணி — நிறைவேறாத பெரும் முயற்சி
ரகுநாத சாரியின் மற்றொரு முக்கியமான அறிவுசார் திட்டம் Jyotisha Chintamani என்ற இரண்டு தொகுதிகளைக் கொண்ட வானியல் நூலாகும்.
சித்தாந்த வானியலாளர்களுக்குப் பயன்படும் வகையில் விதிகள், சூத்திரங்கள், கணித அட்டவணைகள் ஆகியவற்றை அதில் தொகுக்க அவர் திட்டமிட்டிருந்தார்.
அக்கால ஐரோப்பிய ஆய்வுகளின் திருத்தப்பட்ட கணித முறைகளையும், இந்திய வானியல் நூல்களில் பயனுள்ள வகையில் உள்ளடங்கியிருந்த கருத்துகளையும் ஒருங்கிணைப்பதே அதன் நோக்கமாக இருந்தது.
இதில் அவரது அறிவுசார் அணுகுமுறை தெளிவாகத் தெரிகிறது. வெளிநாட்டு கணக்கீடுகளை விமர்சனமின்றி ஏற்றுக்கொள்வதோ, இந்தியப் பாரம்பரிய முறைகளை விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவையாகக் கருதுவதோ அவரது நோக்கமாக இருக்கவில்லை.
ஆய்வின் மூலம் மேம்படுத்தப்பட்ட கணிதத்தையும், இந்தியாவின் சொந்த அறிவியல் மரபையும் இணைக்கும் முயற்சியாக அது அமைந்தது.
ஆனால் உடல்நலக் குறைவும் பொருளாதார வரம்புகளும் காரணமாக அந்த நூல் நிறைவு பெறவில்லை. இரண்டு தொகுதிகளும் முழுமையான நூலாக வெளிவந்ததற்கான உறுதிப்படுத்தப்பட்ட ஆதாரம் கிடைக்கவில்லை.
இது இந்திய வானியல் வரலாற்றில் நிறைவேறாமல் போன அறிவியல் முயற்சிகளில் ஒன்றாக உள்ளது.
13. இறுதிக் காலமும் மறைவும்
1870களின் இறுதியில் ரகுநாத சாரியின் உடல்நிலை மோசமடைந்தது. சுமார் 1878 ஆம் ஆண்டளவில் உடல்நலக் குறைவு அவரது வழக்கமான வானியல் பணிகளைத் தொடர்வதைத் தடுத்தது.
5 பிப்ரவரி 1880 அன்று மதராஸ் நகரில் அவர் காலமானார்.
1881 ஆம் ஆண்டு ராயல் வானியல் கழகம் வெளியிட்ட இரங்கல் வாழ்க்கைக் குறிப்பில், கருவிகளைப் பயன்படுத்துவதில் அவரது திறமை, விரைவான கணக்கீட்டுத் திறன், மற்றும் நோக்கீடுகளை நேர்மையாகப் பதிவு செய்த பண்பு ஆகியவை பாராட்டப்பட்டன.
விண்மீன் அட்டவணைகள், பஞ்சாங்க வெளியீடுகள், கிரகண ஆய்வுகள், மற்றும் பொதுமக்களுக்கான அறிவியல் விளக்கங்கள் ஆகியவற்றிலும் அவரது பங்களிப்புகள் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளன.
14. பாடநூல்களுக்கு அப்பால் — அவரது வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்லும் பாடங்கள்
14.1 இந்தியர்கள் நவீன அறிவியலின் பங்கேற்பாளர்கள்
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இந்தியர்கள் நவீன வானியலில் வெறுமனே உதவியாளர்களாக மட்டுமே இருந்தனர் என்ற பொதுவான கருத்தை அவரது வாழ்க்கை மறுக்கிறது.
