ilaiyaraaja-shanmukhapriya-to-schubert

முகவுரை

இந்தக் கட்டுரை தனித்து நிற்கும் ஒன்றல்ல. இது, நான் முன்பு எழுதிய 1976–1981: The Experimental Years of Ilaiyaraaja என்ற கட்டுரையின் இயல்பான தொடர்ச்சியாக உருவாகியுள்ளது. அந்தக் கட்டுரையில், இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசைச் சோதனைகள், புதிய ஒலியமைப்புகள், ராகம்–நாட்டுப்புறம்–மேற்கத்திய இசை ஆகியவற்றின் கலவைகள் குறித்து ஒரு பரந்த பார்வையைப் பதிவு செய்திருந்தேன்.

அந்தக் கட்டுரையை முதலில் வாசிக்க விரும்புவோர், கீழே உள்ள இணைப்பைப் பார்க்கலாம்:

👉 1976–1981: The Experimental Years of Ilaiyaraaja

இந்தக் கட்டுரை அந்தப் பெரிய இசைப் பயணத்திலிருந்து மூன்று பாடல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவற்றின் உள்ளார்ந்த இசை இலக்கணத்தை ஆராயும் ஒரு முயற்சி.

• தம் தனனம் தம் தனனம்... – ஷண்முகப்ரியாவை மக்கள் மொழியாக்கம் செய்த துணிச்சல்.
• இதயம் போகுதே... – கீரவாணி மற்றும் Schubert-இன் Symphonic Thought சந்திக்கும் தருணம்.
• அலைகளே வா அவருடன் வா... – திரைப்படப் பாடலின் கட்டமைப்பையே விரிவுபடுத்திய இசைச் சோதனை.

இந்த மூன்று பாடல்களும் ஒரே உண்மையை நமக்குச் சொல்கின்றன:

இளையராஜா வெற்றிப் பாடல்களை மட்டும் உருவாக்கியவர் அல்ல. இசையின் எல்லைகள் எவ்வளவு தூரம் செல்ல முடியும் என்பதைத் தொடர்ந்து சோதித்துப் பார்த்த படைப்பாளர்.

இந்தக் கட்டுரை முதலில் தமிழில் எழுதப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இசைத் தொழில்நுட்பச் சொற்கள், மேற்கத்திய இசைக் கருத்துக்கள், சில இசையியல் குறிப்புகள் போன்றவற்றிற்கு சரியான தமிழாக்கம் எப்போதும் சாத்தியமில்லை. அதனால், தேவையான இடங்களில் ஆங்கிலச் சொற்களும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அவை மொழிக்கலப்பிற்காக அல்ல; கருத்தின் துல்லியத்திற்காக.

மேலும், இந்தக் கட்டுரையின் நீளமும் திட்டமிட்ட ஒன்றே. இது ஒரு விரைவான பாடல் விமர்சனம் அல்ல. ஒரு காலகட்டத்தை, ஒரு இசைச் சிந்தனையை, ஒரு படைப்பாளியின் பரிசோதனை மனப்பாங்கை ஆவணப்படுத்தும் முயற்சி. அதனால், சில இடங்களில் நாம் மெதுவாக நடப்போம். சில பாடல்களிடம் நீண்ட நேரம் தங்குவோம். சில இசைக் குறிப்புகளை மீண்டும் மீண்டும் கேட்போம்.

ஏனெனில்,

இளையராஜாவின் ஆரம்பகாலப் பாடல்களை ஒருமுறை கேட்பது போதாது. இரண்டாவது முறை கேட்கும்போது புதிய கதவு திறக்கும். பத்தாவது முறை கேட்கும்போதும் புதிதாகக் கண்டுபிடிக்க ஏதோ ஒன்று மீதமிருக்கும்.

அப்படியானால், இந்த இசைப் பயணத்தைத் தொடங்கலாம்.

முன்னுரை

இசை பற்றிய பெரும்பாலான கட்டுரைகள், பாடல்களின் இனிமை, நினைவுகள், அல்லது அவை உருவாக்கும் உணர்வுகளைப் பற்றிப் பேசிவிட்டு நிறைவடைகின்றன. ஆனால் சில பாடல்கள் மட்டும் அப்படியல்ல. அவை எப்படி உருவாக்கப்பட்டன? அவற்றின் பின்னால் இருந்த இசைச் சிந்தனை என்ன? ஒரு இசையமைப்பாளர் எந்தக் கேள்விகளைத் தன்னிடமே எழுப்பிக் கொண்டார்? என்பதையும் கேட்கத் தூண்டுகின்றன.

இந்தக் கட்டுரை அப்படிப்பட்ட ஒரு தேடலின் விளைவு.

இது தனித்து நிற்கும் ஒன்றல்ல. இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசைச் சோதனைகள் குறித்து நான் முன்பு எழுதிய "1976–1981: The Experimental Years of Ilaiyaraaja" என்ற கட்டுரையின் இயல்பான தொடர்ச்சியாக இதை வாசிக்கலாம்.

அந்தக் கட்டுரையில், தமிழ் திரைப்பட இசையின் வழக்கமான எல்லைகளை மீறி, நாட்டுப்புற இசை, கர்நாடக இசை, மேற்கத்திய ஹார்மனி, Counterpoint, புதிய ஒலியமைப்புகள், மற்றும் பாடல் வடிவமைப்புகளில் இளையராஜா மேற்கொண்ட பரந்த பரிசோதனைகளைப் பற்றிப் பேசினோம்.

---

இந்தக் கட்டுரையில், அந்தப் பெரிய இசைப் பரப்பிலிருந்து மூன்று பாடல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவற்றின் உள்ளார்ந்த இசை இலக்கணத்தை நெருக்கமாகப் பார்க்கப் போகிறோம்.

• தம் தனனம் தம் தனனம்... – ஷண்முகப்ரியா போன்ற ஆழமான ராகத்தை மக்கள் மொழியாக மாற்றிய துணிச்சலான முயற்சி.
• இதயம் போகுதே... – கீரவாணி ராகத்தின் ஏக்கத்தையும் Schubert-இன் Unfinished Symphony யின் Symphonic Thought-ஐயும் இணைத்த அபூர்வமான திரைப்பட இசைச் சோதனை.
• அலைகளே வா அவருடன் வா... – நீண்ட இடையிசைகள், விரிந்த பாடல் வடிவமைப்பு, மற்றும் கேட்பவர்களையே சவாலுக்கு அழைக்கும் இசைக் கட்டிடக்கலை.

இந்த மூன்று பாடல்களும் ஒரே விஷயத்தை நமக்குச் சொல்கின்றன.

இளையராஜா வெறும் வெற்றிப் பாடல்களை உருவாக்க நினைத்தவர் அல்ல. இசை என்ற மொழி எவ்வளவு தூரம் விரிய முடியும் என்பதை இடையறாது சோதித்துப் பார்த்த படைப்பாளர்.

இந்தக் கட்டுரை முதலில் தமிழில் எழுதப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், இசைத் தொழில்நுட்பச் சொற்கள், மேற்கத்திய இசைக் கோட்பாடுகள், மற்றும் சில இசையியல் கருத்துகளுக்கு எப்போதும் துல்லியமான தமிழாக்கம் சாத்தியமில்லை.