அவர் ஆய்வுக் கட்டுரைகளை வெளியிட்டார், மாறொளிர் விண்மீனின் மாறுபாட்டை நிறுவினார், கிரகண ஆய்வுக் குழுவை வழிநடத்தினார், மற்றும் சர்வதேச வானியல் கழகத்தின் Fellow ஆகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
14.2 பஞ்சாங்கத்தின் கணித அடித்தளம்
பஞ்சாங்கம் மத மற்றும் பண்பாட்டு நிகழ்வுகளுடன் தொடர்புடையதாகப் பொதுவாக அறியப்படுகிறது. ஆனால் அதன் அடிப்படை கணக்கீடுகள் கணித வானியலின் ஒரு முக்கியமான பகுதியாகும்.
கோள்களின் இருப்பிடம், கோண இடைவெளி, கால அளவீடு, சந்திர-சூரிய இயக்கங்கள் ஆகியவற்றின் கணக்கீடுகள் அதில் அடங்கியுள்ளன.
14.3 தாய்மொழியில் அறிவியல் தொடர்பாடல்
கிரகணங்கள் மற்றும் வெள்ளியின் சூரியக் கடப்பு பற்றிய அவரது நூல்கள், அறிவியல் அறிவை மக்களின் மொழியில் எடுத்துச் செல்லும் இந்திய மரபு மிகவும் பழமையானது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.
14.4 அறிவியல் நிறுவனங்களின் அவசியம்
இந்தியர்களுக்கென தனி வானாய்வகத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற அவரது முயற்சி, கருவிகளும் பயிற்சியும் கொண்ட உள்நாட்டு அறிவியல் நிறுவனங்களின் அவசியத்தை வலியுறுத்திய முன்னோடி சிந்தனையாகும்.
14.5 பாரம்பரியத்தை ஆராய்ந்து மேம்படுத்துதல்
பாரம்பரியத்தை மதிப்பது என்பது அதன் ஒவ்வொரு கணக்கீட்டையும் கேள்வியின்றி ஏற்றுக்கொள்வதாகாது. அதேபோல் புதிய முறைகளைப் பயன்படுத்துவது என்பது பழைய அறிவை முழுவதுமாக நிராகரிப்பதும் அல்ல.
ரகுநாத சாரியின் அணுகுமுறை இந்த இரண்டிற்கும் இடையே அறிவியல் சார்ந்த ஒரு வழியை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
15. நிறைவுரை — இரண்டு வானியல் உலகங்களுக்கிடையே வாழ்ந்தவர்
சிந்தாமணி ரகுநாத சாரி வாழ்ந்த காலம், இந்திய வானியலில் அறிவுசார் மற்றும் நிறுவன ரீதியான மாற்றங்கள் நிகழ்ந்த காலமாகும்.
மதராஸ் வானாய்வகம் கருவி அடிப்படையிலான நவீன வானியல் ஆய்வின் பிரதிநிதியாக இருந்தது. பாரம்பரியப் பஞ்சாங்கம் இந்தியாவின் நீண்டகால கணிதக் காலக்கணிப்பு மரபின் பிரதிநிதியாக விளங்கியது.
இந்த இரண்டு உலகங்களிலும் அவர் பணியாற்றினார். நவீன வானியல் ஆய்வில் பங்களித்தார். பாரம்பரிய பஞ்சாங்கக் கணக்கீடுகளை மேம்படுத்த முயன்றார். அறிவியல் கல்வியையும் தாய்மொழி அறிவியல் தொடர்பாடலையும் ஊக்குவித்தார்.
அவரது அனைத்து முயற்சிகளும் நிறைவேறவில்லை. கிரகண ஆய்வுகளுக்கு வானிலை இடையூறு செய்தது. 1874 வெள்ளிக் கோளின் சூரியக் கடப்பு நோக்கீடுகள் மேகமூட்டத்தால் பாதிக்கப்பட்டன. தனி வானாய்வகமும் ஜோதிட சிந்தாமணியும் அவரது வாழ்நாளில் நிறைவு பெறவில்லை.
ஆயினும், அவரது பங்களிப்பின் மதிப்பு அவர் நிறைவு செய்த திட்டங்களால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. அவர் முன்வைத்த அறிவுசார் அணுகுமுறையும் அதன் வரலாற்று முக்கியத்துவமும் அவரை நினைவுகூரச் செய்கின்றன.
அறிவியல் வளர்ச்சி என்பது பல நேரங்களில் பாரம்பரியத்திற்கும் புதுமைக்கும் இடையிலான போராக அல்ல; ஆய்வு, உரையாடல், திருத்தம், மற்றும் மேம்பாடு ஆகியவற்றின் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது என்பதை அவரது வாழ்க்கை உணர்த்துகிறது.
வானம் எந்த ஒரு அறிவுப் பாரம்பரியத்திற்கும் மட்டுமே சொந்தமானதல்ல. அதனை ஆராய விரும்பும் ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் அது ஒரே வானமாகவே விரிகிறது.
அந்த வானத்தை அளவிட்டு, கணக்கிட்டு, புரிந்துகொள்ள முயன்ற இந்திய முன்னோடிகளில் சிந்தாமணி ரகுநாத சாரிக்கும் ஒரு நிலையான இடம் உண்டு.
விரிவான கலைச்சொல் விளக்கம்
- அல்மனாக் (Almanac)
- நாட்காட்டி விவரங்கள், வானியல் கணக்கீடுகள், முக்கிய நாட்கள், மற்றும் காலம் தொடர்பான தகவல்களை வழங்கும் வெளியீடு.
- ஆகாய ஆயத்தொலைவுகள்
- வானில் உள்ள பொருட்களின் இருப்பிடத்தைக் குறிப்பிடப் பயன்படும் கோண அளவீடுகள்.
- இடமாறு கோணம் (Parallax)
- வெவ்வேறு இடங்களிலிருந்து ஒரு பொருளைப் பார்க்கும்போது அதன் தோற்ற இருப்பிடத்தில் ஏற்படும் மாற்றம். வானியல் தொலைவுகளை நிர்ணயிக்க இது உதவுகிறது.
- உட்புறத் தொடர்பு (Internal Contact)
- வெள்ளிக் கோளின் தோற்ற விளிம்பு சூரிய வட்டத்தின் உட்புற விளிம்பைத் தொடும் தருணம். சூரியக் கடப்பின் போது இது அளவீட்டுக்கு முக்கியமானது.
- கரணம்
- ஒரு திதியின் பாதி அளவைக் குறிக்கும் பஞ்சாங்க உறுப்பு.
- கிரகணம்
- ஒரு வான்பொருள் மற்றொரு வான்பொருளின் ஒளியை மறைக்கும் அல்லது அதன் தோற்றத்தை மறைக்கும் வானியல் நிகழ்வு.
- கொரோனா
- சூரியனின் வெளிப்புற வளிமண்டலப் பகுதி. முழுச் சூரிய கிரகணத்தின் போது தெளிவாகக் காணப்படும்.
- சூரிய இடமாறு கோணம்
- சூரியனிலிருந்து பார்க்கும்போது பூமியின் சராசரி ஆரம் ஏற்படுத்தும் கோணம். பூமி-சூரியன் தொலைவைக் கணக்கிடுவதில் வரலாற்று முக்கியத்துவம் பெற்றது.
- திருக்கணிதம் (Drik Ganita)
- வானியல் நோக்கீடுகள் மற்றும் திருத்தப்பட்ட கணித அளவுருக்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட வானியல் கணக்கீட்டு முறை.
- திதி
- சூரியன் மற்றும் சந்திரனின் தோற்ற நெட்டாங்குகளுக்கு இடையிலான கோண வேறுபாடு ஒவ்வொரு 12 பாகையாக அதிகரிக்கும் காலப்பிரிவு.
- நட்சத்திரம்
- பஞ்சாங்கக் கணக்கீட்டில் சந்திரனின் நிலையை நிர்ணயிக்கப் பயன்படும் வானியல் பிரிவு.