எனவே, தேவையான இடங்களில் ஆங்கிலச் சொற்களும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அவை மொழிக்கலப்பிற்காக அல்ல; கருத்தைத் துல்லியமாக எடுத்துச் செல்லும் தேவைக்காக.

மேலும், இந்தக் கட்டுரையின் நீளமும் திட்டமிட்ட ஒன்றே.

இது விரைவாக வாசித்து முடித்துவிடும் ஒரு பாடல் விமர்சனம் அல்ல. மாறாக, ஒரு காலகட்டத்தை, ஒரு இசை மனதை, ஒரு படைப்பாளியின் பரிசோதனைத் துணிச்சலை ஆவணப்படுத்தும் முயற்சி.

சில இடங்களில் நாம் மெதுவாக நடப்போம். சில இசைக் குறிப்புகளிடம் நீண்ட நேரம் தங்குவோம். சில இடங்களில் மீண்டும் திரும்பிச் சென்று கேட்போம்.

ஏனெனில், இளையராஜாவின் ஆரம்பகாலப் பாடல்கள் அப்படிப்பட்டவை.

ஒருமுறை கேட்டால் அவை நம்மை ஈர்க்கும்.
இரண்டாவது முறை கேட்டால் அவை நம்மை ஆச்சரியப்படுத்தும்.
பத்தாவது முறை கேட்டாலும் புதிதாகக் கண்டுபிடிக்க ஏதோ ஒன்று மீதமிருக்கும்.

அதனால்தான் இந்தக் கட்டுரை ஒரு review அல்ல. இது ஒரு listening journey.

1970-களின் இறுதியில், தனது முப்பதுகளின் தொடக்கத்தில் இருந்த ஒரு இளம் இசையமைப்பாளர், தமிழ் திரைப்பட இசையின் எல்லைகளை எவ்வாறு விரிவுபடுத்தினார் என்பதை மீண்டும் கேட்டு, மீண்டும் வாசித்து, மீண்டும் ஆச்சரியப்படுவதற்கான ஒரு பயணம்.

இப்போது, அந்த இசை ஆய்வகத்தின் கதவை மீண்டும் திறப்போம்.

புதிய வார்ப்புகள்: ஒரு திரைப்படமா? அல்லது ஒரு இசை ஆய்வகமா?

1979. தமிழ் திரைப்பட இசை ஒரு சுவாரஸ்யமான மாற்றத்தின் நடுவில் இருந்தது.

மெல்லிசையின் பொற்காலம் பின்னால் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. நாட்டுப்புற இசையின் உயிர்த்துடிப்பு திரையுலகில் புதிய இடம் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது. மேற்கத்திய இசையின் தாக்கங்கள் இருந்தாலும், அவை பெரும்பாலும் அலங்காரங்களாகவே பயன்படுத்தப்பட்டன.

அந்த நேரத்தில், தனது முப்பதுகளின் தொடக்கத்தில் இருந்த ஒரு இளம் இசையமைப்பாளர் வேறு மாதிரியான கேள்விகளை எழுப்பத் தொடங்கினார்.

"கர்நாடக ராகத்தை மக்கள் இசையாக மாற்ற முடியுமா?"
"Symphony-யின் சிந்தனையை திரைப்படப் பாடலுக்குள் கொண்டு வர முடியுமா?"
"பாடலின் வடிவமைப்பை உடைக்காமல், அதை விரிவுபடுத்த முடியுமா?"
"கேட்பவர்களே இசைப் பயணத்தில் பங்கேற்பாளர்களாக மாற முடியுமா?"

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை அவர் இசை அரங்குகளில் அல்ல, திரைப்படங்களிலேயே தேடினார்.

அந்தத் தேடலின் மிக அழகான உதாரணங்களில் ஒன்று தான் "புதிய வார்ப்புகள்".

முதல் பார்வைக்கு இது ஒரு சாதாரண திரைப்பட ஆல்பமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அதன் பாடல்களை ஒன்றாகக் கேட்கும்போது வேறொரு உண்மை வெளிப்படுகிறது.

இது வெறும் திரைப்படப் பாடல்களின் தொகுப்பு அல்ல.
இது ஒரு இசை ஆய்வகம்.

அதே திரைப்படத்தில்,

• "தம் தனனம் தம் தனனம்..." மூலம் ஷண்முகப்ரியா போன்ற செவ்வியல் ராகம் மக்கள் மொழியில் பேசத் தொடங்குகிறது.
• "இதயம் போகுதே..." மூலம் கீரவாணி, Schubert-இன் Symphonic Thought-உடன் உரையாடுகிறது.
• மற்ற பாடல்களில் நாட்டுப்புற இசை, மேற்கத்திய ஹார்மனி, மற்றும் புதிய ஒலிக்கட்டமைப்புகள் இயல்பாக ஒன்றோடொன்று கலக்கின்றன.

இன்று நாம் இந்த ஆல்பத்தை மீண்டும் கேட்கும்போது, "இந்தப் பாடல் ஹிட் ஆனதா?" என்ற கேள்வி முக்கியமல்ல.

அதற்குப் பதிலாக,

"இந்தப் பாடல் மூலம் இளையராஜா என்ன புதிதாகச் சோதித்தார்?"

என்ற கேள்வியே முக்கியமாகிறது.

ஏனெனில், அப்போது இளையராஜா இன்னும் தனது "formula"-வை கண்டுபிடிக்கவில்லை.

அதனால்தான் அவர் எந்த formula-வுக்கும் அடிமையாகவில்லை.

ஒவ்வொரு பாடலும் அவருக்குப் புதிதாக ஆரம்பிக்கும் ஒரு இசைக் கேள்வியாக இருந்தது.

ஒரு பாடலில் ராகம்.

இன்னொரு பாடலில் Symphony.

வேறொரு பாடலில் வடிவமைப்பின் எல்லைகளைத் தள்ளிச் செல்லும் முயற்சி.

இவை அனைத்தும் ஒரே காலகட்டத்தில், ஒரே மனிதரின் கற்பனையிலிருந்து வந்தவை.

1979-இல் இளையராஜா வெற்றிப் பாடல்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கவில்லை. திரைப்பட இசை எவ்வளவு தூரம் செல்ல முடியும் என்பதைத் தொடர்ந்து சோதித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அதனால்தான், நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக கடந்த பிறகும், இந்தப் பாடல்கள் வெறும் nostalgia ஆக இல்லை.

அவை இன்னும் முழுமையாக வாசித்துத் தீர்க்கப்படாத இசை ஆவணங்களாக நம்முன் நிற்கின்றன.

அந்த இசை ஆய்வகத்தின் முதல் கதவை இப்போது திறப்போம்.

ஷண்முகப்ரியா போன்ற ஆழமான கர்நாடக ராகத்தை, கிராமத்து மக்களின் உதடுகளில் முணுமுணுக்கும் அளவுக்கு எளிமையாக்கிய ஒரு துணிச்சலான முயற்சிக்குள் நுழைவோம்.

தம் தனனம் தம் தனனம்...

தம் தனனம் தம் தனனம்...
ஷண்முகப்ரியாவை மக்கள் இசையாக்கிய இளையராஜா

சில பாடல்களை முதன்முறையாகக் கேட்கும்போது அவை ராகப் பாடல்கள் என்று தோன்றாது.

அவை நம்மோடு ஏற்கனவே பழகியிருந்ததுபோலத் தோன்றும். கிராமத் திருவிழாக்களில் கேட்டது போலவும், வீட்டில் யாரோ முணுமுணுத்தது போலவும், குழந்தைப் பருவ நினைவுகளில் எங்கோ மறைந்து கிடந்தது போலவும் இருக்கும்.

"தம் தனனம் தம் தனனம்..." அப்படிப்பட்ட பாடல்களில் ஒன்று.

ஆனால் அந்த எளிமையின் பின்னால் மறைந்து கிடப்பது, கர்நாடக இசையின் ஆழமான ராகங்களில் ஒன்றான ஷண்முகப்ரியா.

இதுவே இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசையின் மிகப்பெரிய அதிசயம். அவர் ராகத்தை எளிமைப்படுத்தவில்லை. ராகத்தின் மொழியை மக்களுக்குப் புரியும் மொழியாக மாற்றினார்.

ஷண்முகப்ரியா: மேடையிலிருந்து மக்கள் மத்தியில்

ஷண்முகப்ரியா என்பது கர்நாடக இசையின் 56-வது மேளகர்த்தா ராகம்.

இதில் உள்ள ப்ரதி மத்யமம் மற்றும் சுத்த தைவதம் ஆகிய ஸ்வரங்கள், ராகத்திற்கே உரிய தனித்துவமான நிறத்தை அளிக்கின்றன.

இந்த ராகத்தை மிக அதிகமாகக் கர்நாடக பாணியில் கையாளும்போது, பொதுவான திரைப்படக் கேட்பவர்களுக்கு அது "கச்சேரி இசை" என்ற தூரத்தை உருவாக்கும் அபாயம் உள்ளது.

ஆனால் மிக அதிகமாக எளிமைப்படுத்தினால், ராகத்தின் அடையாளமே அழிந்து விடும்.

இந்த இரண்டுக்கும் நடுவே இருக்கும் மெல்லிய கோட்டில்தான் இளையராஜா நடக்கிறார்.

ஷண்முகப்ரியாவை அவர் மக்களுக்காக மாற்றவில்லை. மக்களை ஷண்முகப்ரியாவிடம் அழைத்துச் சென்றார்.

"தம் தனனம்..." – வெறும் நிரப்புச் சொற்களா?

பாடலின் முதல் அதிசயம் அதன் சொற்களிலேயே இருக்கிறது.

"தம் தனனம்... தம் தனனம்..."

இவை பொருளற்ற ஒலிகள் அல்ல.

அவை தாளத்தின் ஒலிக்குறிப்புகள். உடலை இசைக்குள் இழுக்கும் துடிப்புகள். கேட்பவரை அறியாமலேயே பாடலின் உள்ளே அழைத்துச் செல்லும் கதவுகள்.

இந்தச் சொற்கள் காரணமாகவே, ஷண்முகப்ரியா என்ற ராகத்தின் சிக்கலான உலகிற்குள் கேட்பவர்கள் எந்தப் பயமும் இல்லாமல் நுழைகிறார்கள்.

நீண்ட சரணங்கள்: பாடகர்களுக்கான சவால்

இன்றைய திரைப்படப் பாடல்களில், பல்லவியும் சரணமும் மிகச் சுருக்கமாக அமைவது வழக்கம்.

ஆனால் இந்தப் பாடலில் சரணங்கள் விரிகின்றன. மெலடிகள் தொடர்ந்து வளர்கின்றன. ஒரே கருத்து மீண்டும் மீண்டும் வருவதில்லை.

இதனால் பாடகர்களிடம்,

• மூச்சுக் கட்டுப்பாடு,
• ஸ்வரத் துல்லியம்,
• உச்சரிப்பின் தெளிவு,
• உணர்ச்சி வெளிப்பாடு,

ஆகிய அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்பார்க்கப்படுகின்றன.

முற்றுப்புள்ளிகளைத் தவிர்க்கும் இசை

இந்தப் பாடலில் மிகவும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய இன்னொரு அம்சம் அதன் ஓட்டம்.

வழக்கமாக திரைப்படப் பாடல்களில் பல்லவி ஒரு கருத்தைச் சொல்லி முடியும். சரணம் தனித்தனி வரிகளாகப் பிரிந்து, கமா மற்றும் முற்றுப்புள்ளிகளைப் போல சிறிய இசை இடைவெளிகளைக் கொண்டிருக்கும்.

ஆனால் "தம் தனனம் தம் தனனம்..." பாடல் அந்த வழக்கத்தை முற்றிலும் மாற்றுகிறது.

பல்லவியும் நீள்கிறது. சரணங்களும் நீள்கின்றன. அவை சிறு சிறு இசை வாக்கியங்களாக நின்றுவிடுவதில்லை. ஒரு எண்ணம் அடுத்த எண்ணத்திற்குள் கரைகிறது. ஒரு மெலடிக் சொற்றொடர் இன்னொன்றை மெதுவாக அழைத்துச் செல்கிறது.

இந்தப் பாடலைக் கேட்கும்போது, கமாவும் இல்லை; முற்றுப்புள்ளியும் இல்லை.
இசை ஒரு நீண்ட மூச்சைப் போல தொடர்ந்து பாய்கிறது.

அதனால்தான், இந்தப் பாடலை இடையில் நிறுத்திவிட்டு மீண்டும் தொடங்குவது இயல்பாகத் தோன்றாது. அது ஒரு ஆற்றின் ஓட்டத்தை இடையில் வெட்டி மீண்டும் இணைப்பது போன்ற உணர்வைத் தரும்.

இதனுடன் சேர்ந்து, இடையிசைகளின் நுழைவும் குறிப்பிடத்தக்கது.

பல பாடல்களில் Interlude என்பது பாடலின் ஓட்டத்தைச் சிறிது நேரம் நிறுத்திவிட்டு, புதிய பகுதியை அறிமுகப்படுத்தும் பாலமாகச் செயல்படும்.

ஆனால் இங்கே அவை திடீரென நுழைவதில்லை. மெலடியின் மூச்சிலிருந்தே பிறக்கின்றன. பாடலிலிருந்து இசைக்கருவிகள் இயல்பாகப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்கின்றன. பின்னர் எந்த அதிர்ச்சியும் இல்லாமல் மீண்டும் குரலுக்குத் திருப்பிக் கொடுக்கின்றன.

பாடல் முடிந்து இடையிசை தொடங்குவதில்லை.
பாடலே இடையிசையாக மாறுகிறது.
இடையிசையே மீண்டும் பாடலாகத் திரும்புகிறது.

பின்னணி இசையும் இதே தத்துவத்தைப் பின்பற்றுகிறது.