- நடுக்கோட்டு அளவீட்டுக் கருவி (Meridian Circle)
- ஒரு விண்பொருள் உள்ளூர் வான்நடுக்கோட்டைக் கடக்கும்போது அதன் இருப்பிடத்தைத் துல்லியமாக அளவிடும் கருவி.
- நாட்டிக்கல் அல்மனாக் (Nautical Almanac)
- குறிப்பிட்ட நேரங்களில் விண்பொருட்களின் கணிக்கப்பட்ட நிலைகளை வழங்கும் வானியல் அட்டவணை வெளியீடு.
- மாறொளிர் விண்மீன் (Variable Star)
- காலத்திற்கேற்ப அதன் தோற்ற ஒளிர்வு மாறும் விண்மீன்.
- மெரிடியன்
- வானின் துருவங்கள் மற்றும் பார்வையாளரின் உச்சிப் புள்ளி வழியாகச் செல்லும் கற்பனையான பெருவட்டம்.
- வாரம்
- பஞ்சாங்கத்தின் ஐந்து முக்கிய உறுப்புகளில் ஒன்றான கிழமை.
- யோகம்
- சூரியன் மற்றும் சந்திரனின் தோற்ற நெட்டாங்குகளின் கூட்டுத்தொகையை அடிப்படையாகக் கொண்ட பஞ்சாங்க உறுப்பு.
- வாக்கிய முறை
- பாரம்பரிய வாய்ப்பாடுகள் மற்றும் கணித அட்டவணைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்தியப் பஞ்சாங்கக் கணக்கீட்டு மரபு.
- சித்தாந்தம்
- வானியல் மற்றும் கணிதக் கோட்பாடுகளை முறையாக விளக்கும் இந்திய அறிவியல் நூல் மரபு.
- தனிநபர் நேரப் பிழை (Personal Equation)
- ஒரே நிகழ்வை வெவ்வேறு பார்வையாளர்கள் பதிவு செய்யும்போது அவர்களின் எதிர்வினை வேக வேறுபாடுகளால் ஏற்படும் முறையான நேர வேறுபாடு.
மேற்கோள்கள் மற்றும் மேலதிக வாசிப்பு
இந்த ஆய்வுக் கட்டுரையை மேலும் விரிவாகப் படிக்க விரும்புவோர் கீழ்க்கண்ட வரலாற்று ஆவணங்களையும் அறிவியல் ஆய்வுகளையும் அணுகலாம்.
-
N. Kameswara Rao, A. Vagiswari, P. Thakur, C. Birdie (2009).
C. Ragoonatha Charry and Variable Star Astronomy.
Journal of Astronomical History and Heritage, 12(3), 201–210.
ஆய்வுக் கட்டுரை — PDF -
T. V. Venkateswaran (2021).
Ragoonatha Charry and Observations of the Total Solar Eclipse of 1868 from Vanpurthy (Wanparthy), India.
Journal of Astronomical History and Heritage, 24(2), 363–388.
ஆய்வுக் கட்டுரை — PDF -
Indian Institute of Astrophysics (2012).
Transit of Venus by C. Ragoonatha Chary.
IIA Archives Publication Series No. 3.
1874 மூல நூலின் ஆவண மறுபதிப்பு -
Royal Astronomical Society (1881).
Obituary: Chintamanny Ragoonatha Chary.
Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 41, 180–183.
வானியல் ஆய்விதழ் பதிவு -
Oxford Dictionary of National Biography.
Chary, Chintamanny Ragoonatha (d. 1880), astronomer.
வாழ்க்கைக் குறிப்பு -
Indian Institute of Astrophysics Archives.
சிந்தாமணி ரகுநாத சாரி — ஆவணப் பதிவு
மேலும் ஆய்வு செய்ய வேண்டிய தலைப்புகள்
- வாக்கிய மற்றும் திருக்கணிதப் பஞ்சாங்க மரபுகளின் வரலாற்று வளர்ச்சி.
- பஞ்சாங்கத்தின் ஐந்து உறுப்புகளுக்குப் பின்னால் உள்ள கணித வானியல்.
- மதராஸ் வானாய்வகத்தின் வரலாறும் விண்மீன் அட்டவணைகளும்.
- 1868 ஆம் ஆண்டின் முழுச் சூரிய கிரகணமும் சூரிய நிறமாலை ஆய்வும்.
- பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இந்திய அறிவியலாளர்களின் பங்களிப்பு.
- 1874 மற்றும் 1882 வெள்ளிக் கோளின் சூரியக் கடப்புகள்.
- இந்திய மொழிகளில் அறிவியல் வெளியீடுகளின் வரலாறு.
- Nautical Almanac மற்றும் தென்னிந்தியப் பஞ்சாங்கச் சீர்திருத்தம்.
இதே வலைப்பதிவில் தொடர்புடைய கட்டுரைகள்
Copyright and Editorial Declaration
© Dhinakar Rajaram 2026. All Rights Reserved.
This article is an independently researched and originally written biographical and historical essay prepared for the Indian Stalwarts series. The English and Tamil narratives, explanatory commentary, editorial arrangement, and original interpretations are protected by copyright.
Historical facts, scientific principles, dates, names, and established astronomical terminology are not claimed as exclusive intellectual property. The sources cited in this essay remain the intellectual property of their respective authors, publishers, institutions, and archival repositories.
Short quotations or factual references may be used for genuine educational, scholarly, and critical purposes, provided that appropriate attribution and source acknowledgement are maintained.
No substantial portion of this essay, including its original explanatory text or Tamil rendering, may be reproduced, republished, translated, commercially distributed, or incorporated into another publication without prior written permission from the author, except where permitted by applicable copyright law.
The historical illustrations, archival documents, and research materials cited here are credited to their respective custodians. Their inclusion does not imply ownership by the author or permission to reproduce them independently. Readers wishing to reproduce such material must approach the relevant copyright holders or archival institutions.
This article has been prepared as an educational and historical work. It distinguishes documented historical information from interpretation and does not claim that every later development in Drik or Thirukanitha calendrical practice originated directly from one nineteenth-century publication.
Every reasonable effort has been made to verify the historical details against scholarly research, contemporary publications, and archival sources. Where historical records differ, the uncertainty has been identified rather than concealed.
The Tamil edition is an original editorial translation of the English essay. It is intended to preserve the historical meaning and scientific terminology rather than reproduce English sentence structures mechanically.
For corrections, scholarly observations, additional primary documents, or permission to reproduce substantial portions of this work, readers may contact the author through the author's published blog profile.
© Dhinakar Rajaram 2026 — Indian Stalwarts Series.
Hashtags
#IndianStalwarts #ChintamaniRagoonathaChary #RagoonathaChary #IndianAstronomy #MadrasObservatory #HistoryOfScience #IndianScience #Drigganita #DrikPanchang #Thirukanitha #Panchangam #Jyotisha #GanitaJyotisha #VariableStars #RReticuli #RoyalAstronomicalSociety #TransitOfVenus #SolarEclipse #AstronomyHistory #TamilScience #ScienceCommunication #ScientificTemper #Article51AH #DhinakarRajaram #Dhinakarique
#இந்தியசாதனையாளர்கள் #இந்தியவானியல் #ரகுநாதசாரி #மதராஸ்வானாய்வகம் #திருக்கணிதம் #பஞ்சாங்கம் #கணிதவானியல் #இந்தியஅறிவியல்வரலாறு #வானியல்ஆய்வு #வெள்ளிக்கோள்சூரியக்கடப்பு #அறிவியல்மனப்பான்மை #தமிழில்அறிவியல் #தினகர்இராசாராம்
Listen to the Essay
The following listening controls use the speech facility available in supported modern browsers. Select the appropriate language. The audio is generated by the browser and does not require an external audio file.
Note: Availability and quality of the English and Tamil voices depend on the browser, operating system, and installed speech voices. The audio controls may not work in browsers that disable speech synthesis.