அது குரலின் மீது தனது ஆளுமையைத் திணிக்காது. கேட்பவரின் கவனத்தை வலுக்கட்டாயமாக ஈர்க்க முயலாது. மாறாக, மெதுவாகவும் நிதானமாகவும் பாடலின் உணர்வை உயர்த்திக் கொண்டே செல்கிறது.

சில வயலின் நகர்வுகள், மெல்லிய தாள அசைவுகள், தூரத்தில் கேட்கும் புல்லாங்குழல் பதில்கள்... இவை அனைத்தும் பாடலின் மைய உணர்வை அமைதியாகச் சுற்றி நிற்கின்றன.

இளையராஜாவின் பின்னணி இசை இங்கே பேசுவதில்லை.
அது கிசுகிசுக்கிறது.
ஆனால் அந்த மென்மையான கிசுகிசுப்பே பாடலை இன்னும் உயரமான இடத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது.

இதுவே இந்தப் பாடலின் மறைந்திருக்கும் மகத்துவம்.

கேட்பவருக்கு அது மிகவும் இயல்பாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் அந்த இயல்பின் பின்னால், மூச்சு விடும் இடங்களைக் கூட இசை ரீதியாகத் திட்டமிட்ட ஒரு அசாதாரணமான கட்டமைப்பு மறைந்திருக்கிறது.

"தம் தனனம்..." என்பது வெறும் ஷண்முகப்ரியா அடிப்படையிலான இனிய பாடல் அல்ல.
அது இடைவெளிகளை மறைத்து, இசையை ஒரு தொடர்ச்சியான அனுபவமாக மாற்றிய இளையராஜாவின் ஆரம்பகால மேதமையின் சான்று.

இந்தப் பாடல் கேட்பவர்களுக்கான அனுபவம் மட்டுமல்ல. பாடுபவர்களுக்கான ஒரு சோதனையும் கூட.

Interludes: இடைநிறுத்தங்களா? இல்லை. சிறிய இசைத் துணுக்குகளா?

இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசையைப் பற்றிப் பேசும்போது, Interludes குறித்து தனியாகப் பேசாமல் இருக்க முடியாது.

பல திரைப்படப் பாடல்களில் இடையிசைகள் என்பது குரல்களுக்கு இடையிலான ஓய்வு.

ஆனால் இங்கே அவை வேறு பங்கு வகிக்கின்றன.

வயலின் குழுக்கள், புல்லாங்குழல் பதில்கள், தாளத்தின் சிறிய மாற்றங்கள், மெலடியின் புதிய சாயல்கள்...

இவை அனைத்தும் சேர்ந்து, ராகத்தின் உலகை இன்னும் விரிவுபடுத்துகின்றன.

பாடல் நின்றுவிடுவதில்லை. அது தொடர்ந்து வளர்கிறது.

கேட்பவர்களுக்கே விடப்பட்ட சவால்

இங்கே நாம் கவனிக்க வேண்டிய இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது.

இளையராஜா இந்தப் பாடலை, ஒருமுறை கேட்டு மறந்து விடும் வகையில் அமைக்கவில்லை.

முதல் முறை கேட்கும்போது தாளம் கவரும்.

இரண்டாவது முறை கேட்கும்போது மெலடி மனதில் பதியும்.

மூன்றாவது முறை கேட்கும்போது பின்னணி இசை கவனத்திற்கு வரும்.

பத்தாவது முறை கேட்ட பிறகுதான், ஷண்முகப்ரியாவின் நிழல்கள் எவ்வளவு இயல்பாக நம்மைச் சுற்றி நின்றிருக்கின்றன என்பது புரியும்.

இளையராஜா கேட்பவர்களை Passive Audience-ஆக நடத்தவில்லை. இசைப் பயணத்தின் பங்கேற்பாளர்களாக மாற்றினார்.

இந்தப் பாடலின் உண்மையான சாதனை

இந்தப் பாடலின் வெற்றி அதன் பிரபலத்திலோ, அதன் இனிமையிலோ மட்டும் இல்லை.

அதன் மிகப்பெரிய சாதனை, ஒரு செவ்வியல் ராகம் மக்கள் மத்தியில் இயல்பாக வாழ முடியும் என்பதை நிரூபித்ததுதான்.

"தம் தனனம்..." என்பது ஒரு திரைப்படப் பாடல் மட்டுமல்ல. அது ஷண்முகப்ரியாவுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் இடையே இளையராஜா கட்டிய இசைப் பாலம்.

ஆனால், புதிய வார்ப்புகள் திரைப்படத்தின் இசைச் சோதனைகள் அங்கேயே நிற்கவில்லை.

அதே திரைப்படத்தில், காதல் பிரிவின் ஏக்கத்தைச் சொல்லும் ஒரு பாடலுக்குள், கீரவாணியும் Schubert-இன் முடிவுறாத Symphony-யும் சந்தித்தன.

அந்தப் பாடல்...

இதயம் போகுதே...

இதயம் போகுதே...
கீரவாணி, Schubert, மற்றும் ஒரு முடிவுறாத ஏக்கம்

திரைப்பட இசையில் பிரிவைப் பற்றிய பாடல்கள் ஏராளம்.

காதலின் மகிழ்ச்சியைப் பாடிய பாடல்களைவிட, காதலின் இழப்பைப் பாடிய பாடல்கள் மனித மனதில் நீண்ட காலம் தங்குகின்றன.

காரணம் எளிது.

சந்திப்பு ஒரு தருணம். பிரிவு ஒரு பயணம்.

அந்தப் பயணத்தின் ஏக்கம், குழப்பம், ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத தனிமை, நினைவுகளின் தாக்கம், மறக்க நினைத்தும் மறக்க முடியாத மனநிலை...

இந்த எல்லா உணர்வுகளையும் இசையாக மாற்றுவது எளிதான காரியம் அல்ல.

ஆனால் "இதயம் போகுதே..." அதைத்தான் செய்கிறது.

இது வெறும் பிரிவுப் பாடல் அல்ல.
பிரிவின் உளவியலை இசையாக மாற்றிய பாடல்.

கீரவாணி: ஏக்கத்தின் இயல்பான மொழி

இந்தப் பாடல், கர்நாடக இசையின் மிக உணர்ச்சிமிக்க ராகங்களில் ஒன்றான கீரவாணி ராகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

கீரவாணி, சோகத்தையும், ஏக்கத்தையும், ஆழ்ந்த உள்ளார்ந்த சிந்தனையையும், மென்மையான காதல் உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்தும் அபாரமான திறன் கொண்டது.

ஆனால் இங்கே மீண்டும், இளையராஜா கச்சேரி இசையை திரைப்படத்திற்குள் கொண்டு வரவில்லை.

அவர் கீரவாணியின் உணர்ச்சியை, திரைப்படக் கதாபாத்திரங்களின் இதயத் துடிப்பாக மாற்றினார்.

ஒரு மேடை நிகழ்ச்சியில் திறந்த இசை ரகசியம்

"இதயம் போகுதே..." பற்றிப் பேசும்போது, ஒரு முக்கியமான நிகழ்வை தவிர்க்க முடியாது.

சில இசை நிகழ்ச்சிகளில், இளையராஜா இந்தப் பாடலின் பின்னால் இருந்த இசைச் சிந்தனையை நேரடியாகக் காட்டியுள்ளார்.

அவர் முதலில், ஆஸ்திரிய இசை மேதை Franz Schubert இயற்றிய Symphony No. 8 in B minor, உலகம் முழுவதும் "Unfinished Symphony" என்று அழைக்கப்படும் படைப்பின் இசைக் கருத்தை வாசிக்கிறார்.

பின்னர், எந்தப் பெரிய இடைவெளியும் இல்லாமல், அதே உணர்ச்சி உலகிலிருந்து மெதுவாக "இதயம் போகுதே..." பாடலுக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார்.

அந்த மாற்றத்தை நேரில் கேட்கும் போது, ஒரு உண்மை தெளிவாகிறது.

இது வெறும் "inspiration" அல்ல.
இது ஒரு இசைச் சிந்தனையின் மறுபிறவி.

நகலா? மொழிபெயர்ப்பா? இல்லை.

இங்கே இயல்பாக எழும் கேள்வி:

"அப்படியென்றால் இது Schubert-இன் இசையின் நகலா?"

பதில் – இல்லை.

Schubert-இன் இசை, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பிய இசை மரபின் ஒரு பகுதியாக உருவானது.

ஆனால் இளையராஜா செய்தது வேறொன்று.

• Symphonic Thinking-ஐ எடுத்தார்.
• அதை கீரவாணியின் உணர்ச்சி மொழியில் மறுவடிவமைத்தார்.
• தமிழ் காதல் பிரிவின் சூழலுக்குள் மாற்றினார்.
• Jency-யின் மென்மையான குரல் வழியாக மனித வேதனையாக மாற்றினார்.

இது ஒரு copy அல்ல.
இது ஒரு transformation.

Symphonic Thinking என்றால் என்ன?

Symphony என்றால் பெரிய orchestra என்று மட்டும் நினைத்தால், அதன் உண்மையான அழகை நாம் தவறவிடுகிறோம்.

அதன் மையக் கருத்து மிகவும் எளிமையானது.

ஒரு சிறிய இசைக் கருத்து உருவாக்கப்படுகிறது.

பின்னர் அது,

• வேறு கருவிகளில் தோன்றுகிறது,
• வேறு உணர்வுகளுடன் மீண்டும் வருகிறது,
• புதிய இசைச் சூழல்களில் வளர்கிறது,
• மெல்ல ஒரு பெரிய உணர்ச்சி உலகமாக விரிவடைகிறது.

இதையே Thematic Development என்பார்கள்.

"இதயம் போகுதே..."யில் இதைத் தெளிவாகக் கேட்க முடிகிறது.

பிரிவின் உளவியல் மற்றும் இசை

பிரிவு என்பது ஒரே மாதிரியான சோகம் அல்ல.

சில நேரங்களில் மறுக்கிறோம்.

சில நேரங்களில் நினைவுகளில் மூழ்குகிறோம்.

சில நேரங்களில் ஏற்றுக்கொள்ள முயற்சிக்கிறோம்.

மறுபடியும் வலி திரும்பி வருகிறது.

மனித மனத்தின் இந்த அலைச்சலையே இசையும் பிரதிபலிக்கிறது.

Prelude-இல் விதைக்கப்படும் இசைக் கருத்து, பின்னர் வளர்கிறது.

இடையிசைகளில் விரிவடைகிறது.

குரலின் பின்னால் மீண்டும் தோன்றுகிறது.

அதே ஏக்கம், ஒவ்வொரு முறையும் வேறொரு முகத்துடன் நம்மைத் தொடுகிறது.

பிரிவு ஒரு சம்பவமல்ல.
அது மாறிக்கொண்டே இருக்கும் மனநிலை.
"இதயம் போகுதே..." அந்த மனநிலையின் இசை வடிவம்.

கீரவாணியிலிருந்து Schubert வரை

இந்தப் பாடலின் மிகப்பெரிய சாதனை, கிழக்கையும் மேற்கையும் இணைத்ததில் இல்லை.

ஏக்கத்தின் பொதுவான மனித அனுபவத்தை, இரண்டு வெவ்வேறு இசை மரபுகள் வழியாக வெளிப்படுத்தியதில்தான் இருக்கிறது.

Schubert தனது Unfinished Symphony யில் முடிவுறாத ஏக்கத்தை இசையாக்கினார்.

இளையராஜா, அதே ஏக்கத்தை கீரவாணியின் வழியாக தமிழில் பாட வைத்தார்.

ஒன்று Symphony.
மற்றொன்று திரைப்படப் பாடல்.
ஆனால் இரண்டின் இதயத் துடிப்பு ஒன்றே.

அதனால்தான், "இதயம் போகுதே..." இன்று மீண்டும் கேட்கப்பட வேண்டிய பாடல்.

அது nostalgia-க்காக மட்டுமல்ல.

தமிழ் திரைப்பட இசை எவ்வளவு உயர்ந்த இசைச் சிந்தனைகளைத் தாங்கக்கூடியது என்பதை நினைவூட்டுவதற்காகவும்.

ஆனால், புதிய வார்ப்புகள் திரைப்படத்தின் இசைச் சோதனைகள் அங்கேயும் நிற்கவில்லை.

சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பாடலின் கட்டமைப்பையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் இன்னொரு முயற்சி வந்தது.

நீண்ட இடையிசைகள். விரிந்த இசைக் கட்டிடக்கலை. கேட்பவர்களுக்கே விடப்பட்ட பொறுமையின் சவால்.

அந்தப் பாடல்...

அலைகளே வா அவருடன் வா...

அலைகளே வா அவருடன் வா...
அலைகளுக்குள் மறைந்த இசைக் கட்டிடக்கலை

சில பாடல்கள் உடனடியாக மனதில் பதியும்.

சில பாடல்கள் மெதுவாக நம்மைத் தேடி வருகின்றன.

இன்னும் சில பாடல்கள், அவற்றை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள நம்மிடமிருந்து பொறுமையை எதிர்பார்க்கின்றன.

"அலைகளே வா அவருடன் வா..." அப்படிப்பட்ட பாடல்.

முதன்முறையாகக் கேட்கும்போது இது ஒரு இனிய காதல் பாடலாகத் தோன்றலாம். ஆனால் மீண்டும் மீண்டும் கேட்கும்போது, அதன் மென்மையான மேற்பரப்புக்குக் கீழே ஒரு அசாதாரணமான இசைக் கட்டமைப்பு மறைந்திருப்பது தெரியவருகிறது.

இந்தப் பாடலின் சிறப்பு அதன் மெலடியில் மட்டும் இல்லை.
அது இசையை எவ்வாறு நேரமாகவும், இடமாகவும் விரிவுபடுத்துகிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது.

பாடல் விவரங்கள்

பாடல் : அலைகளே வா அவருடன் வா

திரைப்படம் : கவிதை மலர்

ஆண்டு : 1982

பாடியவர்கள் : எஸ். பி. பாலசுப்ரமணியம், உமா ரமணன் மற்றும் குழுவினர்

இசை : இளையராஜா

பாடல்வரிகள் : கண்ணதாசன் (அவரது மறைவுக்குப் பின் பயன்படுத்தப்பட்ட பாடல்வரிகள்)

Interludes: பாடலின் மறைந்த இதயம்

இந்தப் பாடலைப் பற்றிப் பேசும்போது அனைவரும் முதலில் குறிப்பிடுவது அதன் நீண்ட இடையிசைகளையே.

திரைப்பட இசை வரலாற்றில் மிக நீளமான இடையிசைகளைக் கொண்ட பாடல்களில் இதுவும் ஒன்றாகக் கருதப்படலாம். ஆனால் அவற்றின் நீளமே அதன் பெருமை அல்ல. அவற்றின் பங்கு தான் முக்கியமானது.

பொதுவாக இடையிசைகள் என்பது பல்லவிக்கும் சரணத்திற்கும் இடையிலான சிறிய பாலங்கள். ஆனால் இங்கே அவை பாடலின் பெரும்பகுதியைத் தாங்கிச் செல்லும் மறைந்த அத்தியாயங்களாக மாறுகின்றன.

இங்கே இடையிசைகள் ஓய்வு அல்ல.
அவையே பாடலின் இன்னொரு சரணமாக விரிகின்றன.

• Strings தனி கதை சொல்கின்றன.
• Woodwinds உணர்ச்சிகளை விரிவுபடுத்துகின்றன.
• Rhythmic movement தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது.
• Melodic fragments மீண்டும் தோன்றி புதிய அர்த்தம் பெறுகின்றன.

பாடகர் அமைதியாக இருக்கும் நேரங்களிலும் இசை தனது கதையை நிறுத்துவதில்லை. கருவிகள் ஒன்றோடொன்று உரையாடி, பாடலின் உணர்ச்சி உலகை விரிவுபடுத்திக் கொண்டே செல்கின்றன.

பாடல் நிற்கிறது என்று நாம் நினைக்கும் இடத்தில்,
உண்மையில் இசை தனது அடுத்த அத்தியாயத்தைத் தொடங்குகிறது.

இந்தப் பாடல் இன்னொரு அரிய இசைச் சுவடையும் கொண்டுள்ளது. இசையமைப்பாளராக எல்லா இடங்களிலும் இருந்த இளையராஜா, இங்கே தனது குரலையும் அமைதியாக இசைக்குள் கலக்கிறார்.

இது ஒரு "Featuring Ilaiyaraaja" தருணம் அல்ல.
தனது படைப்பின் அலைகளுக்குள் இசையமைப்பாளரே அமைதியாக நுழைந்து மறைந்துபோகும் அரிய தருணம்.

அதனால்தான் "அலைகளே வா..." வெறும் காதல் பாடலாக மட்டும் நினைவில் நிற்பதில்லை. இடையிசைகளுக்கே தனி உயிர் கொடுத்த இசைக் கட்டிடக்கலையாக அது நிலைத்து நிற்கிறது.

மூன்று பாடல்கள்... ஒரு இசை இலக்கணம்
Raw Ilaiyaraaja-வின் மறைந்த Grammar

இப்போது இந்த மூன்று பாடல்களையும் மீண்டும் ஒருமுறை நினைத்துப் பார்ப்போம்.

• தம் தனனம் தம் தனனம்... – ஷண்முகப்ரியாவை மக்களின் உதடுகளில் முணுமுணுக்க வைத்த பாடல்.
• இதயம் போகுதே... – கீரவாணியின் ஏக்கத்திற்குள் Schubert-இன் Symphonic Thought-ஐ உருகவைத்த பாடல்.
• அலைகளே வா அவருடன் வா... – திரைப்படப் பாடலின் கட்டமைப்பையே விரிவுபடுத்திய இசைச் சோதனை.

முதல் பார்வைக்கு இவை மூன்றும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாத பாடல்களாகத் தோன்றலாம்.

ஒன்று ராக அடிப்படையிலான மக்கள் இசை.

ஒன்று Symphonic Thinking கொண்ட பிரிவுப் பாடல்.

மற்றொன்று விரிந்த Interlude Architecture கொண்ட காதல் பாடல்.

ஆனால் அவற்றை தொடர்ந்து கேட்டால், அவற்றை ஒன்றாக இணைக்கும் மறைந்த இலக்கணம் இருப்பது புரிகிறது.

அந்த இலக்கணமே Raw Ilaiyaraaja.

1. Melody is always the King

இந்த மூன்று பாடல்களிலும் முதலில் மனதில் நிற்பது மெலடிதான்.

ஆனால் அது எளிமையான Tune அல்ல.

மீண்டும் மீண்டும் கேட்கும்போது அதன் அடுக்குகள் திறக்கத் தொடங்குகின்றன.

• ஷண்முகப்ரியாவின் நிழல்கள்.
• கீரவாணியின் உளவியல்.
• அலைபோல் ஏறி இறங்கும் விரிந்த வாக்கியங்கள்.

மெலடி எளிமையாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அதன் கட்டமைப்பு மிக நுட்பமானது.

Melody என்பது இலக்கு அல்ல.
கேட்பவர்களை இசைக்குள் அழைக்கும் கதவு.

2. Form is never fixed

அந்தக் காலத்திய பல திரைப்படப் பாடல்கள், ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தைப் பின்பற்றின.

Pallavi → Charanam → Pallavi → Charanam

ஆனால் இளையராஜா அந்த வடிவத்தை மதித்தபடியே அதன் எல்லைகளை விரிவுபடுத்தினார்.

• நீண்ட சரணங்கள்.
• விரியும் இசைச் சொற்றொடர்கள்.
• திடீர் மெலடிக் மாற்றங்கள்.
• நினைவில் நிற்கும் Prelude-கள்.
• தனி இசைத் துணுக்குகளாக மாறும் Interlude-கள்.

அவர் பாடலின் வடிவத்தை உடைக்கவில்லை.
அதன் சுவர்களைத் தள்ளி விரிவுபடுத்தினார்.

3. Interludes are not fillers

திரைப்பட இசையில் பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாமல் போகும் பகுதி இடையிசைகள்.

ஆனால் இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசையில் அவை தனி உயிர் பெறுகின்றன.

சில நேரங்களில் அவை ராகத்தை விரிவுபடுத்துகின்றன.

சில நேரங்களில் அவை Symphonic Development-ஆக மாறுகின்றன.

சில நேரங்களில் அவை பாடலின் மறைந்த கதையைச் சொல்கின்றன.

பாடகர் மௌனமாக இருக்கும் நேரத்தில் கூட,
இசை தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டே இருக்கும்.

4. Emotion has layers

இளையராஜாவின் இசையில் உணர்ச்சிகள் ஒரே நிறத்தில் இருப்பதில்லை.

மகிழ்ச்சிக்குள்ளும் ஏக்கம் இருக்கும்.

காதலுக்குள்ளும் அச்சம் இருக்கும்.

பிரிவுக்குள்ளும் நினைவின் வெப்பம் இருக்கும்.

அதனால்தான் அவரது பாடல்களில் உணர்ச்சிகள் நிஜ மனிதர்களைப் போலத் தோன்றுகின்றன.

அவர் உணர்ச்சிகளைச் சொல்லவில்லை.
அவற்றை வாழச் செய்தார்.

5. The Listener Must Participate

இதுவே Raw Ilaiyaraaja-வின் மிகப்பெரிய அடையாளம்.

அவர் கேட்பவர்களை Passive Audience-ஆக நடத்தவில்லை.

மாறாக, அவர்களிடமிருந்து கவனத்தையும் பொறுமையையும் எதிர்பார்த்தார்.

முதல் முறை மெலடி கவரும்.

இரண்டாவது முறை பின்னணி இசை அழைக்கும்.

மூன்றாவது முறை கட்டமைப்பு தெரிய வரும்.

பத்தாவது முறை கேட்கும்போதும் புதிய விஷயம் ஒன்றைக் கண்டுபிடிக்க முடியும்.

"என்னுடன் வாருங்கள்... இன்னும் ஒரு அடுக்கு திறக்கும்."

அவரது இசை எப்போதும் இப்படித்தான் கேட்பவர்களிடம் பேசுகிறது.

6. Cinema as a Laboratory

இந்த மூன்று பாடல்களும் சேர்ந்து ஒரு பெரிய உண்மையைச் சொல்கின்றன.

• திரைப்பட இசை கர்நாடக ராகங்களை மக்களிடம் கொண்டு செல்ல முடியும்.
• திரைப்பட இசை Symphonic Thinking-ஐ தாங்க முடியும்.
• திரைப்பட இசை தனது வடிவமைப்பை விரிவுபடுத்த முடியும்.
• திரைப்பட இசை கேட்பவர்களையே சவாலுக்கு அழைக்க முடியும்.

Cinema அவருக்கு ஒரு வணிகத் தளம் மட்டுமல்ல.
அது ஒரு இசை ஆய்வகம்.

முடிவில்...

இந்த மூன்று பாடல்களையும் தொடர்ந்து கேட்ட பிறகு, ஒரு கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது.

இளையராஜாவின் உண்மையான Grammar என்ன?

அது ராகமா?

இல்லை.

அது Harmony-ஆ?

இல்லை.

அது Counterpoint-ஆ?

அதுவும் இல்லை.

இவை அனைத்தையும் விட ஆழமான ஒன்று இருக்கிறது.

அவரது உண்மையான Grammar என்பது Curiosity.
"இதை இப்படியும் செய்ய முடியுமா?" என்ற குழந்தைத்தனமான ஆச்சரியம்.

ஷண்முகப்ரியாவை மக்கள் இசையாக்க முடியுமா?

Schubert-இன் ஏக்கத்தை கீரவாணியில் தமிழில் பேச வைக்க முடியுமா?

ஒரு திரைப்படப் பாடல் தனது கட்டமைப்பைத் தாண்டி விரிய முடியுமா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள்தான் இந்த மூன்று பாடல்கள்.

அதனால்தான் இன்று, நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், இவை வெறும் நினைவுப் பாடல்கள் அல்ல.

இன்னும் முழுமையாக வாசித்துத் தீர்க்கப்படாத இசை ஆவணங்கள்.

அந்த ஆவணங்களை மீண்டும் திறந்து வாசிப்பது, ஒரு இசையமைப்பாளரை நினைவுகூர்வது மட்டுமல்ல.

இசைக்கு இன்னும் எத்தனை கதவுகள் திறக்கப்படாமல் இருக்கின்றன என்பதை உணர்வதும்கூட.

முடிவுரை
முடிவில்லாத இசைப் பயணம்

சில கலைஞர்களின் படைப்புகளை நாம் ரசிக்கிறோம்.

சிலரின் படைப்புகளை நாம் மதிக்கிறோம்.

ஆனால் மிகச் சிலரின் படைப்புகள் மட்டும் நம்மை மீண்டும் மாணவர்களாக மாற்றுகின்றன.

இளையராஜாவின் ஆரம்பகால இசை அப்படிப்பட்டது.

இந்தக் கட்டுரையில் நாம் மூன்று பாடல்களை மட்டுமே பார்த்தோம்.

• ஒரு ராகத்தை மக்களிடம் கொண்டு சென்ற துணிச்சல்.
• ஒரு Symphony-யின் உணர்ச்சியை தமிழில் மறுபிறப்பித்த கற்பனை.
• திரைப்படப் பாடலின் வடிவமைப்பையே விரிவுபடுத்திய இசைக் கட்டிடக்கலை.

ஆனால் இந்த மூன்று பாடல்களும் ஒரு மிகப் பெரிய இசைப் பிரபஞ்சத்தின் சிறிய ஜன்னல்கள் மட்டுமே.

இளையராஜாவை புரிந்துகொள்வது என்பது, அவர் எத்தனை ஹிட் பாடல்கள் கொடுத்தார் என்பதை எண்ணுவது அல்ல.

அவர் எத்தனை புதிய கேள்விகளை இசையிடம் கேட்டார் என்பதை உணர்வது.

அதனால்தான், அவரது ஆரம்பகால இசையை மீண்டும் கேட்கும்போது, நாம் கடந்த காலத்திற்குள் திரும்பிச் செல்லவில்லை.

மாறாக, இன்னும் எதிர்காலத்திற்கே உரியதாகத் தோன்றும் இசைச் சிந்தனைகளுடன் உரையாடுகிறோம்.

ஒருவேளை அதுதான் மேதைகளின் உண்மையான அடையாளமோ.

அவர்கள் தங்கள் காலத்தில் மட்டும் வாழ்வதில்லை. எதிர்காலத்தின் காதுகளுக்காகவும் இசையமைக்கிறார்கள்.

நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக கடந்துவிட்டன.

இருந்தாலும், "தம் தனனம்..." இன்னும் புதிதாகத் தோன்றுகிறது.

"இதயம் போகுதே..." இன்னும் நெஞ்சை உடைக்கிறது.

"அலைகளே வா..." இன்னும் தனது அலைகளுக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.

அந்தப் பாடல்கள் முடிந்துவிட்டன.
ஆனால் அவை எழுப்பிய இசைக் கேள்விகள் இன்னும் முடிவடையவில்லை.

ஒருவேளை, இளையராஜாவின் உண்மையான Symphony அதுவாக இருக்கலாம்.

முடிவில்லாமல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு இசைப் பயணம்.

Glossary / கலைச்சொற்கள்

ஷண்முகப்ரியா (Shanmukhapriya)

கர்நாடக இசையின் 56-வது மேளகர்த்தா ராகம். ஆழம், பக்தி, வீர உணர்வு மற்றும் தீவிரமான மெலடிக் நகர்வுகளுக்குப் பெயர் பெற்றது.

கீரவாணி (Keeravani)

கர்நாடக இசையின் 21-வது மேளகர்த்தா ராகம். மேற்கத்திய Harmonic Minor Scale-க்கு நெருக்கமான அமைப்பைக் கொண்டது. ஏக்கம், உளவியல் சிந்தனை, காதல் மற்றும் சோக உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவதில் தனித்துவம் பெற்றது.

Symphony

மேற்கத்திய செவ்வியல் இசையில் Orchestra-விற்காக எழுதப்படும் விரிவான பல இயக்கங்களைக் கொண்ட இசைப் படைப்பு.

Symphonic Thinking

ஒரு சிறிய இசைக் கருத்தை தொடர்ந்து வளர்த்து, பல்வேறு வடிவங்களில் மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தி, பெரிய உணர்ச்சி உலகமாக மாற்றும் இசைச் சிந்தனை.

Counterpoint

இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட தனித்தனி மெலடிகள் ஒரே நேரத்தில் ஒலித்தாலும் இசை ரீதியாக ஒன்றோடொன்று உரையாடும் அமைப்பு.

Interlude

பல்லவி மற்றும் சரணங்களுக்கு இடையில் வரும் கருவி இசைப் பகுதி. இளையராஜாவின் இசையில் இது தனி இசைக் கதைகளாக மாறுகிறது.

Thematic Development

ஒரு இசைக் கருத்தை பல்வேறு மாற்றங்களுடன் தொடர்ந்து வளர்த்துக் கொண்டுச் செல்லும் Symphonic உத்தி.

Ostinato

தொடர்ந்து மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கும் ரிதமிக் அல்லது மெலடிக் Pattern.

Harmonic Minor

மேற்கத்திய இசை Scale அமைப்புகளில் ஒன்று. கீரவாணி ராகத்துடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டது.

Listening List

1. தம் தனனம் தம் தனனம்
   Pudhiya Vaarpugal (1979)


2. இதயம் போகுதே
   Pudhiya Vaarpugal (1979)


3. அலைகளே வா அவருடன் வா
   Kavithai Malar (1982)


4. Franz Schubert – Symphony No. 8 in B minor ("Unfinished Symphony")

மேற்கத்திய செவ்வியல் இசையின் மிகச் சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் Schubert-இன் Unfinished Symphony, அதன் ஆழமான ஏக்கம், மெலடிக் நகர்வு மற்றும் Symphonic Development-க்காகப் புகழ்பெற்றது. இளையராஜா தனது மேடை நிகழ்ச்சிகளில், இந்த Symphony-யின் உணர்ச்சி உலகிலிருந்து "இதயம் போகுதே" பாடலுக்கான மாற்றத்தை நேரடியாக விளக்கியிருப்பது, இரண்டு இசை உலகங்களுக்கிடையேயான படைப்பூக்கமான உரையாடலை வெளிப்படுத்துகிறது.



5. Ilaiyaraaja's stage demonstration explaining the transition from Schubert to "Idhayam Poguthe"

இந்த அரிய மேடை நிகழ்ச்சியில், இளையராஜா முதலில் Schubert-இன் Unfinished Symphony இசைக் கருத்தை வாசித்து, பின்னர் அதிலிருந்து "இதயம் போகுதே" எவ்வாறு உருவானது என்பதை நேரடியாக விளக்கிக் காட்டுகிறார். இந்தக் காணொளி, திரைப்பட இசை மற்றும் Symphonic Thinking இடையேயான உறவைப் புரிந்துகொள்ள முக்கியமான ஆவணமாகும்.

Copyright & Fair Use Note

இந்தக் கட்டுரை கல்வி, இசை ஆய்வு, விமர்சனம் மற்றும் இசை ரசனைக்கான புரிதலை விரிவுபடுத்தும் நோக்கத்திற்காக எழுதப்பட்டுள்ளது.

இதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பாடல்கள், திரைப்படங்கள், பாடல்வரிகள், மற்றும் இசைத் தொடர்பான அனைத்து படைப்புகளுக்குமான பதிப்புரிமை அவற்றின் உரிமையாளர்களுக்கே உரியது.

இந்தக் கட்டுரையில் இணைக்கப்பட்டுள்ள YouTube காணொளிகள், பொதுவாகப் பகிரப்பட்ட ஆதாரங்களிலிருந்து மேற்கோளாக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அவற்றின் உரிமையும் பொறுப்பும் சம்பந்தப்பட்ட சேனல்கள் மற்றும் உரிமையாளர்களுக்கே சொந்தமானவை.

இக்கட்டுரையில் இடம்பெறும் பகுப்பாய்வுகள், விளக்கங்கள், கருத்துரைகள் மற்றும் எழுத்து வடிவமைப்பு ஆகியவை ஆசிரியரின் சொந்த ஆய்வு மற்றும் படைப்பாற்றலின் வெளிப்பாடுகளாகும்.

இந்தக் கட்டுரையிலிருந்து மேற்கோள்கள் பயன்படுத்தப்படும் பட்சத்தில், மூல ஆசிரியருக்கும் கட்டுரைக்கும் உரிய மேற்கோள் வழங்கப்படுவது வரவேற்கப்படுகிறது.

இசையை மீண்டும் கேட்பது நினைவுகளைத் தரலாம்.
இசையைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வது புதிய உலகங்களைத் திறக்கலாம்.

© 2026 Dhinakar Rajaram. All Rights Reserved.

Author's Note

இளையராஜாவின் இசையை வெறும் ரசிப்பதற்காக மட்டுமல்லாமல், அதன் பின்னால் மறைந்திருக்கும் இசை இலக்கணம், கட்டமைப்பு மற்றும் சிந்தனையைத் தேடும் முயற்சியின் ஒரு பகுதியாகவே இந்தக் கட்டுரை எழுதப்பட்டுள்ளது.

இந்த ஆய்வு முழுமையான முடிவுகளை முன்வைப்பதற்காக அல்ல; மாறாக, மீண்டும் கேட்கவும், புதிய கோணங்களில் சிந்திக்கவும், இசையுடன் உரையாடவும் ஒரு அழைப்பாகும்.

— Dhinakar Rajaram
Music Enthusiast • Blogger • Lifelong Student of Listening

#Ilaiyaraaja #RawIlaiyaraaja #ExperimentalYears #IlaiyaraajaMusic #IlaiyaraajaAnalysis #TamilFilmMusic #TamilMusic #TamilCinema #TamilMusicAnalysis #MusicalGrammar #FilmMusicStudies #MusicArchitecture #InterludeArchitecture #SymphonicThinking #Symphony #Schubert #UnfinishedSymphony #Keeravani #Shanmukhapriya #CarnaticMusic #WesternClassicalMusic #Counterpoint #ThematicDevelopment #PudhiyaVaarpugal #KavithaiMalar #IdhayamPogudhe #ThamThanam #AlaigaleVaa #SPBalasubrahmanyam #Jency #UmaRamanan #Kannadasan #Muthulingam #GangaiAmaran #DhinakarRajaram #இளையராஜா #தமிழ்இசை #தமிழ்திரைப்படஇசை #இசைப்பகுப்பாய்வு #இசைஇலக்கணம்